Hooghartigheid Oranje blijft onbestraft

Zo fel als het oranje is waarin de beste voetballers van Nederland zich tegenwoordig hullen, zo kleurloos en flets was het elftal dat gisteren op de weg naar het EK in Portugal het landje Moldavië aandeed....

Een kopbal van Van Nistelrooij na een matige voorzet van Zenden (in combinatie met een keepersfout), alsmede een slap schot van Van Bommel behoedden de ploeg voor een blamage in cijfers. De manier waarop de doelpunten tot stand kwamen, zei iets over het falen van het elftal, dat de favorietenrol in groep 3 in handen moet geven van Tsjechië. Gelukkig lieten de mannen van bondscoach Advocaat na te juichen na het toch bevrijdende eindsignaal van scheidsrechter Sars. Zo'n uiting van vreugde zou helemaal genant zijn geweest.

Soms zijn de internationals van het Nederlands elftal bijna onuitstaanbaar. Dan krijgen ze het enige behoorlijke veld van Moldavië om de semi-profs van dat straatarme land eens op hun nummer te zetten, en dan leveren ze een bijna collectieve wanprestatie. Vaker scoren dan Tsjechië vorig jaar deed, was de wens van Advocaat. In plaats daarvan liep de directe concurrent vier dagen na de onderlinge 1-1 in Rotterdam één doelpuntje uit. Tsjechië won in een modderpoel te Chisinau met 2-0.

Dat de zelfbenoemde paradepaardjes van Oranje soms worden overgewaardeerd door deze of gene en ook zichzelf plegen te overschatten is inmiddels genoegzaam bekend, maar zo erbarmelijk als het niveau was dat ze zich gisteren in het smokkelstaatje Transnistrië permitteerden was onthutsend.

Waar is die ergerniswekkende hooghartigheid op gebaseerd? De ongeslagen reeks van de bondscoaches Dick Advocaat en Wim van Hanegem bleef weliswaar intact en bedraagt nu tien wedstrijden, maar de waarde van al die overwinningen in oefenpartijtjes is relatief na een avond als die van gisteren.

Het spel leek helemaal nergens op in het Sheriff Stadion, dat zijn eerste 'grote' wedstrijd beleefde. De passing was slordig, duels gingen eenvoudig verloren, tempo ontbrak, het balverlies was legio, misverstanden regen zich aaneen. Een fatsoenlijke combinatie was nauwelijks te zien. Alleen de Teletoeters bleven hun partijtje blazen, want met hen is het altijd feest.

Het voert te ver om eenieder te analyseren, maar wat was Seedorf allemaal aan het doen op die rechtervleugel? Het leek alsof hij oefende voor een eenakter in circus Boltini. Simpel voetballen, gedienstig kunnen zijn, hij leek het onder de knie te hebben gekregen, maar een dag na zijn 27ste verjaardag was hij het alweer vergeten.

Kluivert, op zoek naar zijn 37ste doelpunt als international (een evenaring van Bergkamp), kwam helemaal niet in het spel voor, Van Nistelrooij liet zich meestal aftroeven, Van Bommel was lange tijd geen schim van de voetballer van weleer bij PSV, hoewel hij zich redelijk herstelde. Davids toonde in elk geval inzet, Reiziger was niet bepaald een versterking ten opzichte van de gepasseerde Ricksen.

Van der Vaart, voor het eerst in de basisploeg van Oranje als man achter de twee spitsen, kreeg weinig ballen (ligt dat aan hem of aan zijn medespelers?), maar hij deed in elk geval nog eens iets aardigs. Ook Stam, na 64 minuten geblesseerd uitgevallen, viel niets te verwijten.

Kluivert bleef voor rust door de aanwezigheid van Van der Vaart in het centrum een beetje aan de linkerflank hangen en dat kon toch niet de bedoeling zijn. En dan te bedenken dat Moldavië niet bepaald een indrukwekkend elftal is. De ploeg won op 1 september 2001, op de dag dat het Nederland van Van Gaal in Dublin de WK-kansen vaarwel zegde, voor het laatste een kwalificatieduel, tegen Azerbeidzjan. De ploeg kan georganiseerd voetballen, zoals vrijwel elk land tegenwoordig.

Het doelpunt van Moldavië na zestien minuten, een prachtige volley van Boret overigens, kon vallen omdat de speler van Sheriff Tiraspol volledig vrij was gelaten na de pass van Cebotari. Reiziger was niet eens in zijn buurt.

Offensief geslaagd voetbal bleek een onmogelijkheid voor Oranje, dat ook bijna geen kansen kreeg ondanks de aanvallende instelling. Als zo veel elementaire zaken fout gaan, valt geen eer te behalen. De gelijkmaker was ook te vermijden geweest. Van der Vaart gaf de openende pass op Zenden, wiens voorzet niet goed was en veel te lang onderweg bovendien. Toch kon Van Nistelrooij scoren met het hoofd, omdat doelman Hmaruc vergat de bal te vangen. Het was de aanzet tot vijf minuutjes die aanvaardbaar waren qua niveau. Vijf minuutjes.

Na rust nam Kluivert zijn positie in het centrum weer in en werd Van der Vaart linkermiddenvelder. Echt beter ging het niet, ook niet na de wissels: Ronald de Boer voor Seedorf en Van Hooijdonk voor Van der Vaart, hoewel beiden wel meer pit in het elftal brachten. Dat Van Bommel in de 84ste minuut maar eens uithaalde en tot zijn verbazing zag dat de bal in het doel rolde, was eigenlijk een onverdiende meevaller voor een zwalkend elftal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden