ColumnWillem Vissers

In dertig jaar zag Willem Vissers geen Nederlands team aantrekkelijker voetballen dan Ajax in 2019

Dat de kampioenen van Ajax in de winterstop vrijwillig naar Qatar gaan om stadions te testen die dankzij slavenarbeid zijn gebouwd, is een strafpunt waard. Alles voor een paar lullige oefenwedstrijden en wat rottige centen.

Dat directeur Edwin van der Sar meldt dat het niet aan Ajax is om een moreel of politiek standpunt in te nemen over een trainingskamp in een landje dat nooit het WK had mogen krijgen, is meer dan jammer. Shell en andere bedrijven gaan ook naar Qatar, zei hij zondag bij Fox Sports. Alsof de gemiddelde burger ook maar één greintje emotie voelt bij Shell, terwijl Ajax duizenden harten beroert. Maar ja, fijne velden daar. Geld. Altijd geld.

Verder? Alle lof voor Ajax. Ik heb de laatste weken geregeld nagedacht wanneer ik van een Nederlandse club aantrekkelijker voetbal zag dan van Ajax in 2019, en ik kan het me eigenlijk niet herinneren van ruim dertig jaar voetbaljournalistiek. Rond 1995? Ik betwijfel het. De ploeg van Louis van Gaal was nog succesvoller dan het elftal van Erik ten Hag, maar gemiddeld gesproken iets saaier.

Zeker na de voetbalcrisis in Nederland was 2019 een cadeautje voor de fijnproever. Dankzij Oranje (mannen en vrouwen), en vooral door Ajax. Natuurlijk, eens zou de golf met talent weer aanspoelen op de kust van voetballandje Nederland. Alleen was het jarenlang alsof je in de branding stond en in de verte telkens een veelbelovende golf zag aankomen. Dichterbij was die opeens verdwenen tot vrijwel niets.

Ja, ik heb me in 2019 laten meeslepen door Ajax. Met graagte. De golf was heerlijk verkwikkend. Via allerlei media kwamen reacties dat ik een Ajacied ben. Ze moesten eens weten. Ik ben een aanhanger van voetbal, gespeeld met lef, met overgave, op de aanval. Kleurrijk, ongeacht de tinten van het tenue. Als je zolang meeloopt, raak je bovendien vertrouwd met alle clubs waar je geregeld komt.

Over bijna elke club zijn mooie verhalen te vertellen en alle topclubs hebben hun charmes en onhebbelijkheden. Of het nu om de directeur is met zijn tegeltjeswijsheden, de trainer die elk seizoen afscheid neemt en op zeker moment weer opduikt, of om de werknemer die altijd zo vriendelijk groet vanuit het hokje bij het trainingscomplex. Ze zijn me allemaal even lief. Ik hoop stiekem dat Fortuna en Telstar winnen. Maar verder?

Het voetbal maakt het verschil. Ten Hag stelde zondag dat de levenscyclus van een elftal in een kleiner land korter is. Met andere woorden: het elftal valt sneller uit elkaar dan voorheen. Ook door geld. Zelfs dat gegeven heeft soms zijn charme. 

Op 5 maart in Madrid bijvoorbeeld, toen de sterren van Real Madrid zich opeens stokoud voelden na de demonstratie van jongensvoetbal. Turijn, Londen en Valencia waren andere pleisterplaatsen van voetbalgeluk. Rotterdam trouwens ook, waar Ajax een geweldig pak slaag kreeg van de nog één keer ontketende Robin van Persie.

Het was zo’n fijn voetbaljaar. Om met Shell te spreken: brandstof voor jaren. Doodzonde alleen van Qatar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden