COLUMNPeter Winnen

In de Dauphiné vielen voor Jumbo-Visma al de eerste blaadjes. Letterlijk

Op het moment zelf kon het niet – ik was op een plek waar ik me niet kon laten gaan – , maar later in de veilige huiskamer bij de samenvatting van de tijdrit heb ik alsnog hartgrondig gevloekt terwijl ik dobberde op een golf van luxueus medelijden. Daar zat Primoz Roglic weer op het wegdek, gebroken, versleten, ontbonden. Tom Dumoulin en Wout van Aert kwamen hem troosten. Tegen dat soort beelden ben ik niet opgewassen.

Alsof het er iets aan kon veranderen, schakelde ik over naar de samenvatting op een ander kanaal. Roglic zat nog niet op de grond. Niet te geloven met welk een ongecompliceerde stamppartij Tadej Pogacar zijn landgenoot aan het slachten was. Ik riep: ‘Hoho, er zijn grenzen, zelfs voor de jeugd.’ Primoz wipte als een kaketoe op zijn fiets; de helm paste niet meer op zijn hoofd. Uitgerekend in de luttele 36 kilometer dat hij het helemaal alleen moest opknappen gingen de benen in staking.

Intussen klinkt er stevige kritiek op de strategie van Jumbo-Visma. De grote Eddy Merckx had het over ‘een stommiteit van drie weken’. Analist en commentator José De Cauwer sprak woorden met deze strekking: hoe is het mogelijk dat de beste ploeg van de Ronde Roglic keer op keer in stelling brengt en daar niet meer dan een paar seconden voordeel van in de beurs steekt. Natuurlijk speelt mee dat Wout van Aert zonder zijn sleurklussen België meer had laten glanzen, maar het is deze vraag waar het om draait.

In de Dauphiné vielen de eerste blaadjes. Letterlijk. Steven Kruijswijk in het gips, Roglic ‘uit voorzorg’ aan verpleegstershanden toevertrouwd. Over zijn blessure(s) trad men niet in detail maar het zou allemaal goed komen. In de Pyreneeën schakelde Tom Dumoulin zichzelf uit als tweede pion op het bord. Toen was er nog maar één kopman – en was er dus ook nog maar één plan.

In de Pyreneeën ook iets geks. In een interview met de NOS maakte Merijn Zeeman zich druk om de commentaren van de 17 miljoen Nederlanders aan de zijlijn: wij zijn de binnenwereld, wij zijn bezig met ons proces, wij weten wat buitenstaanders niet weten. Het klonk geheimzinnig, spannend zelfs. De buitenstaander die ik ben voelde in de binnenwereld de spanning toch iets te hoog oplopen.

In de Alpen moest Merijn de karavaan verlaten. Belediging van een jurylid dat onvoorzichtig omsprong met de fiets van Roglic. Hij excuseerde zich er nog voor, maar het was duidelijk dat de druk op de ketel onderhand ontploffingsgevaar in zich droeg.

Het is mijn theorie dat Primoz Rogliz de val in de Dauphiné nooit helemaal te boven is gekomen. De binnenwereld heeft dat al die tijd geweten. Bleef over het speculeren op een slechte dag van Tadej Pogacar – die niet wilde komen. Geen strategische stommiteit, maar een typisch geval van geen keuze hebben was dat.

Lees ook 

Het blijkt dan toch niet altijd te regisseren, een zege in de Tour. Jumbo-Visma leek alle zaakjes perfect op orde te hebben, een traject van 4,5 jaar met de Sloveen Primoz Roglic naar het geel in Parijs zou zondag worden afgerond. Maar het liep anders. Lees hier hoe debutant Pogacar de macht kon grijpen.

Zijn eigen kansen offerde Tom Dumoulin al op na een week in de Tour. Dat was begrijpelijk na een koersloos jaar. Maar is hij nog in staat een grote ronde winnend af te sluiten, nu de nieuwe generatie zich razendsnel aandient?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden