ColumnWillem Vissers

Ihattarens houding deugt niet, dat zal best kloppen, maar laten we niet te hard oordelen over een jongen van 19

null Beeld

Gebrekkige motivatie. Verkeerde houding. Het zijn bikkelharde veroordelingen, als het gaat over Mohamed Ihattaren. Een jongen van net 19 jaar, voor wie de wereld normaliter open zou liggen. Een tiener met maniertjes en gebaartjes. Uit de selectie van PSV geknikkerd, en niet voor het eerst. Keiharde woorden vallen. ‘Totaal onacceptabel’, zegt zijn trainer Roger Schmidt, bijna onbewogen.

Hier voltrekt zich hoe dan ook een sportief en menselijk drama, met een wegkwijnend talent. In eerste instantie is dat zijn eigen schuld, want het is zijn beroepsernst en zijn loopbaan, maar ook wij van de media zijn schuldig. Een beetje, op zijn minst. Wij zoeken naar bloemen op de soms zo grauwe vlakte, we willen smaak en pit tussen de eenheidsworst in de eredivisie. Dan ontdekken we een linkspoot, een joch uit de opleiding, een straatvoetballer met een gouden vulling van het linkerbeen. Hij legt fluitend ballen weg over vijftig meter en speelt soms iemand tussen de benen door. Wij applaudisseren devoot.

We vergelijken hem zo snel mogelijk met grootheden uit het verleden, want we zouden eens te laat zijn met onze ontdekking. De sympathie ligt gauw bij zo’n jongen. In het eerste elftal van Mark van Bommel, een vorige trainer die hem liet debuteren, viel hij meteen op. Hij was nog maar 16 jaar. Het elftal zwalkte en hij was de positieve uitzondering.

Zo heerlijk onbevangen als hij was. Hij mocht fouten maken. Dat moest zelfs. Als hij maar vleugjes magie showde, als hij ons gezamenlijke voetballeven maar heel eventjes optilde. Die in zekere zin mooiste periode van een leven, waarin alles lukt en alles kan, is alweer voorbij. Hij is nu gewoon een werknemer die zich het oordeel van volwassenen moet laten welgevallen, een tiener met verantwoordelijkheid.

De jongen verloor zijn vader en hij moest de moeilijke keuze maken tussen Oranje en Marokko. Hij is sowieso apart. Hij koketteert de ene keer met rivaal Ajax en post dan weer een lieve foto waarop hij zijn moeder knuffelt.

Hij is lui, zeggen ze. Gemakzuchtig. Zijn houding deugt niet, en dat zal best kloppen. Dat is al een tijdje zo. Wie begin dit seizoen alleen zijn achterkant zag, dacht aan zo’n 36-jarige man die een amateurelftal draagt met zijn linkerbeen. Behoorlijk gevuld achterwerk. De Duitse trainer die van marcheren houdt, contra de voetballer van technische hoogstandjes. Ze hebben een knipperlichtrelatie waarvan je je na een aantal keren aan en uit gaat afvragen of het licht weer aan zal floepen, en zo ja wanneer.

De meeste tieners ontdekken het leven en lummelen wat aan. Hier gaat het om een talent dat misschien niet past bij het type trainer. Van Bommel maakte hem meteen belangrijk, Schmidt zegt dat hij eerst net zo hard moet werken als Götze, Gakpo en al die anderen. In een filosofische opwelling stelt de Duitser zondag dat je mensen niet kunt veranderen, dat mensen alleen zichzelf kunnen veranderen. Het is dus aan Ihattaren. Maar laten we ook niet te hard oordelen over een jongen van 19, een puber in een grotemensenleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden