Hoog tijd dat Nederlandse renner Amstel Gold Race weer eens wint

De Amstel Gold Race beleeft zondag zijn 50ste editie. 'Wie hier wint, weet dat zijn seizoen geslaagd is', zegt Ton Vissers (92), een van de grondleggers.

Jan Raas wint in 1977 de Amstel Gold Race voor Gerrie Knetemann (amper zichtbaar achter Raas'rug) en Hennie Kuiper.Beeld Belga

Het verschil tussen de Amstel Gold Race en de echte voorjaarsklassiekers is misschien wel dat de oprichter nog leeft. Hij is 92 jaar oud en zijn naam is Ton Vissers. Een klassieker in hoogsteigen persoon.

Als ouden van dagen nog springlevend kunnen zijn, dan is Ton Vissers daarvan een sprekend voorbeeld. Hij draagt een zwierig zomerkostuum, zoals je ze tegenwoordig niet meer ziet, en een prachtige hoed. Zelfs de pochet ontbreekt niet. Ton Vissers is de dandy van het bejaardenhuis.

Door materiaalpech loopt Jan Hugens de overwinning in de eerste Amstel Gold Race mis. Voor zijn fans is hij de winnaar, 30 april 1966.Beeld .

 

Hij is op het terras van het Amstel Gold Xperience in Valkenburg neergestreken om de vijftigste aflevering van de Amstel Gold Race luister bij te zetten. Dat doet hij met verve.

Ton Vissers is een van de oudgedienden in het wielrennen. Hij gaf in de jaren zeventig leiding aan profploegen als Canada Dry. Ook was hij met Herman Krott betrokken bij de organisatie van kleinere koersen, met name in Limburg. Daar ligt dan ook de voedingsbodem van de Amstel Gold Race.

Krott droomde al lang van een wielerwedstrijd van het formaat Luik-Bastenaken-Luik. Vissers praatte hem dat altijd uit het hoofd totdat bierbrouwer Amstel zich aandiende als naamgever. Om een nieuw bier, Amstel Gold, in de markt te zetten leek zo'n grote koers een mooie kapstok.

Meteen op de kaart

Zo geschiedde dus in 1966.

Het eerste idee was een wedstrijd van Amsterdam naar Heerlen, van brouwerij naar brouwerij, te organiseren. Maar dat bleek praktisch onmogelijk. Al snel werd Limburg het decor van de Amstel Gold Race en is dat altijd gebleven.

Eenmaal aan het woord staat Vissers het niet gauw meer af. Uitvoerig vertelt hij over die eerste keer en de bijkomende problemen. De wedstrijd werd verreden op Koninginnedag en vanwege de festiviteiten moest het parcours op het laatste moment worden aangepast. 'Daardoor reed het peloton niet 250 kilometer maar dik 300 kilometer.'

Met Anquetil, Poulidor en Altig had de eerste Gold Race een uitgelezen deelnemersveld. Ton Vissers wist Jean Stablinski, de eerste winnaar, te strikken. 'Eigenlijk heeft Jan Hugens dat voor me gedaan. Hij reed ook bij Ford en zorgde ervoor dat Stablinski aan de start stond. Met hem als winnaar stonden we meteen op de kaart.'

Toch zal 'Amstel' altijd het kleine broertje blijven. In leeftijd is de wedstrijd geen vergelijk met de omringende eeuwelingen op de wedstrijdkalender. Toch denkt Leo van Vliet, die twintig jaar geleden het stokje overnam van Herman Krott, dat zijn wedstrijd er inmiddels helemaal bij hoort. 'Wie hier wint, weet dat zijn seizoen geslaagd is.'

Van Vliet overhandigde dinsdag het jubileumboek Al 50 jaar onvergetelijk aan Ton Vissers en de weduwe Krott. Het pikantste hoofdstuk is een gesprek met recordwinnaar Jan Raas. Sinds zijn vertrek bij de Rabo-ploeg in 2003 doet Raas er het zwijgen toe in het openbaar. Maar voor een jubilerende wedstrijd, die in zijn tijd de Amstel Gold Raas werd genoemd, maakt hij een uitzondering.

Anme nooit niet

De mooiste van zijn vijf zeges was de eerste, die in 1977. Hij was het voorgaande seizoen met ruzie weggegaan bij de ploeg van Post. Vervolgens vond hij zichzelf terug in een kopgroep van drie, van wie de andere twee het shirt van Raleigh droegen. Beurtelings probeerden Gerrie Knetemann en Hennie Kuiper hem te lossen, maar dat lukte niet.

'Ik kende ze goed genoeg om te weten dat ze elkaar het licht in de ogen niet gunden. Ze wilden dolgraag zelf winnen. Ieder apart hebben ze ook achter de rug van hun ploegmakker met mij gepraat of er iets te regelen viel. Anme nooit niet, dacht ik. In de sprint troefde ik ze makkelijk af.'

De volgende dag belde Post, het seizoen erop was Raas weer de kapitein op het rood-zwarte schip dat de successen aaneenreeg. Hij won nog vier keer in Limburg. Als baas van de Raboploeg leidde hij in 1999 en in 2001 Michael Boogerd en Erik Dekker als laatste Nederlanders naar de overwinning in de Amstel Gold Race.

Wanneer dinsdag in Valkenburg, vijf dagen voor de start van de vijftigste editie wordt gefilosofeerd over kanshebbers, vallen slechts namen van buitenlanders. De Belg Philippe Gilbert, drievoudig winnaar, wordt genoemd. Ook de Pool Michal Kwiatkowski komt ter sprake en de Australiër Michael Matthews.

Ton Vissers neemt verontwaardigd het woord: 'Nee, nee, nee. Er kan er maar één winnen en dat is Tom Dumoulin.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden