Lee Towers
Lee Towers © ANP

In de stemming met de beste (en minder geslaagde) Feyenoord-krakers

Het moet gek lopen wil Feyenoord geen kampioen worden. En hoe kun je beter in de stemming komen dan door Feyenoord-muziek te draaien. Volkskrant-muziekjournalist en supporter Merlijn Kerkhof bespreekt geslaagde en minder geslaagde Feyenoord-krakers.

Jacky van Dam - Hand in hand

Het ultieme Feyenoordlied is natuurlijk Hand in hand. 'Geen woorden, maar daden / Leve Feyenoord één.' Maar oorspronkelijk was het helemaal geen Feyenoordlied: bij vele clubs werd een vergelijkbare tekst gezongen, zelfs bij Ajax. Je merkt het aan die gekunstelde toevoeging 'één', alsof er nog een lettergreep nodig was: 'Leve SVV' (de Schiedamse Voetbal Vereniging - de landskampioen van 1949) klinkt een stuk logischer.

Hoe dan ook, Feyenoord heeft al decennia het monopolie op het lied. Jaap Valkhoff (over hem straks meer) schreef er een paar coupletten bij. Het eerste is tijdloos ('Ga je mee naar het stadion / Naar de ploeg van rood en wit'), aan het tweede merk je dat het begin jaren zestig geschreven is. 'Onze Beertje heel wat mans / Krijgt een bal om niet te missen / Van der Gijp, daar komt je kans! / Laat die keeper nou eens vissen'. Beertje was de bijnaam van clubicoon Reinier Kreijermaat, Cor van der Gijp (de oom van Voetbal Inside-sidekick René van der Gijp) is nog altijd Feyenoords 'topscorer aller tijden'.

Lee Towers - Mijn Feyenoord

Mijn Feyenoord (1998) van Lee Towers, de voormalig onderhoudsmonteur op de scheepswerf Boele-Bolnes die eigenlijk Leen Huijzer heet, is het Hand in hand van deze tijd - als je het liedje niet kunt meezingen, moet je je afvragen of je wel Feyenoordersupporter bent. 'Ze schijnen daar / als bakens in de verte / De duizend lampen van het Feyenoordstadion'.

Het is duidelijk een op de gitaar geschreven nummer, met zwoele gitaarlicks en plechtstatige koperblazers. De ietwat bombastische productie maakt dat het uitstekend tot zijn recht komt in het stadion; de zangpartij heeft een gunstige, gemiddelde ligging, zodat het hele Legioen het lied mee kan blèren. Leuk detail: het lied is niet geschreven door Lee, maar Peter 'kom van dat dak af' Koelewijn. Die eigenlijk voor FC Eindhoven is.

Selectie 1992 - Feyenoord, we houden van die club

Dit seizoen waren er spandoeken te zien die verwezen naar een lied dat was opgenomen door de selectie van 1992. Een erg sterke tekst is het niet: 'We zijn niet te stoppen / We blijven nu gaan / Ja, Feyenoord staat bovenaan'. Hoezo we blijven 'nu' gaan, als je 'blijft gaan' doe je het straks toch ook? Maar vooruit.

Een reden waarom het nummer ineens weer 'leeft', zal zijn dat Peter Bosz meezingt, in de clip nog te zien met bruine krullen. De trainer van Ajax dus - de nummer twee.

DJ Paul Elstak - Luv u more

Ik weet niet hoe het met u zit, maar als ik Luv u more van DJ Paul Elstak hoor, springen mij direct de gelukstranen in de ogen. DJ Paul Elstak, de in Den Haag geboren godfather van de happy hardcore, leverde met Luv u more zijn meesterwerk af. Wel eens naar de tekst geluisterd? 'You can make the sun turn purple / you can make the sea turn dirtle / But you know you can never make me love u more'. Of deze: 'Let the rainwoods die / Let the wells run dry / Still you know you can never make me love you more'.

Ik zeg: supermooi.

Nee, ik ben niet sarcastisch als ik zeg dat deze compositie goed in elkaar zit. Het zit hem in de combinatie van schaamteloze voorspelbaarheid - je weet precies wanneer Elstak de beat gaat droppen, na dat snaredrum-roffel-crescendo - en gewiekste ritmische variatie. Lekker toch, die off-beat-pianopartij, en al die synthesizerlaagjes. Elstak gebruikt alleen maar majeurakkoorden, het tempo is hartslagverhogend: alles is gericht op de endorfinekick.

Wat dit lied nou met Feyenoord te maken heeft? Hardcore was populair onder de harde (en minder harde) kern van het Legioen in de eerste helft van de jaren negentig, toen Feyenoord landskampioen werd (1993) en aan de lopende band Amstel Cups won. Ook werd Luv u more gedraaid na de laatste winst op Ajax in competitieverband (de 4-2 in 2012, de wedstrijd van John Guidetti). Zelden ging de tweede ring van het stadion zo hard op en neer.

Hermes House Band - I will survive

Sinds halverwege jaren negentig wordt na een doelpunt (van Feyenoord, welteverstaan) I will survive gedraaid. Niet de versie van Gloria Gaynor, maar een uitvoering van de Hermes House Band, de band van het Rotterdamsch Studenten Corps. Iedere supporter heeft dus positieve associaties bij die melodie. Al komt het ook voor dat supporters van de uitploeg het liedje zingen als er tégen Feyenoord wordt gescoord. Gelukkig is het Legioen altijd luidruchtiger en worden de belhamels snel weer overstemd.

Jaap Valkhoff & Henk Numeyer - We hebben de cup

Jaap Valkhoff (1910-1992) schreef meer dan die twee coupletten van Hand in hand. De Rotterdammer was een geweldig accordeonist en een van de beste liedjesschrijvers die Nederland ooit heeft gehad. Denk maar aan het in zijn eenvoud ontroerende lied Diep in mijn hart, onsterfelijk gemaakt door de Jordanese zangeres Tante Leen ('Want een misstap in het leven / maken zovelen / haast ieder mens / heeft wel een fout begaan').

We hebben de cup hoor je nooit meer in de Kuip, omdat de tekst specifiek gaat over het grote succes uit 1970: de winst van de Europacup. 'We hebben de cup / gewonnen in Milaan / Dat heeft Feyenoord gedaan / Feyenoord, de roem van Nederland / We zingen nog jaren Hand in hand'.

The Champ - Super Feyenoord

De eerste keer dat in de Kuip Super Feyenoord werd gedraaid, vroeg ik me af of ik het nou goed had gehoord. Het is een nummer met een beat zoals iedere puber die in elkaar kan flansen, maar om zo'n tekst te kunnen schrijven, moet je toch over bijzondere literaire gaven beschikken. Ik verstond: ''k Zeg mijn baan op, 'k ga lekker zappen / Heeehooooww, Faaaajenoooohhrd'.

Na het nummer een paar seizoenen te hebben aangehoord, besloot ik toch eens de tekst op te zoeken. De zanger, die met zijn Rotterdamse tongval een Brits accent imiteert, bleek eigenlijk gewoon dit te zingen: 'Super Feyenoord, you make us happy', dus fonetisch wordt dat zoiets als 'Suupe Faaaajnod, je meek es hèpeeeh'. Zoals u begrijpt haalt het intellectuele smaldeel van het Legioen zijn neus op voor deze crap.

Gerry & the Pacemakers - You'll never walk alone

Lee Towers is vaste gast bij huldigingen - voor zover die er zijn geweest, natuurlijk, de afgelopen jaren. Naast Mijn Feyenoord zingt hij dan You'll never walk alone. Dat was eerder al het officieuze clublied van Liverpool FC. Ook een 'volksclub' uit een belangrijke havenstad. Het bandje Gerry & the Pacemakers leende het uit de musical Carousel en nam het lied op in 1963. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar eigenlijk blijft de versie van de Britten toch de mooiste.

The Amazing Stroopwafels - Oude Maasweg

Oude Maasweg van The Amazing Stroopwafels was nooit een hit. Toch staat het lied elk jaar hoog in de Top 2000. Een poging het succes te verklaren.

Oude Maasweg (1981) is met afstand het mooiste nummer uit deze lijst. En toch wil ik het de komende wedstrijden absoluut niet horen.

Vooruit, ik ben een beetje subjectief: mijn vader heeft het geschreven en is de zanger van de band. Het is een tweetalig nummer, half Engels, half Nederlands, gebaseerd op Leon Russells Manhattan Island Serenade. De tekst laat veel open, maar er is een break-up, een auto met een lege tank langs de Oude Maasweg - dat is, weten Rotterdammers, een troosteloos weggetje in het havengebied, je wil er niet dood gevonden worden. Ieder jaar staat het nummer hoog in de Top 2000, geholpen door veel Rotterdamse stemmen.

Wat wil het geval: de huis-dj van de Kuip heeft een paar jaar geleden het idee gehad om het lied te draaien als Feyenoord z'n wedstrijd heeft verloren - die melancholische sfeer past er wel bij. Gelukkig heb ik Oude Maasweg dit seizoen geen een keer gehoord.

Paul de Munnik - Geen club als Feyenoord

De scheidend hoofdsponsor van Feyenoord, Opel, vroeg supporter Paul de Munnik (de helft van het duo Acda & De Munnik) om een nieuwe clubhymne te schrijven. Lekkere muziek, met Hammond-orgeltje en blazers, maar van de tekst had ik meer verwacht ('Geen berg zo hoog, geen oceaan zo diep als dat gevoel'). Toch is het niet de tekst die zal verhinderen dat dit lied een Kuip-classic wordt. Het probleem zit 'm in de geloofwaardigheid. De Munnik die terugverlangt naar Rotterdam? Hij woont toch gewoon in Noord-Holland?

De zanger vergelijkt Feyenoord met de blues. Ik denk bij de totale chaos en misère van de afgelopen jaren eerder aan zoiets als dit.