InterviewAnnemiek van Vleuten

In de Andes houdt Van Vleuten het hoofd fris

Annemiek van Vleuten traint ter voorbereiding op het nieuwe seizoen op grote hoogte in de Andes. Daar wordt ze niet alleen beter van vanwege de aanmaak van rode bloedlichaampjes, het is ook het avontuur dat lonkt.

Annemiek van Vleuten in Colombia.Beeld Twitter

Annemiek van Vleuten (37) heeft er net een trainingsrit opzitten als ze aan de telefoon komt. Vier uur sprintjes trekken en enkele blokken met hoge intensiteit afleggen, geheel volgens voorschrift van haar trainer, Louis Delhaije. Niet helemaal voorzien in het programma: in de contreien van Manizales, het hart van de koffieteelt in Colombia, tik je in zo’n betrekkelijk bescheiden rondje zo maar 2.000 hoogtemeters af.

Ga maar na: als ze haar hotel verlaat, kan ze ervoor kiezen naar de Cerro Gualí te fietsen, waar zich de paramo bevindt, het drassige gebied tussen boom- en sneeuwgrens, dan kom je uit op een hoogte van 4.057 meter. Kiest ze de andere kant, in de richting van de plantages, daalt ze naar 800 meter. Manizales zelf ligt op 2.150 meter. Ze is op één dag twee keer de Alto de la Linea op gereden, 3.200 meter hoog, een klim van 22 kilometer.

Het is het uitdagende terrein dat de wereldkampioen in haar hart heeft gesloten. Ze verbleef er afgelopen november al enkele weken, op aanraden van Esteban Chavez, teamgenoot bij Mitchelton Scott. Na een stage met haar ploeg op Sicilië en in Zuid-Italië, waar ze als enige vrouw met een selectie van de mannen meetrainde, keerde ze eind januari weer terug in de Andes. Ze blijft er tot 23 februari.

'Ik fiets hier gewoon in korte broek'.Beeld Twitter

‘Ik vind het hier geniaal. Het is nu zo’n 25 graden. Ik fiets hier gewoon in korte broek. De wegen zijn perfect, al zitten er hier en daar wel stukjes onverhard in - het is aan te raden eerst de locals te raadplegen. Ik was even wat bezorgd over de veiligheid, veel profs rijden hier met een auto of motor in hun kielzog. Maar dat bleek vooral goedkoop te zijn, het is een luxe die ze zich kunnen veroorloven. Noodzakelijk is het niet. Ik ben nog nooit afgesneden door auto’s. Vrachtwagens toeteren op tijd of ze remmen af. Je moet alleen opletten voor verkeersremmers, van die betonnen richels. Het is goed voor m’n skills om er overheen te springen.’

Geen misverstand, Van Vleuten fietst er niet alleen voor het lekkere weer en de goede wegen. Ze wordt er beter van. Het verblijf op grote hoogte leidt tot de aanmaak van extra rode bloedlichaampjes om het gebrek aan zuurstof in de ijlere regionen te compenseren. Iets van het effect werd haar duidelijk op de eerste dag van haar stage. Tijdens een klim naar de Alto de Letras fietste ze op met Colombianen op mountainbikes - ‘behoorlijk getrainde hobbyisten’, schatte ze in. Het ging kennelijk niet hard genoeg, één van hen maakte naast haar – zij rijdend in haar regenboogtrui op de ranke racefiets - doodleuk een wheelie.

‘Het is ook wel wennen in het begin. Je raakt snel buiten adem. Je hartslag gaat omhoog en de wattages die je trapt gaan omlaag. Ik kreeg ook hoofdpijn. Het is een wat unheimisch gevoel. Alsof je wat high bent. Heel apart.’

Toch gelooft ze dat het resultaat van zo’n hoogtestage geregeld wordt overschat. Als ze in Nederland vier weken lang zonder afleiding intensief zou trainen, verbetert ze zichzelf ook. ‘Het is geen wondermiddel. Misschien dat je vijf procent beter wordt - het is maar een schatting. Dat lijkt marginaal, maar het zijn percentages waarmee wedstrijden worden beslist. Ik merk het wel. De afgelopen jaren reed ik in de proloog van de Boels Ladies Tour telkens als een speer. Dat had echt te maken met de hoogtestages waarvan ik net terugkwam.’

‘Het is ook wel wennen in het begin. Je raakt snel buiten adem'.Beeld Twitter

Ze zoekt Colombia ook op om andere redenen. Het avontuur lokt. Nieuwe vergezichten, andere trainingspartners, onvoorziene ontmoetingen. Op door Europese renners vaak bezochte plekken, zoals die op Tenerife of in Zuid-Spanje, dreigt voor haar snel de routine: met z’n allen in hetzelfde hotel, telkens hetzelfde rondje. In de Andes vliegen volgens haar de trainingsuren voorbij, in Nederland of tijdens de meer geijkte trainingskampen telt ze ze af.

Dat ze er de afgelopen weken bepaald niet tegenop zag, bleek onlangs uit een staatje van website Velofacts op basis van prestatieapp Strava. Tussen Kerst en half januari had zij van alle renners op een na de meeste trainingsarbeid verricht, 2636 kilometer, slechts twee minder dan de winnaar van de Tour de France, de Colombiaan Egan Bernal.

‘Maniakaal? Ik moet er een beetje om lachen. Ik ben zeker geen controlfreak die alle denkbare gegevens noteert; ik ben er niet mee bezig. Ik maakte toen gewoon veel kilometers met de mannen in Italië, lekker uit mijn comfortzone. En niet iedereen zet alles op Strava, hè. Ik vond het hilarisch dat degene die het lijstje online zette, alleen de mannen opvoerde. Toen iemand hem erop attendeerde dat hij ook de vrouwen moest meetellen, zag je ineens mijn naam opduiken. Plop! Tweede. Het is nu eenmaal zo dat ik het meest profiteer van trainingen met volume. Dat heb ik nodig om mijn lichaam te prikkelen. Dan voel ik me het fitst. Maar het is zeker niet: hoe langer hoe beter. Ik vind drie uur soms ook mooi zat.’

Met de stage in Colombia denkt Van Vleuten de basis te leggen voor goede prestaties in de voorjaarsklassiekers. Ze hoopt vooral op succes in de Ronde van Vlaanderen, omwille van de historie van de koers en dat de zege daar al weer een tijdje geleden is, het was in 2011. Verderop in het seizoen wachten de twee andere doelen: de Olympische Spelen in Tokio en de WK in Martigny, Zwitserland. Daarbij slaat ze de sportieve waarde van het laatste evenement, met een zwaar parcours, aanzienlijk hoger aan.

‘De Spelen vormen natuurlijk een prachtig podium. Maar het niveau is het allerlaagste van alle wedstrijden in de afgelopen vier jaar. Er staan maar 68 renners aan de start. De beste landen mogen vier deelnemers afvaardigen. De helft van het veld bestaat uit eenlingen. De meesten ken ik helemaal niet. In de rit voor de vrouwen zit ook geen klim waarop ik het verschil zou kunnen maken. Nee, ik ben zeker niet kansloos, maar ik zal me toch meer op de tijdrit gaan richten. Dan heb je alles in eigen hand.’

Over enkele dagen vertrekt ze van Manizales naar Santa Elena, zuidoostelijk van Medellín, waar ze, met als uitvalsbasis La Casa Del Ciclista, gaat trainen met Mauricio Ardila, van 2006 tot 2010 rijdend voor Rabobank. Het is een afstand van ruim 200 kilometer. Van Vleuten gaat met de fiets, met onderweg nog wat omtrekkende bewegingen, deels over ongebaande paden, zodat ze op bijna 300 kilometer zal uitkomen. Dit soort ritjes, zegt ze, houden me lekker fris.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden