Achtergrond Winst Groenewegen

In het slot van de zevende etappe valt alles op z'n plek voor Groenewegen

Geen power in de poten. Kramp in de kont. Een valpartij. Weggedrukt; telkens was er wel iets, de afgelopen week, waardoor Dylan Groenewegen zich niet kon mengen in de voorste rijen in de massaspurt. Tot vrijdag.

Dylan Groenewegen wint de zevende etappe van de Tour de France Beeld AFP

‘Yes! Eindelijk valt alles een keer op z’n plek’, jubelt Timo Roosen na de finish. In Chartres, finishplaats van de zevende etappe, legt Groenewegen iedereen het zwijgen op - letterlijk, gezien zijn zegegebaar. Roosen, met gebalde vuist: ‘Hij knalt ’m er gewoon in!’

De overwinning van Groenewegen volgde na een week waarin langzaam de twijfel groeide over zijn vorm, althans: bij de buitenwereld. Roosen: ‘Sommige mensen schijnen het allemaal heel goed te weten, op hun zolderkamer van achter hun laptopje.’

Ploegleider Nico Verhoeven: ‘Als hard werken zonder resultaat blijft, begint het te knagen.’ Roosen: ‘Het lukte niet, dat was frustrerend. Maar wij wisten ook: het komt goed met Dylan. Elke dag betekende weer een nieuwe kans.’

Het vertrouwen in succes voor Groenewegen was groot bij de start van de Tour. Op bijna alle covers van de wielerbladen sierde zijn beeltenis, uit testen van de ploeg bleek dat hij in topvorm verkeerde. ‘Als de rit vandaag op fysiek zou worden beslist, dan stond de winnaar al vast’, stelde zijn persoonlijke coach Merijn Zeeman in Noirmoutier, voor de eerste etappe.

Maar zo liep het dus niet. Groenewegen eindigde nog wel als zesde, maar hij was onmachtig om aan te haken bij zijn sprinttrein nadat de Fransman Démare was gevallen en voor kort oponthoud zorgde. Hij stak de hand in eigen boezem. ‘Ik had gewoon niet de goeie benen.’

Over het hoe en waarom, tastte hij zelf eigenlijk ook in het duister. ‘Geen goeie benen zijn geen goeie benen’, zei hij. Maar het goede nieuws luidde: ‘Ze kunnen ook zo weer terug zijn.’

Zondag zat hij in de finale onfortuinlijk achter een valpartij en moest hij in de remmen knijpen. Maandag was de ploegentijdrit. Dinsdag werd hij vierde nadat hij telkens opgesloten raakte. Woensdag en donderdag ging het in de finale te veel heuvelop. Maar toen werd het vrijdag.

‘Natuurlijk kan ik hem verslaan’, zei hij bij de start in Fougères. Die ‘hem’ was Fernando Gaviria, de Colombiaan die met twee zeges al zeker leek van de officieuze titel ‘sprintkoning van de Tour de France’. Maar na een even saaie als stressvolle etappe werd Groenewegen vrijdag een kilometer voor het einde afgeleverd door lead-out Timo Roosen. Daarna zocht hij, inmiddels met 73 kilometer per uur, het wiel van de Noor Kristoff. Die passeerde hij soeverein in de laatste bocht. Daarna liet hij Gaviria met twee fietslengten achter zich.

Zo kende de eerste week toch nog een mooi eind voor Lotto-Jumbo. ‘Het is net als voetbal’, stelde algemeen manager Richard Plugge. ‘Soms gaat de bal op de paal, maar dat betekent niet dat je een slechte wedstrijd hebt gespeeld.’ Het vertrouwen in Groenewegen heeft zich uitbetaald. Plugge: ‘Van alle sprinters hier is hij honderd procent de snelste.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.