'Ik ben eigenlijk soft en Truus is hard'

Het (voorlopige) einde van Louis van Gaals carrière was weinig glorieus. Na een moeizame periode werd de voetbaltrainer ontslagen bij Manchester. Of hij daar slecht van sliep? 'Welnee, ik slaap als de beste.'

Louis van Gaal. Beeld Martin Dijkstra.

Bent u met pensioen omdat Truus zei: 'En nu is het mooi geweest'?
'Nee, dat zei Truus niet. Ik denk zelf: het is wel mooi geweest nu, we moeten meer van het leven genieten. Samen, met de kinderen, de kleinkinderen.'

U bepaalt zelf het moment.
'Ik bepaal altijd het moment. Niet Truus.'

Is dat weleens moeilijk voor Truus?
'Daar heeft ze veel moeite mee. Logisch. Maar zij laat mij vrij in zo'n besluit: dat is ook haar keuze. In de media lijkt het of Truus beslist. Nee. Zo is het niet.'

Dat was wel het beeld, toen u met pensioen ging.
'Truus heeft liever geen stress. De voetbalwereld is stress. En meer voor mijn vrouw dan voor mezelf. Ik heb geleerd dat te managen, na 46 jaar.'

Uw vrouw vindt het een vreselijk overschatte wereld, zei ze. Ze had al eerder gewild dat u ermee zou ophouden.
'Dat woord vreselijk vind ik dus te zwaar, hè?'

Maar dat zei Truus.
'Ik zal dat altijd verbeteren.'

In?
'In: een schijnwereld. Een niet-zuivere wereld. Want dat is het meest eufemistische.'

Vlak daarvoor zei Louis van Gaal: 'Ik kijk alles na. Dat weet je, hè? En ik verbeter.'

Ik weet het. De vorige keer dat ik u sprak, zei u: 'Ik heb weleens een interview helemaal herschreven.'
'Nou.'

Dan: 'Je moet de strekking van het interview weergeven. En niet wat ik zo zeg. Soms zeg ik het hard, terwijl ik het niet hard bedoel. En dat staat dan allemaal tussen aanhalingstekens. Je neemt het nu wel op, maar je moet goed luisteren hoe ik in het leven sta en het op die manier opschrijven.'

Elf jaar geleden zei u: 'Je moet niet opschrijven wat ik zeg, maar wat ik...' Onderbreekt: 'Bedoel.' Hij lacht. 'Precies.'

Er wandelt een echtpaar voorbij in de lobby van Huis ter Duin aan het Noordwijkse strand: 'Goedemiddag meneer Van Gaal.' Zo gaat dat de hele tijd tijdens het gesprek met de gepensioneerde voetbaltrainer van wie bijna iedereen hoopt hem toch nog een keer in een dug-out te zien. Verwoed aantekeningen makend, net als vroeger. Toen Oranje nog derde kon worden op het WK. 'Dag meneer Van Gaal', zegt een oudere mevrouw. Hij steekt zijn hand weer op. Hij blijft zijn hand opsteken.

Bent u nu echt met pensioen?
'Nee hoor, dat weet ik niet.' Hij wijst naar de fles rioja, zijn favoriete wijn, die hij bij het begin van het interview cadeau kreeg. 'Deze rioja is heerlijk, maar ik heb voortschrijdend inzicht. Ik ken nu ook andere Spaanse wijnen die ik heerlijk vind. En Portugese wijnen zijn nog lekkerder. Zo is het. Je krijgt steeds nieuwe inzichten.'

U woont tegenwoordig in Portugal. Hoe zien uw dagen er nu uit? Golfen, natuurlijk.
Lichte irritatie: 'Waarom moet je dat als eerste noemen? Dat is echt het laatste wat ik doe.'

Sorry.
'Ja. Tegenwoordig nemen mensen uit het voetbal en de media het vliegtuig naar Portugal om met mij te spreken. Ongelooflijk. Ik zeg bijna nooit meer iets, maar over elke uitspraak die ik doe, discussiëren zes kranten. Terwijl ik al bijna twee jaar uit het voetbal ben. Veel mensen willen wat van mij. Dat is op zichzelf leuk en ook weer niet leuk. Omdat ik ook van mijn vrijheid wil genieten. En omdat ik de dingen wil doen die ik wil doen.'

Zoals?
Uitbundige lach: 'Golfen.'

Privé waren het ingrijpende jaren. In een paar maanden tijd verloor hij zijn schoonzoon, jongste zus, oudste broer en een van zijn beste vrienden. De man van zijn dochter Brenda werd wakker met buikpijn en was een paar uur later dood: een geknapt aneurysma.

'We geven het een plekje', zei u in een interview. Hoe geef je verdriet een plekje?
'De dood is onderdeel van het leven. Ik ga dood, jij gaat ook dood. Maar mijn schoonzoon was 42.' Hij knipt in zijn vingers: 'In één dag van levend: dood. Op die leeftijd. Dat is wel heel pijnlijk en verdrietig. Maar ook dat gebeurt, in deze wereld. Wat ik eigenlijk doe is proberen dat overlijden te rationaliseren. Door het te ontdoen van gevoel.'

Kan dat, bij overlijden? 'Dat kan ik. Ik had ook allerlei emoties en die heb ik ook geuit. Maar daarna geef je het een plekje. Door te analyseren: Rein is overleden, maar heeft een dood van een dag gehad. Ik wil ook binnen een dag dood zijn. Dat is mijn wens. Alleen niet op 42-jarige leeftijd, maar als ik 98 ben - ik geef maar een voorbeeld.'

Dat is ieders wens: dat het sterfbed kort is, en op late leeftijd.
'Dat weet ik niet. Ik heb een geweldig leven. Maar er zijn ook mensen zonder geweldig leven. Die willen nu al niet meer verder. Daarom bestaat er zelfmoord, toch? Als ik geen uitzicht meer heb, wil ik ook dood. Dat wordt een andere dood genoemd, maar het is in wezen ook zelfmoord.'

Euthanasie.
'Ik sta daar wel voor.' Op zijn Van Gaals, met een eerlijkheid die niet altijd wordt begrepen: 'Niemand in mijn omgeving heeft er iets aan als ze zien dat ik aftakel. Want dan weten ze dat ik dat helemaal niet leuk vind. En zij vinden er ook niks aan.'

Hoe heeft een eerlijk iemand als u zich toch zo lang staande kunnen houden in die niet-zuivere wereld van het topvoetbal?
'Daar verbaas ik me ook over.' Hij schiet er zelf van in de lach. 'Maar ik heb wel groot succes gehad in die wereld. Dus ik wil daar ook niet te veel op afgeven. Want ik heb er veel aan te danken. En er ook veel vreugde aan beleefd.'

De succesvolste trainer uit de Nederlandse geschiedenis was twee keer bondscoach en won met Ajax, AZ, Barcelona, Bayern München en Manchester United bijna alle prijzen die er te winnen zijn. Bij de laatste club werd hij ontslagen, nadat het bestuur hem een half jaar had laten bungelen - in het openbaar.

'De wijze waarop Manchester met mij is omgegaan, vind ik afschuwelijk. En vals. Maar de wijze waarop president Núñez van Barcelona met mij omging, was fantastisch.' Hij tikt op tafel: 'Dus het is niet zo dat die wereld alleen maar bestaat uit valse mensen. Er zitten ook veel oprechte en warme mensen tussen. Daarom heb ik uit loyaliteit mijn contract samen met hem opgezegd.'

U vroeg geen afkoopsom toen u in 2000 vertrok bij Barcelona.
'Maar bij Bayern München moesten ze alles tot de laatste cent betalen. Bij Manchester ook.'

Hoe was het om een half jaar rond te lopen met een strop om uw nek?
'In de media ging het tekeer. Al die oud-voetballers van Manchester kwamen ineens vertellen dat ik boring voetbal speelde. Dus dat was wel opvallend; dat was geregisseerd. Na verloop van tijd begon ik te denken: hoe kan ik voor de spelers nog de autoriteit zijn? Toen heb ik een paar concessies gedaan in mijn manier van benadering van spelers.'

Concessies doen: dat moet moeilijk voor u zijn geweest.
'Dat was heel moeilijk voor mij, om mijn principes geweld aan te doen. Dat vreet aan je.'

Sliep u er ook slecht van?
'Welnee. Ik slaap als de beste. Alleen als ik zelf fouten bega, slaap ik slecht.'

Kunt u zich voorstellen dat u toch weer een belangrijk team gaat trainen?
Glimlach: 'Dat kan ik me voorstellen, ja.'

(Tekst gaat verder onder foto).

CV Louis van Gaal

Voetbaltrainer en voormalig voetballer
Geboren op 8 augustus 1951.

Carrière
Hij was trainer van Ajax, FC Barcelona, AZ, Bayern München en Manchester United.

Van Gaal won bijna alle prijzen die op Europees clubniveau te halen zijn. Het WK van 2014 was zijn eerste eindtoernooi als bondscoach van Oranje. Nederland eindigde op de derde plaats. In 2016 ging hij met pensioen.

Privé
Louis van Gaal is getrouwd met Truus Opmeer en woont in Portugal. Zijn eerste vrouw overleed op 39-jarige leeftijd. Uit dat huwelijk heeft hij twee dochters.

'De voetbalwereld is stress. En meer voor mijn vrouw dan voor mezelf. Ik heb geleerd dat te managen, na 46 jaar.' Beeld Martin Dijkstra.

U wordt continu gevraagd.
'Ja. Maar het eerste jaar kon ik nergens op ingaan, vanwege de voorwaarden die Manchester stelde aan mijn afkoopsom. Daarom heb ik bijvoorbeeld België laten lopen. Terwijl ik dat een geweldige uitdaging vond.'

Had u bondscoach van België kunnen worden? Dat was wel erg leuk geweest.
'Ja. Ik was zo wraakzuchtig dat ik het heb laten gaan. Eigenlijk dom, want de sportieve overweging is het belangrijkste. Maar zo stond ik er toen nog in.'

Deze keer dacht u: ik laat het geld prevaleren.
'Het draaide bij mij meer om de wraak: dat ze alles moesten betalen.'

Heeft u nu geen spijt?
'Nee. Ik ben afgegaan op mijn gevoel.'

Het gevoel ging boven de ratio.
'Dat is vaak bij mij hoor. Ik ben een rationeel iemand. Maar als mijn gevoel zegt dat het anders is, prefereer ik het gevoel. Daarmee moet ik leven. Niet met de ratio.'

Er wandelt weer een echtpaar voorbij. 'Goedemiddag, meneer Van Gaal.' Hij steekt zijn hand op: 'Goedemiddag.'

In 2008 trouwde hij met Truus. Zijn eerste vrouw Fernanda, moeder van zijn twee dochters, overleed in 1994 aan kanker. Ze waren twintig jaar gehuwd. Met Truus is hij inmiddels 22 jaar samen.

Wat is het geheim van een goed huwelijk?
Hij denkt na. 'Het belangrijkste lijkt me toch altijd: de liefde. Want als die er is, kun je de gedragingen van iemand beter accepteren dan als je niet van iemand houdt.'

Waarom werd u verliefd op Truus?
'Verliefdheid is van lang terug, hè. Verliefd blijf je niet zo lang. Maar omdat zij een positief ingestelde tante is, met een lach op haar gezicht, die welbespraakt is, er verzorgd uitziet en goed gekleed gaat. En die zich aan afspraken houdt. Zo simpel is het.'

Ze stond altijd pal voor u, als trainer.
'Truus is ook teleurgesteld geraakt in mensen, net als ik. Maar ik probeer de omstandigheden nog te laten meetellen. Truus is wat zwart-witter dan ik, als iemand haar besodemietert. Ik probeer het nog van de andere kant te bekijken. En iemand een tweede kans te geven. In het algemeen.'

Terwijl u bekend staat als zwart-wit. 'Ben ik helemaal niet. Juist het tegenovergestelde. Ik ben eigenlijk soft en Truus is hard.'

Truus stuurde soms verontwaardigde sms-berichten naar journalisten als ze vond dat die niet fair met u omsprongen.
'Ja. Ja. Vond ik niet al te handig, maar oké, dat heeft ze wel gedaan. Buiten mij om hè, ik hoorde dat altijd achteraf.'

Al die topclubs, dat hoge niveau waarop u hebt gewerkt: had u dat gekund zonder vrouw?
Beslist: 'Ik had dat zonder vrouw gekund.'

Had u die spanning, dat soort leven, alleen aangekund?
'Ja.' Lacht: 'Dat is een tegenvaller, hè?'

Geen tegenvaller, maar verbazingwekkend. Je wilt toch ook weleens uithuilen en...
'Niets over voetbal bepraat ik met mijn vrouw. Niets.'

Maar dan kom je thuis na een verloren wedstrijd...
'Dat is wat anders. Ik wil altijd gezelschap hebben. Dus ik heb wel een vrouw nodig. Maar als we thuis zijn, praten we niet over voetbal. Het voetbalgedeelte doe ik alleen. Ik val mijn vrouw niet lastig met allerlei zorgen.'

Praatte u ook niet over de strubbelingen bij Manchester, in die laatste periode?
'Jawel, maar dat kwam door Truus. Die waarschuwde me al een half jaar van tevoren dat er iets aan de hand was met het bestuur. Vrouwelijke intuïtie. Maar dat was voor mij juist eerder een katalysator om boos te worden, omdat ik dat gevoel toen helemaal niet had.'

Veel vrouwen vinden de wereld van het topvoetbal spannend. Kwamen er weleens andere vrouwen op u af?
'Moet je aan Truus vragen, ha. Ja, tuurlijk. Nu natuurlijk meer dan vroeger. Omdat ik steeds meer in de picture ben gaan staan. Dus ik werd voor veel meer vrouwen aantrekkelijk, waarschijnlijk vanwege het financiële klimaat.'

Hoe benaderden ze u?
Geamuseerd: 'Meestal via foto's hè. Dan komen ze naast je staan. Of ze bieden zich aan via social media. Dan krijg je heel mooie plaatjes te zien.'

Veel spelers overkomt het ook, natuurlijk. Denkt na, nog steeds de geamuseerde ondertoon: 'Hoe omschrijf ik dat op een redelijk normale manier... Qua uiterlijk: ik denk dat de meeste topspelers niet zo'n vrouw konden hebben als ze niet die topspeler waren. Laat ik het zo maar zeggen.'

Louis van Gaal was een keurige, doorgaans rustige coach langs de lijn. Geen druktemaker.
'Ik hou niet van dat soort trainers.' Maar de paar acties die hij toepaste om de arbitrage wakker te schudden, hebben iconische waarde gekregen. Zoals die karatetrap in de Champions League-finale Ajax-AC Milan, 1995. Ineens hing daar een trainer in de lucht, papieren vol aantekeningen in de ene hand, pen in de andere hand. Ruim twintig jaar later, tijdens Manchester-Arsenal, ging hij nog eens over dit fraaie stukje amateurtheater heen, met zijn imitatie van een schwalbe: na wat geschreeuw stortte de trainer ter aarde. Op Twitter ontplofte een kernbom van reacties.

Gemengde gevoelens: 'De fans vonden het fantastisch. Maar je moet zorgen dat je jezelf onder controle hebt als trainer-coach. Zo'n actie past bij mijn emotie, maar niet bij mij als mens.'

De mens en de emotie kun je toch niet scheiden?
'Ik vind dat je altijd controle moet hebben over je emoties. Maar dat gebeurt niet altijd, en daarom ben je mens.'

Hoe ervoer u de druk bij belangrijke wedstrijden met misschien wel 150 miljoen kijkers?
'Ik had nooit in de gaten dat er zoveel miljoenen keken, dat er zoveel miljoen in het spel omging. Ik was bezig met mijn vak. Als je wint of verliest: dát voel je. Maar voor jezelf, niet voor de wereld, als je begrijpt wat ik bedoel. De druk die ik mezelf opleg is veel groter dan de druk die een ander me ooit kan opleggen. Ik ben ongelooflijk fanatiek: ik wil zélf winnen.

'Toen ik nog een klein jongetje was, van een jaar of 5, 6, barstte ik in huilen uit bij verlies. Dat leer je af. Maar ik heb nooit tegen verlies gekund. Als ik kaart met mijn vrienden - met wie ik al veertig jaar kaart - word ik soms heel boos. En bij vrienden laat je je nog meer gaan dan bij vreemden.'

Nog meer dan tijdens sommige persconferenties?
Waakzame blik. 'Nou, ik heb in die 46 jaar misschien twintig persconferenties gehad, misschien niet eens, waarin ik heb uitgehaald. Dus ik vind dat een overdreven vraag. En er zat altijd een argument achter mijn emoties. Maar goed, daar zullen de meningen over verdeeld zijn.'

In de mail die u mij stuurde, voorafgaand aan dit gesprek, schreef u dat u niet altijd de gemakkelijkste bent geweest voor sportverslaggevers. Dat erkent u wel?
'Ja. Ik stelde journalisten ter discussie. Dat vinden ze nooit prettig. En dan in het openbaar. Ik weet wat dat betekent, in het openbaar.

'De loodgieter kwam van de week bij ons langs. Denk je dat ik dan mijn mening geef over de lekkage en het werk van de loodgieter? Ik niet. Ik heb er geen verstand van. Dus ik vraag alleen: moet ik nog iets vernieuwen of niet? Maar zo'n journalist geeft gewoon zomaar z'n mening tijdens een persconferentie.'

En als het nog lekt, nadat de loodgieter is geweest?
'Dan zeg ik tegen de loodgieter: hoe kan het dat het hier nog lekt? En dan moet-ie antwoord geven, ja. Maar ik vraag nog steeds naar het hoe en waarom. Jij moet vragen waaróm ik kwaad werd tijdens persconferenties. Want negen van de tien keer was dat om een ander te beschermen.'

Later zegt hij, met zelfspot:
'De loodgieter komt straks weer langs. Het lekt nog steeds.'

Tegenwoordig werkt u als voetbalanalist voor Ziggo Sport, bij Europese topwedstrijden. In het blad Voetbal International werd u de beste voetbalanalist van het moment genoemd. Hij kijkt sceptisch bij deze vleiende woorden van een tijdschrift waarmee hij een moeizame verhouding heeft.
'Daar koop ik niks voor, natuurlijk.'

Dat is toch mooi om te horen?
'Misschien voeg ik iets toe wat er nog niet was. Daar zal het mee te maken hebben. Het is altijd leuk een compliment te krijgen, in welke vorm dan ook. Dus het is niet zo dat ik daarvoor immuun ben.'

U staat nu wat meer aan de journalistieke kant. Hoe is het om op te treden vanuit die andere rol?
'Ik heb wel laten zien hoe het zou moeten, als ik collega's interview. Zoals met Giovanni van Bronckhorst. Door niet met meningen over een wedstrijd te komen bij een coach, maar door open vragen te stellen. Toen betrapte ik mezelf erop dat ik dat graag deed. Om de wereld te laten zien hoe je een vraag moet stellen.'

De pers verweet u aan het begin van het WK dat het succesvolle spel van Oranje niet aanvallend genoeg was dat was wel iets om nijdig over te worden. 'In het begin zeg je? Dat duurde tot de kwartfinale. De Telegraaf kreeg allemaal opzeggingen en de kijkcijfers van Voetbal Inside gingen helemaal naar beneden. Dat wist ik toen nog niet hoor, dat heeft men mij later verteld.'

Drong het wel tot Truus door?
'Truus kijkt niet naar die programma's en leest die kranten niet. Zij heeft haar eigen managementmodel. Dat is het simpele model. Ik lees wel alle kritiek, want ik moet kunnen anticiperen.'

Ik denk dat Nederland nu vooral erg betreurt dat u geen trainer meer bent.
'Ik viel een beetje buiten het gemiddelde, denk ik. Qua voetbal dat ik liet spelen, qua het aantal prijzen dat ik heb gehaald, qua omgaan met de media.'

Bent u trots op wat u allemaal heeft bereikt?
'Nou ja: er zijn er niet zoveel die zoveel prijzen hebben gewonnen. Of die meer dan honderd wedstrijden in de Champions League hebben gespeeld met een gemiddelde van 60 procent winst. En ik heb ook een paar keer bij AZ gewerkt, bij een kleiner clubje, en daarmee ben ik ook eerste geworden.'

U praat altijd met veel liefde over AZ. Is dat een van uw leukste perioden geweest?
'In mijn ogen misschien wel de leukste. Al zijn de jaren bij Ajax natuurlijk acht jaar van succes geweest. Bij AZ kon je van elkaar op aan. Ik was er op mijn gemak. Er waren normen en waarden en iedereen wist waaraan-ie zich moest houden. Ik werkte daar met een warme, professionele staf. Een gouden tijd.

'Daar zag je ook dat de kwaliteit van spelers, als die maar redelijk hoog is, niet zoveel uitmaakt. Dat de training veel belangrijker is.'

U was belangrijker dan de spelers?
'Ja. Ik zal nu wel weer uitgelachen worden door de hele wereld, maar dat denk ik. En dat blijkt ook: bij de ene trainer functioneert het ene elftal wel, en bij de andere niet.'

AZ-eigenaar Dirk Scheringa ging tot het uiterste om hem naar Alkmaar te halen. De bestuursvoorzitter van de DSB-bank kwam later, toen Van Gaal al weg was, zwaar onder vuur te liggen vanwege de woekerpolissen van het bedrijf. De bank ging failliet.

Dat was nogal wat, met Dirk Scheringa. Hoe keek u aan tegen die kwestie?
'Dat de politiek zich van meneer Scheringa had afgewend en dat dit gevoed werd door de bankenwereld - zo keek ik er toen tegenaan. Want die andere banken waren min of meer jaloers op meneer Scheringa, maar ze deden hetzelfde. De politiek is ook een niet-zuivere wereld. Zo wil ik het omschreven hebben, hè?'

Maar nu is er de rijzende ster Thierry Baudet, die de politiek wil opschudden.
'Maar goed, die is volgens mij...Hij schiet weer in de lach: 'Niet vreemd van allerlei bijverschijnselen. Laat ik het zo maar zeggen. Ik wil geen mensen beschadigen.'

Frank de Boer zei eens: 'Bij Louis van Gaal kun je onderduiken.'
'Dat is een groot compliment. Ik denk dat veel spelers het zo zien. Dat heeft te maken met het feit dat ik een coach ben die een relatie aangaat met zijn spelers. Ik ga met iedereen een relatie aan. Zelfs op dit moment met jou. Al is het maar anderhalf uur, ofzo.'

Waaraan zou een onderduiker zich bij u moeten houden?
'Aan de normen en waarden van Truus en mij. Ik heb altijd afspraken gemaakt met mijn spelers. Binnen dat raamwerk konden ze vrij bewegen. Maar er zaten grenzen aan. Dat vinden spelers prettig. Ik ben vaak biechtvader geweest; ik gaf ze advies en raad. De spelers wisten dat ik daarover niet sprak. Ook niet met Truus.'

Was u een soort psycholoog voor ze? U wilde nog eens een keer een studie psychologie doen.
'Een mens die empathisch is, is een halve psycholoog. Daarvoor hoef je niet gestudeerd te hebben.'

'Ja. Ik was zo wraakzuchtig dat ik het heb laten gaan. Eigenlijk dom, want de sportieve overweging is het belangrijkste. Maar zo stond ik er toen nog in.' Beeld Martin Dijkstra

In het begin zei hij: 'Mijn moeder ging zich tegen het einde van haar leven steeds meer afzetten tegen de maatschappij. Ik ging elke week bij haar op bezoek en dacht dan: zo moet ik niet worden. Maar intussen heb ik hetzelfde gevoel.'

U heeft moeite met het toenemende egocentrisme in de samenleving.
'Er heeft zich een cultuurprobleem ontwikkeld. Daaraan hebben we met z'n allen meegewerkt. Dat komt door de opvoeding. Vroeger was er niet zoveel aandacht voor de kinderen. Nu is er teveel aandacht voor de kinderen.'

Ook de spelers zijn veranderd. Wat vindt u van Memphis Depay, die over de hele lengte van zijn rug een tatoeage van een leeuw heeft?
'Ik vind dat een mens zelf mag beslissen hoe-ie zich aankleedt. Memphis heeft natuurlijk nog bij mij in het elftal gezeten, maar ik had er geen last van. Ik kleed me ook op mijn eigen manier. Hoeveel mensen lopen er nog met een stropdas rond? Ik loop met een stropdas rond.'

Maar zo'n leeuw?
'Nou, een leeuw is toevallig...' Hij lacht.

Uw sterrenbeeld.
'Misschien is Memphis ook in augustus geboren. Misschien heeft-ie wat met leeuwen. Ik vind dat helemaal niet erg.'

En als uw dochters ineens een enorme tatoeage zouden laten zetten?
Meteen: 'Dat doen ze niet. Dat komt door hun opvoeding. Daar geloof ik heilig in.'

Hij hoest. Een lichte verkoudheid. Buiten stormt het zoals het alleen aan zee kan stormen. Het gesprek duurt al bijna een uur langer dan afgesproken. De gepensioneerde trainer, die even daarvoor zei dat ongeduld zijn grootste zwakte is, blijft geduldig zitten.

Als u van buitenaf tegen Louis van Gaal zou aankijken, hoe zou u hem dan omschrijven?
Hij denkt even na. Afwerend gebaar. 'Nee, dat doe ik niet. Want ik weet wie ik ben. Dan zou me misschien arrogantie verweten worden. En ik ben helemaal niet arrogant.'

Hij steekt nog een keer zijn hand op, naar een groetende meneer - heel hartelijk.

Ronald Koeman en Louis van Gaal tijdens hun gezamenlijke periode in Barcelona. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden