Houden Italianen eigenlijk wel van het voetbalspel?

'Sempre Davìtsss, sempre lui.' Steeds weer Davids, altijd hij weer, incredibele, ongelooflijk. Voor de Italiaanse commentatoren stond na negentig minuten (0-0) vast wie de hoofdprijs had verdiend: Edgar Davids, de middenvelder van Juventus, ook in Turijn regelmatig 'man of the match'....

En dan die andere sterren. Overmáárs, Frank de Beurr. Hoe is het mogelijk, vijf strafschoppen gemist.

Op Raiuno noch de commerciële zender TMC valt vanuit Nederlands opzicht iets aan te merken. Sportieve lui, die Italianen. Niets Del Piero of Maldini. Zonder uitzondering onder de indruk van i tulipani, de tulpen uit Holland, una granda squadra, een topteam. Maar dan, natuurlijk, de vreugde. Met tien man tegen elf gewonnen en in de finale.

Het tekent de lauwe EK-sfeer in Italië hoe de tv-zenders na het eindsignaal van scheidsrechter Merk onmiddellijk overgingen tot de orde van de dag. Geen euforie, maar gepaste aandacht voor een andere nationale gebeurtenis. Vittorio Gassman is donderdag op 78-jarige leeftijd overleden. Een symbool, filmacteur en toneelspeler, van Duitse komaf, en in Italië op gelijke hoogte met wijlen de internationaal veel bekendere Marcello Mastroianni. Treurige gezichten op de buis, terwijl buiten de eerste claxons klinken.

Het lawaai bleef gisteravond overigens binnen de perken. AS Roma wint? Lazio kampioen? De Italiaanse hoofdstad staat op z'n kop. Donderdag was Rome vrijwel leeg, meeste cafés gesloten. Volgens de lokale pers waren zo'n half miljoen Romeinen naar het strand of hun vakantieverblijf in de provincie. Niet vanwege Totti of doelman Toldo ('Misschien is-ie toch beter dan Van der Sar', probeerde de buurman), maar wegens Petrus en Paulus, de twee beschermheiligen van de eeuwige stad.

Voor de achterblijvers had de miljoenenstad één (1) plek in de openlucht gereserveerd, een schermpje op het Foro Italico nabij het Olympisch stadion met . . . 300 zitplaatsen. Houden die Italianen wel van voetbal, dachten we nog. Zinderende koppen in de dagbladen ('Azzurri kussen de hemel', 'Voetbalkoorts treft heel Italië'), maar op straat niets te bespeuren van enige opwinding. Geen vlaggen, laat staan blauw geschilderde gevels.

Achteraf, ja achteraf, verscheen de nationale driekleur en menen de Romeinen dat hun plaatselijke en heilige feestdag de Azzurri heeft gered. In het teken van de twee apostelen kwamen in de tweede helft Francesco Totti en de gevreesde Delvecchio, beiden van AS Roma, in het veld. Ineens werd er gevoetbald en kwam de populatie van 'Bar Van Gogh' tot leven. Men moet het zich even voorstellen: deze erkende pleisterplaats van fanatieke tifosi was tot op dat moment muisstil en. . . vrijwel leeg.

Elk weekeinde bomvol met fanatici en nu, op zo'n cruciale avond, bevolkt door welgeteld zeven Italianen en een stel idiote Nederlanders met oranje pet. De pet hebben we na afloop terstond en vrijwillig ingeleverd. De Italianen tracteerden: op een kopje thee of, naar keuze, een cappuccino.

'Het spijt me', riep de barkeeper ook nog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden