Column

Ieder geinig talent in de Champions League blijkt een Belg te zijn

We gingen een keer op vakantie naar de Ardennen in plaats van naar Frankrijk. Ik denk dat ik 10 jaar was. We zouden gaan kamperen bij een riviertje. Vrienden van m'n ouders namen kano's mee, maar gelukkig was er ook een voetbalveldje en veel leuke kinderen, zo werd me beloofd. En we hoefden niet zo ver te rijden als anders, want vanuit onze woonplaats Nieuwerkerk aan den IJssel ben je al binnen veertig minuten bij de grens.

Yannick Ferreira-Carrasco namens Atlético Madrid in de Champions League-finale. Beeld epa

Zonder files althans, en die stonden er natuurlijk wel. We reden daarom niet via Breda, maar via Eindhoven en Limburg en Duitsland. Mijn moeder tekende het 'omweggetje' in de lucht. Geen korte rechte lijn, maar een lange kromme. Sindsdien afficheerde ik België met iets kroms, iets onlogisch, iets onnozels. Ook vanwege alle Belgenmoppen natuurlijk.

De vakantie verliep net zo moeizaam als de heenreis. Voor de schoonheid van de natuur had ik toen nog geen oog. Het kabbelende riviertje hield me uit mijn slaap. Ik wilde voetballen, maar de andere kinderen verstond ik niet, ondanks dat ze in België Nederlands (zouden moeten) spreken.

Nooit meer België voor mij. Als je de grens oversteekt, begint het rommelen al. Want waarom een weg in een keer volledig asfalteren als je ook snel klaar kunt zijn door wat grint in een gat te gooien? De huizen lijken lukraak neergepleurd, 's middags kun je alleen maar warm eten, in het parlement vechten Walen en Vlamingen elkaar de tent uit, de humor van Urbanus gaat langs me heen, de boeken van Brusselmans raken kant noch wal, van Verhulst word ik depressief en hun voetballers zijn watjes (Scifo), domme dravers (Van der Elst) of aanstellers (Vercauteren).

Ik ben natuurlijk ook getekend door die late kopbal van Grün november 1985. Ik was net 7 en gerust naar bed gegaan, want we leidden met 2-0 en het was in De Kuip en daar maakte iedereen een enorm lawaai, zo had ik even eerder voor het eerst ondervonden.

We hadden gewonnen, vertelde mijn vader 's ochtends. Ik juichte. Maar we gingen toch niet naar het WK in Mexico, luidde de volgende boodschap, want dat late doelpunt van Grün telde om de een of andere reden dubbel. Gelukkig kwam twee jaar later alles goed.

En veel later tussen ondergetekende en België ook. In eerste instantie door de muziek. Hun festivals (Werchter, Pukkelpop) zijn veel toffer. En, bovenal, ze hebben bands met een veel origineler geluid dan de mainstreammeuk die er in Nederland geproduceerd wordt. dEUS. Oscar & The Wolf. Balthazar. SX. Girls from Hawaii. Goose. Amatorski. Soulwax.

Net zo'n imposant lijstje kun je inmiddels opnoemen met Belgische voetballers. En het stroomt maar door, als een enthousiast Ardens riviertje. Telkens als ik een geinig talent in de Champions League zie, blijkt het een Belg te zijn. Ook al heten ze Batshuayi, Ferreira-Carrasco, Nainggolan of Origi.

En, amai, wat klit het ook nog geweldig samen, zelfs als de ene speler (Courtois) een nachtje troost biedt aan de vriendin van de andere (De Bruyne) en de bondscoach van het soort is dat zijn spelers via Twitter feliciteert met hun verjaardag.

Geen Oranje op het EK stelt mij in de gelegenheid de Rode Duivels te volgen voor deze krant. Kan wel eens een heel memorabel toernooi worden. En het mooie: na afloop wacht Pukkelpop. En aansluitend een fietsvakantie in de Ardennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden