IJsartiest Shani Davis (35) overtuigd van glorieuze olympische uitsmijter

De wereldrecordhouder zat op een bankje uit te blazen van zijn 1.44,33, terwijl drie meter verderop de Noorse junior Johansson zijn verzuurde maag stond te legen boven de prullenbak. Shani Davis, de 35-jarige Amerikaan die sinds 2009 de allerbeste tijd (1.41,04) op de 1.500 meter houdt, verdween schielijk in de tunnel op het middenterrein.

Wereldrecordhouder Shani Davis in Calgary 13de op de 1.000 en 1.500 meter. Foto ISU via Getty Images

Hij miste daardoor de aanval van de Rus Denis Joeskov (1.41,33) en diens Nederlandse schaatsvriend Koen Verweij (1.41,95) op zijn recordtijd. Een ontzetting uit de macht op die ranglijst zal hem niet uitmaken. De onnavolgbaar harde wereldrecords op de 1.500 en de 1.000 meter zitten in zijn hart, zoals hij dat zo mooi kan zeggen. Ze zullen daar altijd blijven.

Afscheid

Davis, kalend inmiddels, wilde zondag niet zeggen dat hij voor het laatst in zijn geliefde Calgary had geschaatst. Het is de plaats waar hij tot 2009 zes jaar woonde en trainde. Het is de stad die zondag met een bloemenceremonie afscheid nam van Cindy Klassen, nog zo'n uitzonderlijk presterende schaatser die zelfs de coulissen al had verlaten.

Davis, een man met liefde voor zijn sport, staat nog steeds op dat toneel van gedweild ijs en stevige spotlichten. Hij weet waar hij deze winter mee bezig is, met het bereiken van zijn vijfde olympische toernooi. Op rij: Salt Lake City (reserve), Turijn (goud), Vancouver (goud), Sotsji (niks) en Pyeongchang (nog niet gekwalificeerd). Hij trapt niet in de val om te vroeg bezig te zijn met zijn afscheid.

Hij houdt zijn omgeving dan ook onwetend van de beslissing die hij in het voorjaar gaat nemen. Zijn vaste masseur, John Postma uit Gorredijk, denkt te weten dat de Amerikaan doorgaat. Zijn huisfotograaf, Martin de Jong, weet dat Shani stopt. Davis zegt niets.

De shorttrackjongen

In 2015 werd hij in Heerenveen nog volkomen onverwacht wereldkampioen op de 1.500 meter. Het was zijn diepste wens om in een vol Thialf een grote medaille te winnen. 'Ik weet dat het tijd wordt om te verdwijnen, maar mijn hart zegt me dat ik een kampioen kan zijn. Als ik het ijs opstap, probeer ik nog steeds te winnen', was zijn verklaring destijds.

Hij bleef, omdat hij denkt op een bijzondere dag nog steeds iets te kunnen herschikken in zijn prijzenkast. Zo kijkt hij nog steeds tegen de zaak aan. 'Ik heb sinds dat WK niets meer gewonnen. Er waren geen speciale dagen. Maar ik denk dat als ik in topvorm ben ik in Korea nog steeds het olympisch podium kan halen. Daar geloof ik echt in.'

De jongen uit Chicago South, met een ongebruikelijke huidskleur in de schaatssport, ging aan de hand van zijn moeder Cherie ('zonder haar had ik dit alles niet kunnen doen') door een wereld die hem nieuwsgierig en geringschattend bekeek. Hij, de shorttrackjongen, verscheen in 2003 op de langebaan in Göteborg, waar de Nederlanders Romme, Ritsma en Postma de podiumplekken bezetten bij de WK allround.

Hongerlijdende artiest

Twee jaar later was Davis de arrogante Nederlanders voorbij. Hij werd wereldkampioen allround, om dat een jaar later nog eens te herhalen. In 2009 veroverde hij de wereldtitel sprint. Zo schreef hij een uiterst lange erelijst bijeen, met tweemaal olympisch goud en acht afstandswereldtitels. Zaterdag achterhaalde Sven Kramer hem op de ranglijst van zeges in World Cup: 61 voor beide grootheden.

Waar Kramer miljonair werd met schaatsen, moest meervoudig wereldrecordhouder Davis het met een bescheiden beloning doen. Hij noemde zichzelf 'de hongerlijdende artiest'. Hij heeft in elk land fans die hij zus of grootvader noemt. Die halen hem van de luchthaven. Zijn beste contract kreeg hij van de DSB Bank van schaatsfan Dirk Scheringa. Hij verspeelde 1 miljoen dollar van Coca-Cola toen hij zijn contractueel vereiste gouden oogst in Sotsji misliep.

Afgelopen zomer pijnigde hij zich in Seoul door vier tot acht uur te trainen met Koreaanse junioren die de helft jonger waren. Hij coachte Japanse sprinters en zoekt naar een nieuwe weg in het schaatsen. 'Ik zou me dit jaar eigenlijk nog volledig moeten richten op mijn eigen schaatsen. Maar toen kwamen Korea en Japan op mijn weg.'

Of dat zijn toekomst is? Hij zegt er niets over. Want daarmee zou hij impliciet zeggen te stoppen. 'Ik wil pas beslissen na deze winter. Niet eerder.' 'En ik beslis', zo benadrukt hij nog eens. Hij is op een leeftijd gekomen dat moeder Cherie niet meer de baas is.

Meer over