'Ik gebruik de lichaamstaal van hard werken'

Verbazing is nog altijd haar primaire beleving. Dat ze in Noorwegen zit, in een handbalgek land, bij het WK, met de sterkste landen van de wereld, in een nationale ploeg vol generatiegenoten, vindt ze 'machtig' en 'toch een beetje onwerkelijk'....

'Ik heb', bekent Monique Feijen, 'in mijn juniorentijd wel met de telefoon in de hand gezeten. Gereed om definitief af te bellen. Omdat ik dan het gevoel had dat ik altijd maar aan het trainen was, en er niks voor terugkreeg.'

De nu zo gerijpte international was indertijd ook wel bang zelf afgewezen te worden. 'Belde Bert Bouwer, de bondscoach, op. Dacht ik al dat ik afgevallen was voor de selectie. Kreeg ik een uitnodiging mee te gaan naar een groot toernooi, in plaats van Nicole Heuwekemeijer die ging trouwen.'

Monique Feijen, Nederlands linkerhoekspeelster, bekent het in Hamar bijna met genoegen: 'Ik was niet het grootste talent.' Maar een der gulden wetten van de topsport - niet het fraaiste talent, maar de ijverigste werker haalt het - werkte in haar voordeel.

De 23-jarige bijna afgestudeerde gymjuf uit Dalfsen beseft het. 'Ik heb met meisjes gespeeld die beter waren, maar stuk voor stuk konden ze het niet opbrengen alles aan de kant te zetten voor de sport. Niet uit te gaan, serieus te leven. Ik haal die gemiste uurtjes in de kroeg later wel in.

'Of ze hadden de pech van een blessure zoals Kristel van Goor en Gea Kregmeijer. Kreeg Heidi Veltmaat voor het Holland Toernooi een kwetsuur. Werd ik gevraagd. Ik ben er vol voor gegaan. Ik heb wat dat betreft best wel geluk gehad. Ik heb sowieso veel kansen gehad. Ook om te spelen. Je kunt trainen wat je wilt, maar van wedstrijden word je pas beter. Nu kan ik vaststellen: ik heb mijn kansen benut.'

Haar vroegere bescheidenheid heeft plaats gemaakt voor zelfbewustzijn. Monique Feijen, zo stelde haptotherapeut Willems vast in zijn sessies met de nationale handbalploeg, is zich aan het ontpoppen als een leidster. 'Daar had je twee jaar geleden niet mee moeten aankomen. Ik ben wat dat betreft echt gegroeid.

'Deze ploeg had door de eenzijdige leeftijdsopbouw, we kwamen allemaal jong over van E & O, niet de superervaren mensen die dat oppakten. Laura Robben had de interlands wel, maar was er het type niet naar. We hebben nu niemand die ik weet niet hoeveel WK's achter de rug heeft, zoals bij de Noorsen Trine Haltvik. Dat missen we wel.'

Feijen heeft 116 interlands achter de naam en nog een handballeven voor zich waarin ze haar ervaring wil benutten. 'Mijn leidersrol in het veld moet nog groeien. Het is niet zozeer verbaal wat ik doe. Ik gebruik de lichaamstaal van hard werken. Samen met Marieke van Linder, de aanvoerster, zoek ik naar de manier om de groep uit een dip te trekken.

'We hebben een ploeg die te vaak ja en amen knikt. Ze nemen veel aan, vertrouwen op de leidersrol van de coach aan de kant. Vroeger hield ik ook mijn mond dicht. Maar nu trek ik 'm open, om te zeggen wat ik ervan vind. Dat hoeft niet boos, dat kan op een normale manier.

'Buiten het veld kan ik heel goed aanvoelen hoe anderen in hun vel steken. Samen met Ollie, Olga Assink, mijn kamergenote, probeer ik sfeer te maken. We staan bekend als de grapjassen. Maar dat heeft een ploeg op reis nodig.'

Het WK is voor Nederland begonnen met de maximale oogst van twee overwinningen. Het resultaat heeft bij Feijen scherpe kantjes van de eigen ontevredenheid doen afvlakken. 'Ik was zeker na de eerste wedstrijd, tegen Tsjechië, niet tevreden over mezelf. Het afsluiten is de laatste tijd niet het je-van-het.

'Ik vind mezelf best een killertype. Ik twijfel momenteel een beetje, dat mag niet. Na de vier goals tegen Australië hoop ik dat ik het nu een beetje van me af kan zetten. Bovendien sprong ik te diep aan voor mijn schot uit de hoek. Ik moet meer voor hoogte kiezen, dan kan ik mijn hoek, lang of kort, uitkiezen. Als Nicole Heuwekemeijer speelt, een passeermens, dan kom ik veel aan de bal. Met Ana Razdorov naast me ben ik meer bliksemafleider. Maar dat is niet erg, als ze de ballen er maar inflikkert.'

De aanpak van het WK, met gisteren een totale rustdag, is 'wedstrijd na wedstrijd'. 'Zorgen dat je niet naar huis toe hoeft. Ik merk dat we sterker zijn geworden. We hebben weer zoveel geleerd in een jaar tijd. Want wat hadden we op het EK in '98 nou voor tegenslagen achter de rug? Een sporter heeft een paar dipjes nodig. Daar komt ze sterker uit.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden