COLUMNWillem Vissers

Huntelaar slikte even, toen een scorend leven zich razendsnel ontrolde in zijn hoofd

null Beeld

Dat doelpunt tegen PEC Zwolle zaterdag, zijn 150ste in de eredivisie, was typisch Huntelaar. De Ajacied hoefde de indraaiende voorzet van Antony maar even met het hoofd te raken, zonder naar het doel te kijken. Hij weet onderhand waar het doel staat, na een leven lang scoren. Hij rende weg zoals hij dat zo vaak deed, met oerdrift, een soort ingehouden woede en extase. Scoren is zijn munitie en levenslust.

Klaas-Jan Huntelaar, 37 jaar, bedwong na afloop tranen toen hij vertelde dat hij na het seizoen stopt als voetballer. Hij slikte even, toen een scorend leven zich razendsnel ontrolde in zijn hoofd. Stoppen is het afsluiten van de jeugd, is zijn adagium. Sommige mensen zijn blij als hun jeugd voorbij is, als ze zijn uitgevlogen. Ze verlangen naar volwassenheid en regelmaat. Anderen, onder wie menig topsporter, willen eeuwig jong blijven. Mooier wordt het leven niet, toch? Ze snuiven het heerlijke aroma van de jeugd op, ook als het lijf wat strammer is.

Deze week, na de uitschakeling in de Champions League tegen Atalanta Bergamo, stond een foto in de krant met Huntelaar. En profil genomen. Geopende mond. Ik vroeg aan mijn huisgenoten: heeft hij nu een buikje? Zijn shirt bolde lichtjes op. Het kon ook door het ademen komen. Adem uit. Misschien was het beeld vertekend. Hij was de laatste weken geregeld ingevallen en miste een voor hem eenvoudig lijkende kopkans tegen Liverpool. Hij schoot onbesuisd over tegen FC Twente. En zaterdag, toen hij in de tweede helft vrij voor het doel stond, schoot hij met links. Rollertje. Hij schudde het hoofd. Zo van: Klaas-Jan, hoe kan dit nou?

Voetbal is vrijheid voor hem, onafhankelijkheid. Hij kon intrigant zijn, als hij niet speelde bij Oranje, in de eeuwige strijd om de spitspositie met Robin van Persie. Bij Ajax kan hij leven met zijn rol van tegenwoordig, met steeds minder speeltijd.

Het is een genot om in de nabijheid van de mens Huntelaar te verblijven, de plattelander uit de Achterhoek die houdt van voetbal en van de natuur, van normaal doen ook. Onvergetelijk is het filmpje van de Amsterdamse stadszender AT5, in de Achterhoek op zoek naar verhalen na zijn transfer naar Real Madrid. De verslaggever vraagt rond en heeft niet in de gaten dat de man tegenover hem pa Huntelaar is, al zijn diens trekken onmiskenbaar dezelfde. Ja, hij kent hem wel, zegt pa droog. Ja, hij is wel een goede voetballer.

Huntelaar heeft een moestuin. Hij kan poëtisch vertellen hoe het licht van de volle maan door de ruiten valt thuis, hoe zinnenprikkelend de ransuil is boven de velden, of de dauw in de ochtend, als hij vanuit Angerlo naar Amsterdam rijdt. Hij houdt van het extreme. Relaxed thuis, bij vrouw en vier kinderen, extreem op het veld, of op een festival in de Achterhoek.

Bij zijn aankondiging te stoppen zit een klein voorbehoud. Logisch. Het valt niet mee om de jeugd af te sluiten en, in zijn geval, een ander doel te zoeken in het leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden