Column Iwan Tol

Iedereen wil weten hoe dat voelt, vader zijn van de geletruidrager

Normaal rook een wielershirt van zijn zoon naar zweet, maar dit niet. Dit was gloednieuw. Net bedrukt ook. Eigenlijk had vader Groenewegen dat shirt nu moeten hebben. Of vader Sagan. Desnoods vader Viviani. Maar toch niet hij, Martin Teunissen uit Ysselsteyn?

Zaterdagmiddag, bij de teambus, kreeg hij de gele trui van zijn zoon in zijn handen gedrukt. Hij stopte hem in een plastic tas. Een beetje schichtig liep hij daarna door Brussel. ‘Het was alsof ik een miljoen euro op zak had.’

Sinds zaterdagavond wil iedereen van Martin Teunissen weten hoe dat voelt, vader zijn van de geletruidrager. Maar ja, zie dat maar eens onder woorden te brengen. In Brussel stond hij 50 meter van het podium. ‘Al veertig jaar kijk ik naar de Tour de France. En dan zie je daar je bloedeigen zoon in de gele trui staan. Dat is, dat is... Dat gaat heel diep.’

Martin werkt op de administratie van een groentenproductiebedrijf in Leunen, Noord-Limburg. Daar vragen collega’s hem regelmatig: ‘Dat fietsen hè, van jouw zoon, hoe serieus is dat?’

‘Best serieus.’

Verdient hij daar ook geld mee?’

‘Ja, hij is prof.’

‘Enne, rijdt hij dan ook de Tour de France?’

‘Ja, hij rijdt ook de Tour de France.’

Teunissen was zelf een vermaard sprinter bij de amateurs. ‘Sneller dan Bontempi’, zeiden de mensen uit het dorp, maar dat was een beetje overdreven. Hij was gewoon niet goed genoeg voor de profs.

Zijn zoon wél. Dat zag hij al snel. Mike ging eerst nog op voetbal en korfbal, maar teamsporten, dat was niets voor hem. Toen hij een veldloop won in het dorp wist hij het zeker: hij wilde zelf verantwoordelijk zijn voor zijn prestatie. ‘Pap, ik wil op wielrennen.’ Zo begon het allemaal.

In Ysselsteyn is het gekkenhuis. Deze week is toevallig ook nog de jaarlijkse kermis aan de gang. Zelfs de barvrouw van zalencentrum Roelanzia had een geel truitje aan.

Honderd jaar geleden was Ysselsteyn nog moeras. Wie wat wilde maken van zijn leven, moest zijn handen uit de mouwen steken. In Mike ziet hij het karakter van die Peel-pioniers weerspiegeld. Hij is geen Mathieu van der Poel, die gezegend is met een enorm talent. Nee, door heel hard te werken is hij, stapje voor stapje, steeds dichter bij zijn droom gekomen.

Maandag, nota bene op zijn verjaardag, had Martin gehoopt dat Mike in het geel zou blijven. Het begon net een beetje te wennen. Maar Alaphilippe bleek veel beter. Zijn zoon is weer een gewone wielrenner. Ook dat is de Tour.

De telefoon van Martin Teunissen zal de komende dagen niet meer zo vaak overgaan. Maar zijn collega’s hoeft hij in elk geval niets meer uit te leggen over het beroep van zijn zoon. ‘Mike is zelfs op het Achtuurjournaal geweest. Nu zullen ze het toch wel weten?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden