‘Ik ga ook nu voor het allerhoogste’

De achterneef van NBA-ster Francisco Elson kan nooit meer lopen. Zijn toekomst ligt in het rolstoelbasketbal...

Van onze verslaggever Poul Annema

Bij zijn afscheid van de eredivisieclub Rotterdam Basketbal kreeg hij twee jaar geleden de prijs voor de ‘strijdlustigste speler’. Maar wat het werkelijk is om strijd te leveren. heeft hij de jaren erna bewezen, in zijn rolstoel.

Lucien Boldewijn (35) was topbasketballer. Hij speelde achtereenvolgens bij Rotterdam, Amsterdam Astronauts, Groningen en weer Rotterdam. Maar in december 2005 kwam ineens een einde aan zijn sportcarrière.

‘Ik was uitgeschakeld geweest door een gescheurde enkelband en bij mijn pogingen terug te komen, verrekte ik een buikspier. Misschien wel doordat ik te fanatiek had getraind. Daarna sloeg een bijna permanente vermoeidheid toe. Na drie minuten hardlopen was ik dood- en doodmoe.

‘Toen ging ik tijdens de training volledig onderuit. Elk besef van waar ik was en van wat ik deed was ik kwijt. Eerst werd gedacht aan een bloedprop in mijn hoofd. In het ziekenhuis bleek echter dat een goedaardige tumor een nekwervel volledig had aangetast. Tijdens de operatie raakte de chirurg enkele zenuwen. Er ontstond een gedeeltelijke verlamming.’

Met twee platen en twaalf schroefjes is zijn nek gefixeerd. Omhoog kijken lukt bijna niet meer, zijn zijwaartse bewegingen met het hoofd worden beperkt. In het revalidatiecentrum Rijndam in Rotterdam werkt hij dagelijks aan het herstel dat nooit meer definitief zal zijn.

Boldewijn ging door een diep dal. Momenten van ontgoocheling, wanhoop, verbittering en paniek wisselden zich af. ‘Als je in het ziekenhuis ligt en je kunt na een trombose-injectie plotseling niets meer bewegen, denk je in je totale ontreddering: is dit mijn toekomst, een leven in bed?’

Hij krijgt morele steun van zijn achterneef Francisco Elson, een van de sterren bij NBA-kampioen San Antonio Spurs. ‘We mailen en sms-en veel met elkaar.’

Nadat Elson kampioen was geworden en had gehoord dat Boldewijn met het nationale rolstoelbasketbalteam voor een trainingsstage naar Zuid-Afrika was vertrokken, nam hij in Amerika ook het vliegtuig naar Johannesburg.

‘Zijn toestel had een uur vertraging, maar de mensen wilden niet aan het duel beginnen voor Francisco er was. Hij heeft de jongens gezegd dat hij ons blijft steunen.’

Boldewijn weet zeker dat zijn topsportmentaliteit hem heeft geholpen om de zwaarste dagen van zijn leven te doorstaan. Hij wilde niet berusten in het idee dat het leven hem niets meer te bieden had.

Hij reed in zijn rolstoel naar het revalidatiecentrum, waar hij voorzichtig weer leerde lopen en voorzichtig weer ging trainen met gewichten.

‘Ik heb het karakter om te vechten. Tien kilo mocht ik duwen en trekken. Maar ik wilde meer. Het gevoel moest terugkomen dat er een gewicht aan mijn arm hing.

‘Ongeduldig was ik ook. Niet één rondje op krukken of achter de rollator, maar drie, vier of nog meer. Ik heb in het ziekenhuis veel gehuild. Eenmaal weer buiten dacht ik alleen maar aan verder leven, aan mijn toekomst.

‘Basketbal was alles voor me. Het was mijn sport, maar ook mijn werk. Toen ik in het revalidatiecentrum kwam, hoorde ik dat er op maandagavond rolstoelbasketbal werd gespeeld. Ik dacht, laat ik dat dan maar proberen.

‘Nooit zal ik de eerste bal vergeten die ik vanuit de rolstoel heb gegooid. Natuurlijk ging het mis, maar de vreugde van dat moment zette me wel aan door te gaan.’

Als prof was hij al eens bij een clinic uitgenodigd plaats te nemen in een rolstoel. Vanaf dat moment wist hij ook hoe moeilijk het was sport op dit niveau te bedrijven. De herinnering werd gevoed door de nieuwe ervaring.

‘Het manoeuvreren met de rolstoel op snelheid is zo lastig. De combinatie van bewegen in een stoel, schieten en tegelijk overzicht houden is een kunst op zich.’

Uiteraard kreeg hij snel een plaats in de rolstoelbasketploeg van Arrows, dat inmiddels naar de eredivisie is gepromoveerd. Net zo snel kreeg hij een plaats in de nationale selectie van bondscoach Gertjan van der Linden. ‘Hij geeft me zelfs individuele training om mijn techniek in de stoel te verbeteren.’

Over enkele weken staat het Europees kampioenschap in de Duitse plaats Wetzlar op het programma. Een plaats bij de topvier betekent deelname aan de Paralympics, volgend jaar in Peking. ‘Ik brand nog steeds van de ambitie. Ik ga ook nu voor het allerhoogste.’

Het plezier van het spel zal Boldewijn net zo min verlaten als de harde lessen van Ton Boot. ‘Ik heb twee jaar onder hem getraind. Bij hem heb ik leren afzien en knokken. Na mijn eerste twee weken bij Boot dacht iedereen dat ik met basketbal zou stoppen.

‘Ik kon na zijn trainingen nauwelijks nog lopen en toch moest je weer. Weet je wel hoe zwaar dat is? Nu weet ik dat het goed voor me is geweest. Ik zit nog niet bij de twaalf selectiespelers, maar het is wel mijn uitdaging daarvoor alles te geven. Ik heb geleerd geen enkele uitdaging uit de weg te gaan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden