TourcolumnBert Wagendorp

In de koers regeert de wetmatigheid en berekening. Saai, maar je kunt er wel de Tour mee winnen

Primoz Roglic won woensdag op de Col de la Loze zeventien seconden op Tadej Pogacar en dat heet in het moderne wielrennen een behoorlijke tik, zo niet een ferme dreun. Rogla staat nu bijna een minuut voor op Poga en dat geldt als een monstervoorsprong die alleen door domme pech nog verloren kan gaan.

In de nabespreking bij Studio Sport werden alle opties nog eens doorgesproken, en stelden de analisten vast dat de koers nog niet is gelopen en dat er nog van alles kan gebeuren. Dat kan ook, Roglic kan nog door de bliksem worden getroffen of een hongerklop van jewelste krijgen, al is dat laatste prachtige fenomeen door de toegenomen diëtistische kennis bijkans uit de sport verdwenen. Ook kan Roglic er om onbekende redenen opeens de brui aan geven.

Misschien heeft hij op een van de laatste dagen de benen niet en zonder de benen is elke wielrenner kansloos.

Waarschijnlijk is dit allemaal niet. In de moderne koers regeert de wetmatigheid en de berekening. Dat komt het kijkgenot niet ten goede, maar je kunt er wel de Tour mee winnen. Het is effectief met acht man achter elkaar naar de laatste klim te buffelen en daar in de laatste kilometer een gat van vier seconden te slaan en de bonusseconden te pakken.

Dat was vroeger heel anders. Had een coureur op een slechte dag drie kwartier verloren, dan wuifde hij dit weg als volstrekt onbetekenend. De volgende dag pakte hij gewoon anderhalf uur terug op zijn naaste concurrenten. Niet dat de koers daarmee was beslist, want één lekke band op het verkeerde moment en je was weer een halve dag kwijt, die je dan maar weer moest zien goed te maken.

Eddy Merckx won de Tour van 1969 met bijna achttien minuten voorsprong op Roger Pingeon, maar bleef tot in Parijs alert want er kon nog van alles gebeuren. Dat gebeurde soms inderdaad: in 1947 begon Pierre Brambilla in het geel aan de laatste etappe, maar toen die was afgelopen stond hij in Parijs opeens derde, op meer dan tien minuten van Robic. Brambilla was hierover zo ontgoocheld, dat hij zijn fiets begroef in de achtertuin.

De tijd nadert met rasse schreden dat ook de seconden van nu veel te onnauwkeurig zullen blijken om tot een beslissing in de Ronde te komen. Net als in andere sporten zullen de verschillen in tienden van seconden moeten worden opgemeten om het podium te kunnen bepalen. Wie halverwege de Tour twee seconden pakt, kan met een gerust hart naar Parijs peddelen: onoverbrugbaar gat.

Goed voor de sport is het natuurlijk allemaal niet. De heroïek en de onverwachte wendingen waaraan het wielrennen zijn populariteit dankt, laten zich niet in tienden van seconden meten – en eerlijk gezegd ook niet in de hele seconden van nu. Er is sprake van ernstige versaaiing.

Er moet weer met minuten worden gesmeten – alleen is even niet duidelijk hoe dat kan worden bewerkstelligd. Controledwang en berekening moeten worden bestreden. Maar hoe?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden