ColumnPeter Winnen

In het geheugen liggen ze op een schap: veel van mijn valpartijen, misschien wel allemaal

null Beeld

Zaterdagavond werd bekend dat Mike Teunissen gewoon van start kon gaan in de tweede etappe – er waren geen breuken. Zondagochtend informeerde ik bij hem of hij een beetje had kunnen slapen. Vermoedelijk was dat het geval want hij zei er niks over. Wel berichtte hij stijf als een hark te zijn. Het gevoel zou ik wel herkennen. ‘Vandaag doorkomen en dan gaat het wel weer lukken’, besloot hij.

Het gevoel herken ik inderdaad. De dag na de val overheerst pijnlijke stijfheid. Zo’n lichaam is toch flink door mekaar geschud. Gek genoeg kan het meest lullige valpartijtje een dag nadien de boel meer blokkeren dan een volwassen smak. Benoemen kan ik het niet, maar behalve het lichaam wordt er beneden de bewustzijnsdrempel ook van alles door mekaar geschud.

De tweede Bretonse etappe was er een waarop de dag van de stijfheid gevierd werd. Wie heeft zaterdagmiddag niet op de grond gelegen? Een minderheid. Maar er zijn er altijd die op wonderbaarlijke wijze aan de naweeën ontsnappen. Edward Theuns ging drie keer tegen de vlakte en zat gewoon in de vlucht van de dag. Misschien had hij het geluk een ander als valkussen te treffen. Er lagen er genoeg.

Terechtkomen op een menselijk kussen, ik herinner me hoe dat is. De plotse intimiteit heeft iets obsceens. Je voelt hoe heet zo’n lichaam is. En vooral hoe heet de adem, want zo’n kussen schreeuwt het doorgaans uit van de pijn. Daar kun je je behoorlijk schuldig over voelen. Door tijdgebrek zit het er meestal niet in je redder hoffelijk overeind te helpen, en je oprecht excuses te maken.

Ik herinner me veel van mijn valpartijen. Misschien wel allemaal. Ergens in het geheugen liggen ze als slow motion filmpjes op een schap. Het hangt natuurlijk af van de aard van de smak – soms duurt een filmpje erg kort, maar in de meeste bereid ik me tijdens de zweeffase al voor op het neerkomen. Waar gaat het naar toe? Kan ik dit of dat obstakel nog vermijden? Hoe zo meteen de schade te beperken? Het lijkt beredeneerd, maar is natuurlijk zuiver reflexmatig. Het neerkomen, hoewel soms uitgevoerd in een elegante rolbeweging, is in haast alle gevallen pijnlijk, en wordt meteen gevolgd door de even reflexmatige als praktische dwanggedachte: niet als een gebroken pop op straat blijven zitten/liggen, tijd is duur.

Ook veel net-niet valpartijen liggen op het schap. Dit is een mooie, niet uit de Tour maar uit de Giro. Een regendag. In een stadje probeer ik een stapel wielrenners te ontwijken. Dat lukt, maar ik word wel richting een groepje toeschouwers gekatapulteerd. Een wakkere kleerkast vangt me met fiets en al op, draait me in de juiste rijrichting, en duwt me nog krachtig op gang ook.

Dat is andere koek dan met een slappe tekst op een kartonnen bordje jezelf staan te fêteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden