Hullit is groot, Hullit is machtig. Toch?

Ergens op de vliering moet nog een oud natuurkunde-boek van Ruud Gullit liggen, dacht ik, gesigneerd door de beroemde oud-scholier (havo) van het Haarlemse Mendel College zelf....

Jammer, zo worden we nooit rijk. In Engeland zou wellicht een klein vermogen zijn geboden op het schoolboek van de jonge Gullit. Want Gullit is momenteel een beetje God in Engeland. De jongen van het katholieke Mendel College, slechts een kilometer verwijderd van het Haarlem-stadion, heeft het ver geschopt.

Bij Haarlem was Gullit een zeer controversiële speler. Hij werd ontdekt door Barry Hughes en debuteerde als zestienjarige in een elftal met spelers als Frank Kramer, Piet Huyg, Abe van der Ban, Martin Haar en Wim Balm dat in 1980 degradeerde naar de eerste divisie.

Zijn wispelturigheid was de conservatieven in het stadion een doorn in het oog. Sommigen vonden Ruudje lui, maar ik noemde hem liever dromerig. In 1981 keerde Haarlem terug in de eredivisie en een jaar later werd Gullit verkocht aan Feyenoord. De rest weet u.

Wat u en ik niet wisten, is dat Gullit bij Haarlem, het schijnbaar keurige, brave Haarlem, speelde in een team van boeven en veteranen dat geobsedeerd was door seks.

Pardon? Lees ik dit wel goed in de Sunday Mirror, de Engelse zondagskrant die Hughes aan het woord laat over Gullit?

Hughes: 'Toen Gullit bij ons kwam, speelde hij samen met mannen die soms stomdronken waren, met elkaar op de vuist gingen of hem in de kleedkamer verhalen over seks vertelden.'

Ik sluit mijn ogen en zie Huyg (nu verkoper van sportartikelen en fel gekant tegen een plan om de Haarlemse Cronjéstraat autovrij te maken) en Kramer (oud-quizmaster) op de vuist gaan, terwijl Van der Ban (?) een fles doorgeeft aan Balm (geëmigreerd naar Noorwegen). Verderop doet Haar (trainer van AZ) aan Gullit (manager van Chelsea) voor hoe je een vrouw tot het hoogste genot brengt.

En ik op de tribune maar zwaaien met mijn rood-blauwe shawl. Kortom, Gullit heeft veel aan Haarlem te danken, en Chelsea dus ook.

Kijk hem daar bijvoorbeeld eens staan, na Chelsea - Leeds United, de laatste thuiswedstrijd van het seizoen van The Blues. Pas als de spelers op Stamford Bridge halverwege zijn met hun ereronde, betreedt hij het veld, in korte broek. Minzaam wuift hij naar het publiek dat uitzinnig reageert op ieder gebaar.

Tot zijn duizenden volgelingen behoort een klein meisje, vier of vijf jaar is ze. Haar hoofd wordt bedekt door een enorme Gullit-pruik. Volwassen mannen dragen Chelsea-shirts met Gullits nummer, vier. Het is 'Hullit' voor en 'Hullit' na, hij is groot en hij is machtig en wie er anders over denkt, begrijpt er niets van.

Zo groot is zijn macht dat niemand in het stadion het Chelsea, laat staan de Nederlandse manager, kwalijk neemt dat de wedstrijd tegen Leeds (0-0) de vervelendste was van het seizoen, wellicht zelfs het decennium. Vermoedelijk zijn de supporters álles al weer vergeten.

Ze kijken vooruit, naar de finale om de FA Cup, de Holy Grail van het Engelse voetbal, en juichen de spelers alvast moed in.

Het is hartverwarmend allemaal, ontroerend ook, maar wij, zeventien Nederlandse voetbalkenners op vakantie in Engeland, denken stiekem: RKC heeft een beter elftal dan Chelsea, en NEC trouwens ook.

Chelsea staat ondanks een dozijn aankopen in de Premiership op de zesde plaats, maar de bekerfinale is bereikt en dat camoufleert alle nederlagen. Zo groot is de euforie in West-Londen dat slechts een enkeling het aandurft om kanttekeningen te plaatsen.

De Italiaan Vialli botste onlangs met Gullit. Hij noemde hem verwonderd een manager die zelden met zijn spelers praat en zei zich zeer gefrustreerd te voelen. Vialli is, als twee andere aankopen (Zola en Hughes) fit zijn, reserve bij Chelsea en hij begrijpt daar niets van.

Om meer kritiek op Gullit te vinden, moet heel goed worden gezocht. Twee dagen later, op de boot naar Oostende, krijg ik De Morgen in handen. De Belgische krant doet verslag van een reis naar Londen van de Belgian Blues, een fanclub. Eén van de reizigers spreekt de hoop uit dat Glenn Hoddle binnenkort terugkeert als manager.

'Pas op hè, Gullit is een wereldvoetballer maar als manager moet hij alles nog bewijzen. Met al dat geld èn Hoddle deden we nu mee voor de titel. Hoddle, die kwam voor de wedstrijd zelfs de supporters de hand schudden. Gullit komt uit de wereld van glitter en glamour. De gewone supporter interesseert hem niet.'

Zou kunnen.

Maar is Gullit een talentvolle manager? Hij verkoopt zichzelf voortreffelijk, zondermeer, maar kan hij een elftal opbouwen? Voetballers beter maken? Een duidelijke, succesvolle strategie ontwikkelen?

Denken die Engelsen niet te gauw: het is Gullit, dus het is goed? Ik wil niet zeuren, maar is het niet wat overdreven om zijn biografie op te tuigen met de ondertitel 'Portrait of a genius'?

Volgende week zaterdag strijden in het Wembley-stadion Chelsea en Middlesbrough om de FA Cup. Het is jammer dat Gullit niet mee zal spelen, vindt Hughes. Het is jammer dat we dat kostbare natuurkunde-boek kwijt zijn.

Paul Onkenhout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden