'Ik zoek niet langer naar de Ferry van 2001, ik ben een ander mens'

Het was geen toeval dat de wereldkampioen van 2001 telkens geblesseerd raakte. Onbewust joeg hij de schaduw van zichzelf na....

In het jaar van de comeback na zijn knieblessure hoopt taekwondoka Ferry Greevink te worden uitgezonden naar het EK in St.-Petersburg, waar hij in mei een olympische nominatie kan verdienen. Elk toernooi is een test of zijn lichaam het houdt, na weer een revalidatie. ‘Vorig jaar raakte ik vlak voor het WK op een knullige manier geblesseerd aan mijn knie’, zegt de 28-jarige Limburger in Papendal.

‘Bij een trapactie kwam mijn tegenstander met zijn been vol op mijn onderbeen terecht. De knieband scheurde finaal af. Misschien had het seizoen toch iets te lang geduurd. Ik had alerter kunnen zijn, ook mentaal was ik niet scherp genoeg. Op dat moment stortte mijn wereld even in, ik zat flink in de put.’

Het kon geen toeval zijn, aldus Greevink. Hij miste de Spelen van 2004 in Athene, omdat hij voor het olympische kwalificatietoernooi een scheurtje in de hamstring had opgelopen. ‘Ik was er dat jaar al dichtbij geweest. Bij het Europese kwalificatietoernooi verloor ik de beslissende wedstrijd van een Fransman. Ik hoorde op een woensdag dat ik alsnog mocht deelnemen aan de wereldkwalificaties, de volgende dag raakte ik geblesseerd tijdens de training.’

Vier jaar later wist Greevink zich door een blessure evenmin te plaatsen voor de Spelen van Peking. ‘In 2008 scheurde ik de achterste kruisband van mijn linkerknie af. Het was een ongelukkig seizoen. We zaten zonder bondscoach en waren zeven maanden op onszelf aangewezen. We moesten alles zelf regelen. Dennis Bekkers en ik deden een stage in Engeland en daar ging het opnieuw fout. Ik heb al die blessures op rampzalige momenten opgelopen.’

Greevink is de atleet die zich forceert als de finish in zicht is. ‘Ik ben een trainingsbeest dat telkens het uiterste van zichzelf vraagt. Ik wilde onbewust te veel, trainde nog iets harder om me te bewijzen. Het is altijd mijn valkuil geweest. Nu heb ik geleerd te doseren. Ik was de man die steeds doorging. Nu durf ik gas terug te nemen wanneer mijn lichaam daarom vraagt.’

Het is de tragiek van de zwaargewicht uit Venray dat hij zijn eigen schaduw najaagt. Greevink was 20 toen hij in 2001 in Korea vanuit het niets de wereldtitel veroverde. ‘Korea is de bakermat van het taekwondo. Ik was topfit en de onbevangenheid was mijn grootste kracht.’

Een jaar later werd Greevink Europees kampioen. Aan die normen heeft hij sindsdien niet meer kunnen voldoen. ‘In 2003 verloor ik bij het WK al in de tweede ronde. Topprestaties bleken niet vanzelfsprekend te zijn.’

Jarenlang heeft hij zich gespiegeld aan de taekwondoka van bijna tien jaar geleden. Greevink: ‘Ik heb diverse sessies gedaan met sportpsycholoog Rico Schuijers. Hij heeft mijn ogen geopend. Het heeft geen zin te zoeken naar de Ferry van 2001 en 2002, die moet ik niet willen oproepen. Ik heb het losgelaten. De Ferry van nu is een ander mens. Ik moet juist gebruik maken van mijn ervaring.’

Die reis door zijn ziel heeft hem gerijpt. Verdwenen is de angst dat hij zijn prestaties uit het verleden nimmer zal evenaren. ‘Natuurlijk maakte het me soms onzeker. Ik voelde de last van mijn wereldtitel. Ik legde mezelf hoge verwachtingen op en voelde de druk. Kon ik het nog wel?

‘Toch heb ik de afgelopen jaren stiekem enkele prijzen gepakt. Brons op het EK in 2005, een jaar later zilver op het EK, in 2008 brons bij het WK voor militairen. De vorm is er wel geweest. Maar de finetuning voor het goud is een kunst op zich. Nu heb ik nieuwe doelen gesteld zonder terug te kijken op het verleden.’

Vader Rob Greevink is nog steeds zijn mentor. ‘De band tussen ons is uiteraard iets veranderd sinds ik minder vaak op zijn club in Venray train. Mijn vader heeft me er toe aangezet om met het Nederlandse team een fulltime programma te draaien op Papendal. We hebben nu met de Koreaan Dae Jung Soung een geweldige bondscoach van wie ik veel leer. Maar mijn vader blijft belangrijk voor me.

‘Zondag was hij mijn coach bij de Dutch Open, zo lieten we oude tijden herleven. Ik kan hem blindelings vertrouwen. Het is voor hem niet gemakkelijk geweest om mij te zien lijden na weer een blessure. Gelukkig zorgt mijn moeder voor evenwicht, zij kan de sport als geen ander relativeren.’

Beroepsmilitair Greevink werd een van de slachtoffers van de drastische sanering bij het topsportfonds van het ministerie van Defensie. Zijn contract loopt af in de zomer en wordt niet verlengd. De Defensie Topsport Selectie (DTS) gaat alleen nog verder met atleten en judoka’s.

Greevink: ‘Negen van de vijftien sporters worden ontslagen. Het was wel even slikken. Ik heb commerciële economie gestudeerd en met mijn marketingachtergrond begrijp ik de keuze van DTS om alleen met atletiek en judo verder te gaan.

‘Die sporten krijgen meer aandacht in de media dan taekwondo of schermen. Tegelijkertijd mogen nu sporters blijven die Defensie juist te weinig hebben genoemd. Als martial art of self defence heeft taekwondo ook meer raakvlakken met het ministerie van Defensie dan atletiek. Bij clinics worden de taekwondoka’s maximaal ingezet. Daarom vind ik het een tikje wrang dat wij nu moeten wijken. Ik heb dat ongenoegen ook uitgesproken. Maar het is bij Defensie van hogerhand zo beslist.’

Opnieuw besefte de tienvoudig Nederlands kampioen dat hij een bijna vergeten sport beoefent. ‘Ik werd als wereld- en Europees kampioen genomineerd voor de titel sportman van Limburg. Die verkiezing werd gewonnen door Mark van Bommel, omdat hij met PSV de halve finales van de Champions League had bereikt. Het was een commerciële keuze. Limburg pronkt liever met een bekende voetballer dan met Ferry Greevink.

‘Voor de nationale verkiezing van sportman van het jaar werd ik niet eens genomineerd, terwijl ik pas de vierde Nederlander was met een wereldtitel in het taekwondo. Het gaat me niet om de persoonlijke waardering, die voelde ik toen ik de gouden medaille om mijn nek kreeg gehangen. Blijkbaar moet taekwondo een beter imago krijgen.’

De pionier van weleer moet de artistieke vechtsport opnieuw op de kaart zetten. Greevink: ‘Een Spanjaard werd in 1997 wereldkampioen en het duurde tien jaar voor hij opnieuw de wereldtitel veroverde. Ik denk dat hij in hetzelfde schuitje heeft gezeten als ik. Ook die jongen heeft jaren naar zichzelf gezocht. Het inspireert me nu al voor het WK in 2011. Waarom zou ook ik niet voor de tweede keer wereldkampioen kunnen worden?’

Maar alleen bij de Spelen van Londen in 2012 kan Greevink zijn missie voltooien. ‘Een olympische medaille geeft het taekwondo een enorme stimulans. Het zou fantastisch zijn om dat te kunnen realiseren. Het niveau van 2001 zit nog steeds in me. Ik ben ervan overtuigd dat ik het nog een keer kan laten zien. Maar ik moet vooral rustig blijven en me niet als vroeger laten opjagen. Eens zal mijn geduld worden beloond.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden