WK wielrennen Mathieu van der Poel

In het zicht van de wereldtitel gaat bij Van der Poel het licht uit

De grote favoriet voor de wereldtitel lijkt tot 13 kilometer voor de finish aan de torenhoge verwachtingen te kunnen voldoen. Dan wordt Van der Poel getroffen door een fatale hongerklop.

Mathieu van der Poel heeft het tijdens de race niet naar zijn zin. Beeld Klaas Jan van der Weij

Mathieu van der Poel stapt zondag aan het eind van de middag uit de ploegleidersauto van de Koninklijke Nederlandse Wielren Unie en beent snel het hotel The Old Swan in Harrogate binnen. Daar wacht moeder Corinne in de lobby. Hij heeft geen puf voor een langdurige omhelzing. ‘Ik moet eerst even wat eten, anders val ik flauw.’ Hij schiet een zaaltje in.

Twee porties friet en enkele plichtmatige hapjes van een bijgeleverde salade met quinoa en zoete aardappelen later, vat hij samen op wat hem anderhalf uur eerder in de plensregens, kou en wind in Yorkshire is overkomen. ‘Ik rij eigenlijk de perfecte wedstrijd, totdat 13 kilometer voor het einde ineens het licht uit gaat.’

Dat is zo’n beetje het verhaal van de dramatische ontknoping. Hij is tot op dat moment in de koers, vanwege het helse weer ingekort van 285 naar 261 kilometer, de geweldenaar van wie alles en iedereen verwacht dat hij zomaar in zijn debuut op een wereldkampioenschap op de weg de regenboogtrui opvist. Zelf probeerde hij de verwachtingen nog wat te temperen. Hij was niet meer dan één van de kanshebbers.

Hij lijkt tot die inzinking zowaar de wedstrijd volledig in de greep te hebben. Op 33 kilometer van de finish had hij als eerste van de favorieten de aanval geopend. Dan hebben al velen bibberend, hoofdschuddend en de ogen hol de wedstrijd verlaten, onder wie aftredend wereldkampioen Alejandro Valverde en Vuelta-winnaar Primoz Roglic. Philippe Gilbert geeft huilend op na een val.

Op een klim gaf Van der Poel gas en kreeg de Italiaan Matteo Trentin mee. Ze sloten aan bij een kopgroep, met onder anderen de Deen Mads Pedersen en de Zwitser Stefan Küng. Samen bouwden ze een voorsprong uit van ruim 50 seconden, met Van der Poel als belangrijke animator en op papier de beste finisher. Ging hij het weer flikken om aan de torenhoog opgeschroefde verwachtingen te voldoen?

Bij het ingaan van de laatste ronde in en om Harrogate heeft hij ondanks de nattigheid toch maar zijn jack los geritst, het wappert om zijn lijf, wellicht een voorbode van het plan om ook figuurlijk nog maar eens een jasje uit te doen. Niet lang daarna is er ineens het ontluisterende zicht op het multi-talent dat de rol moet lossen. Hij stort in. Hij kiest een alsmaar kleiner wordend verzetje. Het gelaat toont grauw. Hij blijkt een arsenaal aan grimassen in huis te hebben. Het is over. Achteraf blijkt dat hij vlekken voor zijn ogen had, dat hij wat duizelig was en misselijk – het zou duiden op de beruchte hongerklop, het plotselinge opduiken van een gebrek aan energie.

Bijna peddelend als een wielerrecreant aan de rechterkant van de weg, werpt hij een machteloze blik naar het voorbijrazende peloton. Dat is in de barre omstandigheden ver uitgedund, maar de van tevoren voorspelde concurrenten als Peter Sagan, Greg Van Avermaet en Jakob Fuglsang zitten er nog bij.

Hij zou uiteindelijk als 43ste eindigen – hij wilde op zijn eerste WK niet afstappen. Het is bijna elf minuten na de nieuwe wereldkampioen Pedersen. De Deen klopte in een eindsprint Trentin en Küng – de schamele resten van de kopgroep waaruit Van der Poel was gelost. Pedersen is een goede bekende van de Nederlander. Op het WK in Florence in 2013 werd hij tweede bij de junioren, achter hem. Ze zijn bevriend. Van der Poel: ‘Ik weet dat hij in dit weer niet kapotgaat. Hij kan heel goed tegen kou en regen. Ik wist dat hij een gevaarlijke klant was.’

Zijn ineenstorting kwam wel als een verrassing, hij voelde zich vijf minuten eerder nog goed. Zoiets heeft hij niet eerder meegemaakt. Naar een verklaring moet hij nog zoeken. Van een hongerklop is hij niet overtuigd. ‘Ik ben al die tijd blijven proppen.’ Hij had zelf het idee dat het door de kou was gekomen, zes, zeven lagen kleding ten spijt. Het losritsen van het jasje was nooit de voorbode van een nieuwe krachtsexplosie geweest: hij voelde de eerste duizelingen en probeerde wat meer frisse lucht te krijgen.

Zijn coach, Kristof De Kegel weet vrijwel zeker dat er sprake was van een hongerklop. ‘Zwarte vlekken, rillingen over het lijf, het zijn bekende verschijnselen. De kou is een factor, het kost nu eenmaal veel energie om warm te blijven. De grote motor van Mathieu heeft veel benzine nodig.’

Van der Poel is niet zwaar teleurgesteld. ‘Het is niet dat ik er net naast grijp. Ik zat in de groep waarin ik moest zitten, wij waren de sterksten in koers. Die is gaan sprinten om de wereldtitel. Ik kan mezelf niks kwalijk nemen. Ik ben trots op de manier waarop ik heb gereden. Ik ga liever strijdend ten onder dan helemaal niets te doen.’

Vader Adrie wacht eerder in de middag voor het hotel op de komst van zijn zoon. Hij is trots dat Mathieu de koers heeft voltooid, het toont volgens hem het respect aan voor de andere renners die voor hem hebben gereden, Jos van Emden, Pieter Weening, Mike Teunissen, onder anderen. Dan steekt hij op afstand Mathieu een hart onder de riem. ‘Dit is goed voor zijn carrière. Stel je voor dat hij hier wint, dan lukt hem alles wat hij wil. Er zijn nu ook dingen die niet lukken. Daar leer je alleen maar van.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden