In Gent-Wevelgem is de bijzaak altijd de hoofdzaak

In Gent-Wevelgem heette de glorieuze winnaar woensdagmiddag Marcus Burghardt. Meer woorden hoeven daar niet aan vuil gemaakt te worden....

Gent-Wevelgem creëert niet graag nieuwe helden, de koers zet ze liever te kijk. De incidenten zijn nu eens lachwekkend, dan weer gruwelijk. De ene keer gaat het over een op hol geslagen paard, de volgende keer om Zotte Polle die zijn eigen lieveling (Nico Mattan) ‘gangmaakt’ naar de overwinning. Maar het liefst wordt in West-Vlaanderen een oude discussie opgewarmd. Niet dat het iets zal opleveren. Dat is het doel ook niet.

‘Jullie geven de renners pap in de mond om te protesteren’, zei koersdirecteur Hans de Clercq geïrriteerd. Ofwel, het is allemaal de schuld van de media. Gelijk had hij.

Toen woensdagmiddag tal van renners in de afdaling van de Kemmelberg hard onderuitgingen, wist iedereen hoe laat het was. Ineens stond de scherprechter in het traject weer in het middelpunt. Dat gebeurt eens in de vijf jaar, zeker als er, zoals woensdag, dramatische beelden mee gepaard gaan.

In werkelijkheid was het niet meer dan een verleden dat zich herhaalde. Adri van Houwelingen stroopte prompt zijn mouw op toen hem naar zijn mening werd gevraagd. In 1986 brak hij er zijn elleboog. De ploegleider van Rabobank heeft nog altijd een litteken dat hem eraan herinnert. ‘Er zijn zo veel renners gevallen, daarmee kun je een peloton vullen.’

De zege van Burghardt, die in de laatste kilometers samen met ploegmaat Hammond de medevluchters Freire, Mengin en Ventoso in de luren legde, was niet toe te schrijven aan de chaos op de Kemmelberg. Het enige excuus dat de verliezers konden aanvoeren, was dat het peloton uiteengeslagen werd na de laatste afdaling en dat het daardoor moeilijker werd de achtervolging te organiseren.

Het ging alweer jaren goed op de Kemmelberg. Het is ook niet de klim die de grootste problemen oplevert maar de afdaling, hoewel die bijna rechtdoor is. Maar wie in de remmen knijpt of een onverhoedse beweging maakt, smakt genadeloos tegen de kasseien en komt er meestal niet zonder breuk van af.

In 2003 weigerde het peloton in de Driedaagse de Panne eroverheen te trekken. De koersdirecteur noemde de werkweigeraars destijds ‘bleiters’. De Clercq zei het niet, maar dacht het wel.

Het was pijnlijk te zien dat de slachtoffers aan hun lot werden overgelaten. Marco Velo rolde met een gebroken sleutelbeen, knie en twee ribben uit de tweede ploegleiderswagen van Milram. Mathew Hayman hobbelde kilometers met een gebroken elleboog in de bezemwagen achter het peloton aan. De enige twee ambulances waren al opgeëist door Jimmy Casper en James Vanlandschoot, die er het ergst aan toe leken.

Het zou mooi zijn, vond Adri van Houwelingen, de discussie nu voorgoed te sluiten. Maar het zal wel gaan, zoals het altijd gaat in het wielrennen, zuchtte hij. Iedereen windt zich er nu over op en als de gemoederen zijn bedaard, praat niemand er meer over.

De renners zullen ook bij zichzelf te rade moeten gaan. Nog altijd stuitert bij sommigen op de kasseien de bidon uit de houder. Dat leidt tot paniek bij collega’s. Bij Rabobank vervangen ze in april de vederlichte carbonhouders door de oude aluminium-exemplaren.

Natuurlijk zal nooit serieus worden overwogen de scherprechter uit het parcours te schrappen. ‘Dan krijg je een volgende Parijs-Tours of Milaan-Sanremo’, zei Burghardt. Bovendien zou het dan niet meer over bijzaken gaan. En dat lijkt in Gent-Wevelgem nooit de bedoeling te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden