'In de topsport staat je eigenbelang op één, terwijl ik van nature een teamplayer ben'

Moniek Kleinsman reed op de Spelen van 2006 in Turijn de 3.000 meter en de ploegenachtervolging. Na haar schaatscarrière werd ze Statenlid voor het CDA in Overijssel.

Moniek Kleinsman. Beeld Jiri Buller

'De eerste keer dat ik een Statenvergadering meemaakte keek ik bijna de hele tijd op Google om de vergadering te kunnen volgen. Een motie? Eerlijk gezegd had ik geen idee wat het was. Ik moest alles opzoeken, maar de politiek greep me wel. Als Statenlid vertegenwoordig je het volk. Je toetst de bestuurders, controleert de begroting en kunt zelf invloed uitoefenen op beleid. Een van mijn doelen is om ervoor te zorgen dat sport voor iedereen toegankelijk wordt. Elke tiende vooruitgang die je daarmee boekt, telt. Net als in de topsport.

'In januari 2012 was ik met mijn ploeg op trainingskamp in Eilat. Tijdens de trainingen bleef mijn rechtervoet steeds achter mijn linkervoet haken, het functioneerde gewoon niet meer. In de maanden daarvoor dacht ik nog: misschien ligt het aan mijn techniek of aan het materiaal. Op een gegeven moment ga je ook denken dat het tussen de oren zit. Maar in Eilat wist ik het zeker: er is meer aan de hand. Terug in Nederland bleek het een gebroken wervel te zijn.

Maatschappelijke carrière

'Op dat moment combineerde ik topsport al met een maatschappelijke carrière. In 2010 had Twente Milieu gevraagd of ik een keer wilde langskomen. Ik dacht zelf voor een clinic of een presentatie, maar er bleek een vacature te zijn als gezondheidsmanager. Met mijn achtergrond als verpleegkundige was dat een perfecte match. Dat betekende wel dat ik op trainingskampen tussen de middag planningen zat te maken in plaats van te rusten. Kreeg ik telefoonrekeningen van over de 300 euro. Soms was het even doorbijten, maar daardoor heb ik nooit een zwart gat gekend.

'Aan politiek had ik nooit gedacht. Tot het CDA mij als lijstduwer vroeg. Eddy van Hijum, gedeputeerde in Overijssel, nam me een keer mee naar de Tweede Kamer. Eerst zei Sybrand Buma tegen me: je vindt het leuk hè, de politiek? 's Avonds zei mijn vriend hetzelfde. Kennelijk hadden zij dat eerder door dan ikzelf. In 2015 vroeg het CDA me of ik me ook daadwerkelijk verkiesbaar wilde stellen voor de Provinciale Staten. Een verkiezingsplan had ik niet. Ik maakte een soort trainingsschema waarin ik al mijn activiteiten invulde. Ik heb het als topsporter aangepakt.

Teamplayer

'Wat ik niet wist is dat je die verkiezingsborden zelf moet neerzetten. Mijn vader is toen bij boeren in de buurt gaan vragen of zo'n bord bij hen op het land mocht staan. Kennelijk is dat iemand niet goed bevallen, want de borden werden gestolen. De dader is nooit gevonden. Als je tegen mijn kandidatuur bent, dan praat je daarover, maar je gaat niet stelen. Ik vond het vooral vervelend voor mijn vader. Hij had er veel moeite voor gedaan.

'Nadat ik in november 2012 was geopereerd aan mijn rug, vroeg de arts: 'En, gaan we voor Sotsji?' Ik stond op een gegeven moment ook weer schaatsoefeningen te doen voor de spiegel, in de hoop terug te keren, maar deze missie was te ambitieus; terugkomen op topniveau bleek niet haalbaar. Als ik terugkijk op mijn schaatscarrière, dan vind ik het knap dat ik het zo lang heb volgehouden. In de topsport staat je eigenbelang op één, terwijl ik van nature een teamplayer ben. Ik heb me daardoor niet altijd op mijn gemak gevoeld. In de politiek ben ik meer op mijn plaats.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden