PETER WINNEN

Hulde aan alle sporters: dat er zo weinig stoppen zijn doorgeslagen

Peter Winnen artikel ColumnBeeld .

Het is bijna een halve eeuw geleden dat een kennis van me een paar maanden moest brommen. Met de straf was hij het niet oneens, maar toen hij vrijkwam bestond zijn eerste actie eruit de kanarie van zijn moeder – hij woonde nog thuis – uit het kooitje te halen. Want nu wist hij hoe het vogeltje zich een leven lang gevoeld had.

De kanarie is allang dood, natuurlijk. Wellicht heeft de vrijlating de dood versneld. Of die kennis van vroeger nog leeft weet ik niet, we verloren elkaar uit het oog. Toch moet ik de laatste weken veel aan hem denken. Eigenlijk nog meer aan zijn gevederde vriendje.

Op deze plaats merkte ik eerder op hoe verbazingwekkend gedwee onze topsporters zich in hun kooitjes laten opsluiten – gouden kooitjes voor sommigen. Begrip alom: eerst de volksgezondheid, dan pas de belangrijkste bijzaak ter wereld.

Er zijn er bij die zich nog enigszins maatschappelijk relevant proberen te maken door het rondbrengen van boodschappen of het posten van educatieve filmpjes, anderen etaleren via diverse digitale kanalen op geforceerd grappige wijze de verveling. Het positivisme en de geëxalteerde betrokkenheid beginnen me op de zenuwen te werken. Het is deerniswekkend. Het kan beter, en vooral mooier.

Ik heb te doen met de topsporters. Opgesloten in hun lichamen worstelen ze met de cold turkey van de onthouding. De chemie in brein en spieren woekert voort; het sportieve equivalent van een methadonloket is er niet. Het is oppotten geblazen qua dadendrang.

Vandaag breng ik, hoewel ik het Wilhelmus niet heb meegezongen, hulde aan de koning – ik tik dit stukje op Koningsdag, en ik breng hulde aan alle sportmensen ter wereld. Dat er bij zo weinigen de stoppen nog niet zijn doorgeslagen getuigt van een haast bovenmenselijke zelfbeheersing.

Als ik naar het wielrennen kijk, van alle sporten de meest verslavingsgevoelige, ken ik maar een paar incidentjes. Wereldkampioen tijdrijden Rohan Dennis, toch al niet het meest stabiele genie, waagde zich in Spanje (complete lockdown) buiten in zijn auto en zette het fotografische bewijs daarvan op Instagram. De reacties hierop waren zo hevig dat hij zijn account sloot.

Het onderschrift bij de foto: Day 34 – cracked and left the house #covid 19 can suck my ass and so can #quarantine.

Het was het woordje ‘cracked’ dat mij zo aangreep: de oprechtheid, de wanhoop van een Aussie die bij ons gerust in een auto op pad had mogen gaan. Op de fiets zelfs, in zijn eentje.

Philippe Gilbert ging in Monaco (complete lockdown) in zijn eentje een stukje trainen omdat hij de tredmolen in zijn hamsterkooi beu was. Hij werd gesnapt: honderd euro boete. Nadien putte hij zich uit in excuses alsof hij het voortbestaan van de planeet in gevaar had gebracht.

Honderd euro, daarmee stapt de gemiddelde Monegask het casino niet binnen. Als het weer opengaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden