‘Ik had stiekem gehoopt op een wondertje’

De 27-jarige badmintonster Judith Meulendijks had dolgraag meegedaan aan de WK in Madrid. Na het afscheid van Mia Audina had ze gehoopt op een ticket, maar de internationale bond weigerde dat....

Judith Meulendijks moest wel even slikken, toen ze dit weekeinde op de Deense televisie de beelden zag van de ontknoping bij het WK badminton. Daar had zij ook kunnen staan.

Maar Meulendijks mocht niet naar Madrid. Dus verbijt de Nederlandse badmintonster, die twee maanden geleden in Macau de ene toptienspeelster na de andere versloeg, de pijn.

‘Eigenlijk was al heel lang bekend dat ik niet mocht meedoen. Ik stond in mei te laag op de ranglijst. Regels zijn regels, ik had geen recht op een plaats. Ik had me erbij neergelegd.’

Maar toen Mia Audina, het boegbeeld van het Nederlandse badminton, op 16 augustus haar afscheid bekendmaakte, gloorde er weer hoop bij Meulendijks.

‘Bondscoach Martijn van Dooremalen heeft een brief gestuurd naar de internationale bond met het verzoek of ik de plaats van Mia mocht overnemen. We moesten twee weken wachten en kregen toen een mailtje dat het niet kon. Dat viel me toch rauw op mijn dak. Ik had stiekem gehoopt op een wondertje.’

Ze baalt. Want juist nu is ze in topvorm na een lange revalidatieperiode vanwege een blessure aan de linkerachillespees, die ze twee jaar geleden opliep, net toen ze naar Aarhus was gekomen.

‘Ik ben in april 2005 voorzichtig weer begonnen en in september 2005 weer singles gaan spelen. Eerst moest ik goed fit worden. Dat was de afspraak die ik met mezelf had gemaakt. Ik heb daarvoor een jaar uitgetrokken.

‘De vraag was of ik het niveau van vroeger zou kunnen halen. Ik merkte bij de EK in Den Bosch dat het langzaam maar zeker beter ging, al werd ik vrij snel uitgeschakeld. Bij het toernooi om de Ueber Cup in mei in Japan ging het nog veel beter. Het hoogtepunt kwam in Macau.’

Meulendijks versloeg er onder meer in de kwartfinale de olympisch kampioene en de nummer een van de wereld Zhang Ning uit China, de verliezend finaliste bij het WK in Madrid. Negen jaar na haar eerste Grand Prix-zege, bij het open NK in Den Bosch, pakte Meulendijks weer een hoofdprijs in een groot toernooi.

‘Ik kon het nauwelijks geloven, het was fantastisch. Ik moest huilen van geluk, maar ook om alles wat ik de afgelopen anderhalf jaar aan ellende had meegemaakt.’

Nu is ze weer in Aarhus en traint ze zesmaal per week. Ze is de kopvrouw van Team Aarhus, dat vertrouwen in haar bleef houden ondanks haar blessure. Net als in Nederland komen de clubs in de Deense competitie met gemengde ploegen uit. Peter Gade, verliezend kwartfinalist bij het WK, is de kopman bij de mannen. De competitie is op 5 september begonnen.

Aarhus noemt ze haar thuis. ‘Hier heb ik mijn appartement.’ Maar thuis is ook Helmond. ‘Ik heb eigenlijk twee bases. De afstand valt best mee. Zeven tot acht uur rijden, en als ik geen zin heb om achter het stuur te kruipen, koop ik gewoon een vliegticket.’

In de tijd dat ze ernstig geblesseerd was, heeft ze soms getwijfeld. ‘Toen ik net uit het ziekenhuis was en met een gipsen poot en op krukken liep, had ik het moeilijk. Maar ik wilde zo graag terugkomen. Ik had het gevoel dat ik nog niet helemaal klaar was in het badminton. Daarom heb ik alles op alles gezet. Hard trainen heeft zich voor mij altijd uitbetaald.’

Mia Audina heeft ze al een tijd niet meer gezien. ‘Sinds de Ueber Cup niet meer. Ik weet dat ze op 31 augustus naar Indonesië is vertrokken. Het is jammer dat ze is gestopt, ze is een van de grootste talenten geweest die het badminton heeft gehad. Wat ik zo goed van haar vond, is dat ze altijd bereid was je te helpen, advies te geven. En ze heeft door het olympisch zilver in Athene badminton enorm populair gemaakt in Nederland.

‘Hier in Denemarken is het een grote sport, na voetbal en handbal de grootste, denk ik. En dat is weer niet te vergelijken met Indonesië, waar Mia vandaan komt en een wereldster is. Zo iemand ben ik nog lang niet, al heb ik een Indonesische moeder. Die roots vind je meer terug in de Nederlandse top, bij Dicky Palyama, Eric Pang en Lotte Bruil bijvoorbeeld.

‘De meeste mensen weten het allang: een deel van mij is Indonesisch. Ik sta daar niet zo bij stil. Ik denk wel dat ik door mijn afkomst ben begonnen met badminton. Maar dat wil niet zeggen dat je dan ook automatisch de beste wordt. Daar komt zo verschrikkelijk veel meer bij kijken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden