‘Ik kan intens genieten van het succes van anderen’

Van Trinidad tot Andorra, overal inde wereld zijn Nederlandse coaches actief.In deel 6 van een serie Erwin Maarhuis, coach en opleider van hockeytrainers in onder meer Egypte, Trinidad, Guyana en Barbados....

Het is pure passie die Erwin Maarhuis (36) voortdrijft. ‘Ik ben een gedreven jongen en wil eigenlijk maar één ding: anderen beter maken, als mens maar vooral als hockeyer. Ik kan intens genieten van het succes van anderen.’

En dat zonder er zelf beter van te willen worden. Maarhuis pionierde voor de internationale hockeyfederatie FIH vijf jaar in Egypte. Gaf er kinderen les, leidde een kleine tweehonderd coaches op en zag er het hockey opbloeien. En wat stond daar tegenover? De federatie betaalde zijn retourtickets van Schiphol naar Cairo en vergoedde zijn kosten, maar een loon kon er niet vanaf.

Nu heeft zijn passie hem naar het land van Leo Beenhakker gevoerd, Trinidad en Tobago. Weer zijn de prestaties groot en de vergoedingen zo schamel dat hij al zijn centen bij elkaar zal moeten schrapen om straks zijn lunchafspraak met de gevierde voetbaltrainer te kunnen nakomen.

Het zal Maarhuis een zorg zijn. ‘Geld heeft me nog nooit geïnteresseerd.’ Dat zal dan ook niet het hoofdthema zijn tijdens de besprekingen die hij deze zomer zal voeren met het olympisch comité van Trinidad. Dat wil zijn universele sportkennis en vooral zijn ervaring als opleider van coaches en als trainer van jong talent benutten in de aanloop naar de Spelen van Peking.

Of die gesprekken wat opleveren, valt nog te bezien. Zijn wel erg ambulante leven, zijn vele reizen en langdurige verblijven in Egypte, Trinidad, Barbados en Gyana hebben zijn privéleven niet onberoerd gelaten. ‘Mijn vrouw is er vandoor gegaan met een ander en ik zit nu tot aan mijn strot in echtscheidingsprocedures. Trinidad wil dat ik daar ga wonen, maar dat zal zomaar niet gaan, want ik heb ook nog twee kindertjes.’

Het coachen zat er al vroeg in. Maar eerst was er voetbal. Hij kon een aardig balletje trappen en schopte het tot de B-junioren van de Assense hoofdklasser Achilles. Toen sloeg het noodlot toe. Bij het skiën scheurde hij een lies, een kwetsuur die dramatisch verergerde toen hij bij een toernooi in Drachten onderuit werd getrapt. Een topcarrière in het voetbal kon hij wel vergeten.

Dan maar op hockey. Al snel bleek dat het spel hem op het lijf geschreven was. Op zijn 16de stootte hij door naar de hoofdmacht van HV Assen. Hij trainde zich ‘het leplazarus’, maar vond toch ook nog wat tijd om te doen wat hij echt leuk vond: training geven aan kinderen. Hij trainde de C-junioren en deed dat zo bekwaam dat zijn stap naar de sportacademie voor de hand lag.

Echt flitsend zou zijn hockeycarrière toch niet worden. Hij liep tijdens het spel een verbrijzelde wijsvinger op en en zo was er, naast zijn passie, een reden temeer zich geheel op training en coaching te concentreren. Hij trainde Assen, werd assistent-coach van het vrouwenteam van Amsterdam, hoofdcoach van de vrouwen van HCKZ, en zocht daarna, als trainingscoördinator van HC Alphen aan den Rijn, bewust de luwte op: ‘Ik doe even een stap terug.’

Maar niet als rondreizend hockeyprofessor in dienst van de FIH. Dat is zijn lust en zijn leven, ook al zijn de werkomstandigheden niet altijd even ideaal. ‘In Egypte was er helemaal niks. Geen hockeycultuur, geen trainingschema’s, geen fatsoenlijke jeugdopleiding. Er liepen alleen maar techneuten rond, tactisch klopte er geen reet van.

‘Op mijn eerste werkdag in Alexandrië zag ik jongeren trainen in partijtjes van 6 tegen 6, en dat uren achtereen. Ik heb meteen ingegrepen en gezegd dat we van nu af aan alleen nog maar partijtjes van 3 tegen 3 zouden spelen. Dat was ineens hard werken, dat waren ze duidelijk niet gewend.’

Maar het zette wel zoden aan de dijk. Jong Egypte kwalificeerde zich vorig jaar voor de jeugd-WK in Rotterdam en de nationale seniorenploeg miste de WK maar net.

Na vijf Egyptische jaren mocht Maarhuis zijn pionierswerk voortzetten in Trinidad, Guyana, Jamaica en Barbados. Wat hij er bij zijn eerste inspectie aantrof? ‘Net als in Egypte helemaal niks. Armoe troef. Geen fatsoenlijke sticks, geen fatsoenlijke ballen en slechte velden. In Trinidad telt maar één sport: cricket. Je ziet aan hun slagtechniek op het hockeyveld dat vrijwel alle spelers zijn grootgeworden met dat spel.’

Nu, amper een jaar later, is er ook in Trinidad het een en ander tot stand gebracht. Het door Maarhuis geïntroduceerde ontwikkelingsprogramma wordt enthousiast uitgevoerd, er zijn sponsors geworven, er is een kunstgrasveld en ‘al die afgehakte oude stokken’ zijn vervangen door moderne en modieuze exemplaren in alle kleuren van de regenboog.

Martien Schurink

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden