Huizinga klaar met judo; het judo niet met hem

Bijna twee decennia was de liefde onvoorwaardelijk. Mark Huizinga hield met zijn hart van het judo en de sport beantwoordde die diepe devotie meestal met medailles.

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Maar Huizinga begroette de titel voor het eerst met gemengde gevoelens. Er was ontroering en verbazing. Want probeerde hij niet juist afstand te nemen van zijn oude liefde? Die reageerde echter afwijzend op dat initiatief en omarmde hem voor het eerst sinds 2001 weer met een grote titel. Het olympische goud in 2000 in Sydney was daarvoor het laatste grote resultaat van de passie geweest.

‘Ik ben helemaal niet meer zo met judo bezig’, zei de 34-jarige Schiedammer in eerste instantie over zijn verhouding met de sport. ‘Ik ben er al een tijdje klaar mee’, verduidelijkte hij vervolgens. En uiteindelijk gaf Huizinga toe: ‘Als er dit kalenderjaar geen Spelen zouden zijn, was ik gestopt.’

Die breuk valt hem niet gemakkelijk. Judo is altijd zijn liefhebberij geweest, de spil in zijn leven, daar neem je niet zomaar afscheid van. Het is een worsteling van maanden geweest, bekende Huizinga.

Misschien is het ook een breuk uit zelfbescherming. Nu hij zijn tegenzin in Lissabon hardop had uitgesproken, leek het alsof het hele lijf zuchtte van verlichting. Het nakende afscheid was onomkeerbaar. Nu wist de hele wereld het. ‘Eigenlijk wilde ik niet dat het een item zou worden. Het is ook makkelijker te vertellen dat je het zat bent, als je net Europees kampioen bent geworden. Anders zou het als een excuus hebben geklonken.’

Huizinga is jaren niet uit de judohal weg te slaan geweest. De medaille in Lissabon was zijn twaalfde bij een EK. De reeks begon in 1994. Alleen in 2007 ontbrak hij. Huizinga zegde af met liefdesverdriet. Slechts twee keer stond hij in veertien pogingen niet op het podium, in 1995 en 2006. Beide keren verloor hij de strijd om het brons.

‘Mijn pech is eigenlijk dat ik nog zo goed ben’, zei Huizinga. Hij had er alle recht toe dat te zeggen, hoewel het alweer een tijdje geleden was dat hij zo overtuigend en zelfverzekerd op de tatami verscheen als in Lissabon. In de kwart- en de halve finale had hij geen vijf minuten nodig om zijn tegenstanders tot overgave te dwingen.

In de finale van de categorie tot 90 kilogram kon Elkhan Mammadov alleen maar de dwingende acties van Huizinga volgen. ‘Ik wist dat ik nog zo overtuigend kon zijn. Ik heb de afgelopen maanden veel geïnvesteerd. Ik ben fysiek sterker dan ooit.’

Huizinga heeft zichzelf de opdracht gegeven een streep te trekken onder zijn carrière, voordat hij zijn oude liefde gaat haten. Gaat hij nog een jaar door, doet hij volgend jaar waarschijnlijk weer mee om de wereldtitel in Rotterdam.

De liefhebber is het judo al dingen kwalijk gaan nemen. Van een aantal tekortkomingen in zijn leven geeft hij zijn sport de schuld. Huizinga zei al eerder dat het hem twee relaties kostte. Het was een pijnlijke constatering in de catacomben van het Pavilhão Atlântico.

De karakterschets die Huizinga van zichzelf maakte, was eigenlijk verdrietig te noemen. In zijn eigen ‘benauwde kleine wereldje’ vond hij zich erg ontwikkeld. Hij weet hoe hij moet werken aan een succesvolle carrière. Maar als het gaat om ‘gevoelsdingen’, betitelt hij zichzelf als ‘onderontwikkeld’. Sociale contacten weet hij niet of nauwelijks te onderhouden. Huizinga zei dat hij er na de Spelen aan wil gaan werken.

Er is een wereld die hij niet kent. ‘Ik heb steeds meer het idee dat het leven dat ik leid, niet veel voorstelt. Dat er zoveel meer is, maar dat ik er geen deel van uitmaak. Ik kan daar niet goed meer tegen.’

Aan de EK had hij de afgelopen maanden nauwelijks gedacht. Ook de Spelen zitten nog niet in zijn hoofd gebeiteld. De tijd na Peking is waar Huizinga naar verlangt. Als hij zijn eigen tijd kan indelen, zijn bioritme als atleet niet langer is verstoord als hij een nachtje gaat vissen.

Vroeger maakte hij zich voor elk groot titeltoernooi zorgen over hoe het hem zou vergaan. ‘Nu vraag ik me af wat een goede plek is om te gaan vissen. Of waar ik naartoe op reis zal gaan na de Spelen.’

Het relativeren heeft de overhand gekregen bij de judoka die groot werd aan de hand van Chris de Korte. Meestal leidt dat het vroegtijdige einde van een loopbaan in. Huizinga is ervan overtuigd dat hij het nog een paar maanden kan rekken.

De Europees kampioen telt de dagen af. ‘Elke dag die ik hard heb getraind, ben ik dichter bij de Spelen. En dichter bij het einde.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden