ColumnPeter Winnen

In de wereld van drietrapsraketten gaat het om honderdsten van seconden

Peter Winnen artikel ColumnBeeld .

Een ding is zeker, aan vermageringsdiëten om harder een berg op te kunnen fietsen hoeven ze niet te doen. Waarschijnlijk volgen ze andere diëten, al dan niet in poedervorm. Het gaat om spiermassa, responsieve spiermassa. Dus niet om het luie beton dat wel eens te bewonderen valt in amusementsprogramma’s als De Sterkste Man van de Wereld.

Baanwielrenners die uitkomen op de korte, explosieve nummers zijn imposante verschijningen. In hun aerodynamische korsetten geperst, wekken ze de indruk er elk moment uit te kunnen floepen. Als een worst uit een broodje met teveel mosterd.

Hoewel zaterdag met de Omloop Het Nieuwsblad het Vlaams voorjaar wordt geopend – hopelijk in hondenweer, verheug ik me minstens evenveel op de wereldkampioenschappen baanwielrennen in Berlijn. Woensdag begint het daar. Regenen en waaien zal het niet in de hal. Het baanwielrennen heeft de gesel van het klimaat niet nodig. Het is meer een laboratoriumonderzoek.

Nederland heeft medaillekansen. Wat zeg ik, we hebben torso’s die reeds met vele medailles zijn omhangen.

Helemaal terecht werd in de weekendeditie van deze krant over twee pagina’s de ‘Gouden Drietrapsraket’ geanalyseerd aan de hand van een gesprek met elk van de drie trappen: de starter, de tweede man, de afmaker. Over het onderdeel teamsprint ging het. Drie mannen koersen tegen drie mannen van een andere nationaliteit die aan de andere kant van de piste starten. De mannen lossen elkaar per rondje van 250 meter af, de afmaker produceert de eindtijd.

Nederland is niet alleen van plan goud te pakken op de teamsprint, Nederland is van plan het wereldrecord aan te scherpen. In de wereld van drietrapsraketten gaat het om honderdsten van seconden.

Ik moet zeggen dat elke trap van de raket verbaal zeer vaardig was. Afmaker Jeffrey Hoogland is begonnen als starter. Toen werd hij tweede man. Maar als afmaker weet hij intussen een boeddhistische kalmte te bewaren tot ook hij aan zijn eruptie toekomt.

Het is verleidelijk het woord ejaculatie te gebruiken. Eruptie lijkt me als samenvatting van zijn relaas krachtiger.

De starter start met een soort van perswee. Die moet in het eerste rondje van 250 meter de snelheid van 0 naar 70 kilometer per uur brengen. Zonder te slingeren, want Roy van den Berg is er als de dood voor 250,5 meter af te leggen in plaats van 250 exact.

De tweede man, Harrie Lavreysen, heeft een speciale techniek ontwikkeld. Achter de starter laat hij een gaatje van een paar meter om min of meer gelanceerd terug te keren in het wiel voor zijn eigen goddelijke traject van 250 meter. ‘Op het moment dat de starter stopt, kom ik op 78 per uur aan’.

Daar wordt ik nou bloednerveus van, het laten van een gaatje. Op een dag krijg je het niet meer dicht. Ik zal rillend van spanning voor de televisie zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden