‘Ik ben te lang ongelukkig geweest’

Bij AMVJ is er een leven naast het volleybal...

Voor ze moet serveren, kijkt Floortje Meijners met een bedrukt gezicht naar het scorebord in de Bankrashal. De 22-jarige volleybalster van AMVJ ziet dat haar team door aartsrivaal Martinus op een uitzichtloze achterstand is gezet.

Met haar machtige sprongservice had ze Martinus dit seizoen al twee keer op de pijnbank gelegd. Nu vliegt de bal in het net. De strafexpeditie van Martinus in drie sets (25-17, 25-16, 25-19) bevestigt de eerdere conclusie van Meijners dat in de Amstelveense volleybaltempel twee werelden tegenover elkaar staan. Het Martinus van oud-bondscoach Avital Selinger is nog altijd de kraamkamer van het nationale team en beschikt met Anne Buijs en Robin de Kruijf – allebei pas 17 jaar – over twee toptalenten.

Het AMVJ van godfather Harry de Haas en coach Petra Groenland heeft geen hoofdsponsor, was al een paar keer op sterven na dood en biedt onderdak aan ex-internationals als Meijners en Carlijn Jans, die het keurslijf bij Oranje hebben afgeworpen. ‘Ik speel bij AMVJ, omdat ik niet alleen met volleybal bezig wilde zijn’, vertelt Meijners.

‘Ik zat pas drie weken bij AMVJ, toen ik al tegen Martinus moest spelen. Het was een rare ervaring. Bij de warming-up dacht ik even dat ik aan de verkeerde kant van het net stond. Ik kende de speelsters van Martinus beter dan mijn nieuwe teamgenoten. Maar ik klapte niet dicht en ik heb altijd goed tegen Martinus gespeeld.’

Zaterdagavond wordt de 1.89 meter lange Meijners echter tot een bijrol veroordeeld. Tevreden bekijkt Martinus-coach Selinger de statistieken van de eenzijdige wedstrijd. Of hij ook de cijfers van Meijners mag zien? Selinger: ‘Toch nog 40 procent gescoord. Dat bewijst hoe goed Floortje is.’

Niet zo goed als twee jaar geleden, beseft Meijners. Vrijdag sprak ze er nog over met vriendin Carlijn Jans, die het Nederlandse team eveneens verliet. ‘Ik zei: we gaan nu toch met een heel ander gevoel naar de training dan vroeger bij Martinus. Soms verlang ik naar het hoge niveau en de intensiteit van de trainingen bij Martinus.’

Alleen het zangerige accent is gebleven. Bij Martinus ontwikkelde het meisje uit Twente zich tot een volwassen topspeelster. Meijners: ‘Toen ik 16 was stond ik bij Pollux al in de basis. Ik wilde die bal zo hard mogelijk over het net rossen. Ik was nog ongecontroleerd, ik kon hem echt meters uitslaan. Bij Martinus leerde ik te spelen met de blokkering.’

Weemoed voelt ze niet, aldus Meijners, na het pak slaag van de regerend kampioen. ‘Ik was ongetwijfeld een betere speelster geweest als ik bij Martinus en het Nederlandse team was gebleven. Maar ik voel me nu zo veel gelukkiger. Ik ben bij AMVJ warm ontvangen. Volleybal staat niet langer op de eerste plaats, ik studeer bedrijfseconomie en ik heb een sociaal leven.’

Haar verblijf bij het Nederlandse team, dat zich niet wist te kwalificeren voor de Olympische Spelen van Peking, werd een kwelling. De ploeg had in de zomer van 2007 in grootse stijl de finale van de Grand Prix in China gewonnen, toen er iets knapte bij Meijners.

‘Het was een fantastische prestatie en toch bood het me geen voldoening. Ik had er als reserve voor mijn gevoel niets aan bijgedragen. Waar moest ik dan trots op zijn?’

Het werd Meijners ernstig kwalijk genomen. In Als je wint heb je vrienden, het boek van Kees Kooman over de mislukte missie van het volleybalteam, werd ze door aanvoerder Ingrid Visser genadeloos afgeserveerd. ‘Als Floortje klaar is met het Nederlandse team, ben ik klaar met Floortje.’

Meijners: ‘Het kwam er op neer dat ik maar moest oprotten. Ingrid heeft me blijkbaar nooit begrepen, al had ze als aanvoerder kunnen zien dat ik niet gelukkig was. Mijn kamergenoot Carolien Wensink wist wel hoe ik me voelde.’

Selinger geloofde – net als zijn vader 20 jaar eerder – heilig in zijn beautifull six, de basis. Meijners: ‘Dat respecteer ik, maar ik werd er ook de dupe van. Als de basis slecht draaide, moesten de speelsters het zelf oplossen. Ik vroeg me af waarom wij er dan bijzaten.

‘Meerdere speelsters hadden een andere mening dan Selinger. Maar Avital hield vast aan zijn visie. Ik hing er maar een beetje bij. Ik dacht: wat heeft de ploeg aan mij als ik doodongelukkig ben? Ik raakte gefrustreerd, want ik had meer kunnen betekenen voor het Nederlandse team.’

Haar onvrede na de Grand Prixzege in Ningbo leidde tot een confrontatie. Meijners moest van Selinger aan de hele groep uitleggen waarom ze het niet meer zag zitten bij het Nederlandse team. ‘Ik vond het heel vervelend. Het leek wel alsof ik in een rechtbank stond. Ik heb die bijeenkomst met tranen in de ogen verlaten.’

Meijners nam een pauze, miste in september 2007 het voor Nederland zo dramatisch verlopen EK en liet Selinger na dat toernooi weten dat ze definitief stopte bij de nationale ploeg. ‘Na dat gesprek met Avital fietste ik naar huis en ik merkte meteen dat het anders was. Ik was vrij.

‘Ik wist niet eens wat ik zou gaan doen. Maar ik voelde dat een last van mijn schouders was gevallen. Ik had het nooit zover mogen laten komen. Ik had de twijfels moeten uitbannen door eerder te stoppen. Ik heb me voorgenomen voortaan sneller keuzes te maken.’

Maar juist de twijfels blokkeerden haar. Meijners: ‘Ik vond het moeilijk om de knoop door te hakken. Dat is het monotone van topsport, van teamsport vooral. Je hobbelt automatisch achter de anderen aan. Alle beslissingen worden voor je genomen. Je dag staat vast, er is geen ruimte voor eigen initiatief. Het ging me heel erg tegenstaan.

‘Twee uur video kijken, ik kon het nauwelijks opbrengen. Ik dacht: hoe ver kun je gaan? Avital kan daar heel ver in gaan, alles moet bij hem kloppen. Hij ziet geen detail over het hoofd.

‘Nee, ik vind Avital niet te extreem. Hij heeft een doel en daar gaat hij voor. Ik vind meerdere dingen belangrijk, dat heeft Avital nooit begrepen. En dan hoor je er ook niet bij. Gedwongen door de omstandigheden is Avital bij Martinus nu wel flexibeler geworden.’

Met een mailtje lichtte Meijners de internationals in. Toen ze afscheid kwam nemen in de Amsterdamse Sporthallen Zuid ervoer Meijners dat ze na de breuk met de nationale ploeg niet echt welkom was. ‘Sommige speelsters hadden er geen behoefte aan om me te zien. Ik mocht de hal niet meer in, ik hoorde er niet meer bij. Het was heel kil, een tikje belachelijk ook.

‘We hadden enkele jaren lief en leed gedeeld. Maar sommige teamgenoten begrepen mijn keuze niet. Ik had het in die mail uitvoerig toegelicht. En als je daarvoor met me had gesproken, waren mijn twijfels ook geen geheim geweest. Maar ook in een teamsport is het ieder voor zich.

‘Ik ben niet rancuneus. Het deed me wel pijn dat ik in het boek over het Nederlandse team werd afgeschilderd als een eenling die zich telkens op haar kamer terugtrok. Dat was echt niet zo. Ik heb vaak gebeld met familie en vrienden. Ik las veel boeken, dat had ik nodig in die periode. Ik voelde me soms eenzaam. Maar ook als ik wel had gespeeld, zou ik het leven naast het volleybal hebben gemist.’

Ze komt in een strak, zwartleren jack en op hoge laarzen de Emergohal van AMVJ binnen. Meijners, lachend: ‘Ik ben modebewust, ik draag graag mooie kleren. Nu voel ik me meer vrouw, bij het Nederlandse team liep ik de hele dag in een trainingspak rond. Doe ik nu nooit meer.’

Streekgenoot en oud-international Ellis Leferink verwoordde haar tweeslachtige gevoel het beste. ‘Ellis zei altijd: ik ben geen topsporter, ik doe aan topsport. Zo voel ik het ook. Net als die andere meiden wilde ik naar de Olympische Spelen. Maar niet ten koste van alles.’

Het zit heel diep bij Meijners. ‘Ik ging laatst met enkele vriendinnen naar Valencia. Toen kwamen de beelden even terug. Weer op Schiphol, weer in een hotel. Dan blijkt dat die periode met het Nederlandse team veel met me heeft gedaan.’

Toch heeft ze haar talent hooguit geparkeerd, zegt Meijners. Ze is net 22 jaar geworden, waarom zouden de Spelen van Londen in 2012 niet haalbaar zijn? ‘Tegen die tijd sluit ik een terugkeer in het Nederlandse team niet uit.

‘Ik denk ook aan een club in het buitenland als ik volgend jaar mijn Bachelor heb gehaald. Maar ik heb geleerd dat het volleybal mijn geluk niet in de weg mag staan. Twijfels over mijn toekomst zal ik niet meer toelaten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden