Interview

IJsdanspaar Sherim van Geffen en Chelsea Verhaegh klaar voor een oefening in souplesse op de millimeter

Voor het eerst sinds 1984 neemt namens Nederland een ijsdanspaar deel aan het WK. Sherim van Geffen en Chelsea Verhaegh rijden vrijdag in Stockholm hun eerste oefening: de ritmedans. Daarmee gaat een droom in vervulling voor het duo.

Chelsea Verhaegh and Sherimn van Geefen in actie tijdens de Ice Dance Free Dance op de tweede dag van het kunstschaatstoernooi Challenge Cup in de Uithof. Beeld ANP
Chelsea Verhaegh and Sherimn van Geefen in actie tijdens de Ice Dance Free Dance op de tweede dag van het kunstschaatstoernooi Challenge Cup in de Uithof.Beeld ANP

Sherim van Geffen had nooit kunnen bevroeden dat hij op het WK kunstrijden in Stockholm zou belanden. Niet alleen omdat hij als solorijder weinig bereikte, maar ook omdat hij nauwelijks de bus van Arnhem naar Nijmegen durfde te nemen. Toch is hij in Zweden, samen met zijn partner Chelsea Verhaegh (19), vrijdag deelnemer bij het ijsdansen.

Tien jaar geleden werd bij de 27-jarige Van Geffen autisme vastgesteld. Het is geen heftige vorm, vertelt hij een paar dagen voor de start van het WK in Stockholm. Het zit hem nauwelijks dwars, al merkt hij wel dat hij soms anders reageert dan Verhaegh. En dat hij wat meer van orde en regelmaat is, maar ook dat zij hem uit zijn schulp heeft gekregen.

Van Geffen, die pas op zijn 14de met schaatsen begon, was geen hoogvlieger. ‘Terwijl Chelsea als junior internationale wedstrijden reed, was ik in Nederland bij B-wedstrijdjes mijn best aan het doen. Dat was niet zo’n grandioos succes.’

‘Ik had een mentaliteit van keihard gaan en we zien wel wat er gebeurt.’ Het was niet eens zozeer dat het de Arnhemmer aan talent ontbrak, maar zodra hij op het ijs stapte, verdronk hij in de chaos in zijn hoofd.

Ook Verhaegh begon als solorijdster, maar op veel jongere leeftijd. Al als 6-jarige reed ze al wedstrijden. Gaandeweg raakte de Nijmeegse steeds meer geïntrigeerd door ijsdansen. Zozeer dat ze solowedstrijden uitkoos waar ook ijsdansen op het programma stond. Dan kon ze daar gaan kijken.

Ze genoot van de harmonieuze optredens. Want daarin verschilt het ijsdansen van het paarrijden. Die laatste discipline sluit aan op het individuele kunstrijden, waar het draait om sprongen en halsbrekende toeren. IJsdansen heeft meer weg van stijldansen dan van acrobatiek.

Complexe verplichte elementen

Op musical- of operettemuziek is het zaak om zo elegant mogelijk te dansen. De complexiteit zit hem niet alleen in de verplichte elementen, maar vooral in de synergie tussen beide schaatsers. Niet voor niets mogen ijsdansers elkaar niet langer dan 5 seconden loslaten en niet te ver uit elkaar rijden. Het gaat om het versmelten van de twee dansers tot een geheel.

Van Geffen: ‘Wat voor mij ijsdansen zo mooi maakt is de moeilijkheidsgraad. Je kent het van ballroomdansen wel: je staat heel dicht op elkaar en je stapt snel op elkaars voeten. Wij doen dat op hoge snelheid op het ijs.’

Voor die souplesse op de millimeter zijn de schaatsen aangepast. De ijzers zijn van achter korter en de scherpe tandjes aan de voorzijde, bedoeld om mee te springen, zijn afgebot. Anders is het risico om je partner te verwonden te groot.

Toen Verhaegh in 2017 besloot zich om te scholen tot ijsdansen bleek het lastig een man te vinden met wie ze dansen kon. Kunstrijden is al niet zo populair onder Nederlandse jongens en ijsdansen nog minder.

Aanvankelijk keek ze daarom over de landsgrenzen heen. Naar Indonesië, het land van haar moeder. ‘Ik heb zelfs nog aan de Indonesische kampioenschappen meegedaan.’ Het bleek ingewikkelder dan ze dacht om daar een danspartner te vinden.

Serieus aan de bak

Uit praktisch oogpunt ging ze nog een tijdje solo door, tot ze in 2018 met Van Geffen ging trainen. Wat begon zonder al te veel ambities en vooral voor het plezier, mondde uit in de beslissing om als ijsdanspaar te trachten door te stoten naar internationaal niveau.

Terugkijkend vermoedt Van Geffen dat zijn autisme ervoor zorgde dat hij zichzelf als solorijder zo kon verliezen. Hij kon door de priemende ogen van de jury zijn aandacht er niet bij houden. Aan de zijde van Verhaegh is die innerlijke chaos weg. Hij focust zich op haar alleen. Zij is een houvast. ‘En dat terwijl ik aanvankelijk dacht dat dat juist het probleem zou zijn, dat ik iemand aan moest raken.’

Verhaegh ziet hoe hij de afgelopen jaren gegroeid is. ‘Hij is veel meer gaan ondernemen. Dat vind ik heel mooi om te zien.’ En ze plukt er samen met hem de vruchten van. Hoopten ze aanvankelijk op deelname aan het EK, dat dit jaar om corona werd afgelast, nu staan ze op het WK.

Dat gebeurt niet vaak. In 1984 stond er voor het laatst een Nederlands ijsdanspaar (de halve Canadezen Marianne van Bommel en Wayne Deweyert) op het WK.

Al te hoge verwachtingen koesteren Verhaegh en Van Geffen niet van hun WK. Ze weten dat ze nog te weinig ervaring hebben om na de ritmedans van vrijdag door te gaan naar de vrije dans op zaterdag. Maar met deelname alleen is al een wens in vervulling gegaan.

En het heeft grotere ambities aangewakkerd. Laatbloeier Van Geffen durft zelfs over de Olympische Spelen te spreken. Nog niet in 2022, maar later wellicht. ‘Want er is blijkbaar veel meer mogelijk dan we dachten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden