COLUMNPETER WINNEN

Ik omhelsde de heldin vanachter glas in gebarentaal die ik niet machtig was

Peter WinnenBeeld v

Zondagochtend kwam mijn schoonzoon met zijn partner op visite. We hielden de voorgeschreven distantie van anderhalve meter keurig in acht. Wat heet, ik denk dat de afstand wel acht meter bedroeg. En er was een wand van dubbel glas tussen ons in. Zij stonden op het trottoir voor het huis, wij stonden binnen, tegen de vensterbank. Verbaal communiceerden we per mobieltje. Kort hierop klom ik op de racefiets voor een rondje van anderhalf uur. Er was zat om over te mijmeren.

Eerst maar eens een stuk tegen de zure oostenwind in. Ik haat zure wind, maar prees me gelukkig dat we in Nederland überhaupt de wind nog mogen opzoeken. Misschien was het voorlopig wel mijn laatste stuk tegen de wind in. Het zijn vreemde tijden. Het virus speelt met ons. Wij zijn allemaal naakte keizers.

Het beeld van het koppeltje op het trottoir bleef op mijn netvlies branden. Ze durfden niet binnen te komen. Zij werkt op de corona-ic, zij kon ons besmetten, wij konden haar besmetten. En dus omhelsde ik de heldin vanachter glas in gebarentaal die ik niet machtig was.

Het virus is barmhartig in de zin dat het corrigeert. De helden en heldinnen van dit moment waren tot voor kort de sukkels op de markt die roeping voor gebral lieten gaan. De markt dacht met roeping te hebben afgerekend.

Met nog steeds de wind van voren dacht ik aan al die topsporters die zich aan het voorbereiden zijn op Tokio, en op god weet wat voor kampioenschappen. En ik dacht aan de wielrenners die zich voorbereid hadden op de voorjaarsklassiekers die er niet zijn, die misschien in het najaar worden ingehaald. Of anders gewoon volgend voorjaar. Voor eeuwig een jaar achter lopen leek me niet zo’n punt.

Ik moet zeggen dat de doorsnee topsporter zich voorbeeldig schikt naar het virus. Topsport is ook een roeping, maar die haalt het bij lange na niet bij de roeping van mensen die over leven en/of dood gaan. In de bubbel borrelt de realiteitszin en de nederigheid op. Wie had dat verwacht.

Het IOC wil er nog niet aan, maar uit Japan klinken voorzichtige geluiden dat de mensverbroederende spelen van Tokio verplaatst moeten worden naar later datum. Dat gaat dan wel een paar miljard extra kosten. Mensenverbroedering organiseren via een Olympiade is in economisch opzicht sowieso hetzelfde als een dollar in een fruitautomaat gooien.

In Japan zijn alle sportaccommodaties allang klaar zonder inzet van dwangarbeiders uit, ik noem maar wat, Bangladesh. Het Olympisch vuur is onlangs in Griekenland opgehaald door een Japans vliegtuig. Maar zo’n vuurtje laat niet graag met zich sollen.

Met rugwind op huis aan; de zon blaast als een gek. Steeds meer wandelende, rolschaatsende, en nietsnuttende mensen op het fietspad: voorjaar!

Een voorjaar tegen beter weten in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden