Honkbal Onbekende internationals, beroemde rivalen

Honkballers Didi Gregorius en Xander ­Bogaerts: vedetten in veld en slagperk

Didi Gregorius Beeld Getty

In Nederland relatief onbekende internationals, maar beroemde rivalen in de VS: honkballer Didi Gregorius jaagt op de titel die Xander ­Bogaerts dit jaar niet wist te verdedigen.

Bij de New York Yankees kan niemand om Didi Gregorius heen. Wie de fanshop in Yankee Stadium ­betreedt, ziet de geboren Amsterdammer (29) afgebeeld op een ­meters­­hoge poster. Hij showt de lach die van hem een publiekslieveling heeft gemaakt bij een van de grootste sportclubs ter wereld.

Zo’n 300 kilometer naar het noordoosten ging Xander ­Bogaerts (27) hem drie jaar geleden voor met een billboard dat uittorende boven Fenway Park, het iconische stadion van de Boston Red Sox.

De twee Nederlandse honkballers excelleren al jaren bij topclubs in een van de grootste sportcompetities ter wereld: de Major League. Bogaerts werd met zijn Red Sox al twee keer kampioen. Gregorius jaagt de komende maand als spil van recordkampioen New York Yankees op zijn eerste World Series-winst.

Allebei passeerden ze dit seizoen de prestigieuze grens van honderd homeruns in de Major League. Ze verdienen met een jaarsalaris van zo’n 10 miljoen euro net zoveel als de beste Nederlandse voetballers. Toch kunnen ze in tegenstelling tot hun voetballende collega’s probleemloos over straat in Nederland.

Gregorius merkte het in januari nog in Amsterdam, toen hij op bezoek was bij familie. ‘Alleen in een restaurant werd ik een keer herkend. Maar misschien kwam dat ook omdat ik vooral een dikke jas met capuchon aanhad. Het was koud’, zegt hij lachend tijdens een interview in Londen.

Het is het lot van iemand die uitblinkt in een sport die vooral populair is aan de andere kant van de oceaan. Niet dat het hem het iets uitmaakt. Hij is nooit gaan honkballen voor roem. ‘Ik ben gewoon een gast die het spelletje graag speelt’, zegt hij. ‘Mijn hele familie honkbalt. Zowel mijn vader als opa was werper. Veel teams wilden me ook tekenen als werper, maar ik wilde elke dag spelen. Daarom heb ik voor een veldpositie gekozen.’

Xander Bogaerts Beeld Getty

Sinds 2015 is hij de korte stop van de Yankees, de positie waar het vaakst ballen naartoe worden geslagen. Om die reden is de korte stop vaak de talentvolste verdediger van het team. Xander Bogaerts bezet bij de Red Sox diezelfde plek tussen het tweede en derde honk. En net als Gregorius kreeg hij de liefde voor zijn sport met de paplepel ingegoten. Als jongetje sloeg hij, aangemoedigd door zijn ooms, in de tuin van zijn oma op Aruba amandelen met een bezemsteel weg.

Eind juni stonden ze in Londen met hun clubs tegenover elkaar in het eerste Major League-duel ooit op Europese bodem. Het was voor beiden een bijzondere ervaring. ‘Mijn vader is Nederlands, ik heb veel kennissen uit Nederland laten overkomen. Het was voor hen nu eens makkelijk naar een wedstrijd van mij te gaan’, zegt Bogaerts in het voormalige Olympisch Stadion.

De arena zat vol fans in oranje tenues van de Nederlandse ploeg waarin ze teamgenoten zijn. Samen wonnen ze de honkbalwereldtitel in 2011. Ze denken er nog altijd met een glimlach aan terug. Ook hebben ze meteen paraat wanneer ze voor het eerst met elkaar speelden: op de Koninkrijksspelen in 2007 in Den Haag, voor de Antilliaanse ploeg.

Volgens Gregorius blijven wedstrijden tegen Bogaerts bijzonder. ‘Omdat we dan beseffen hoever we zijn gekomen’, zegt hij. Ondanks hun warme band bleef het tijdens de wedstrijden in Londen beperkt tot één zichtbaar onderonsje tussen de twee, toen Bogaerts zich met een rake klap op het tweede honk had geslagen en Gregorius toevallig in de buurt stond.

Aartsrivalen

Bij het Nederlands team zijn ze misschien ploeggenoten, bij hun clubs zijn ze aartsrivalen. De Yankees en Red Sox delen een van de bekendste rivaliteiten in de sportwereld, die loopt sinds 1901. Te veel vriendschappelijkheid is ammunitie voor de sensatiezoekende Amerikaanse sportpers. Bogaerts en Gregorius zijn namelijk uithangborden van hun teams.

Vraag het maar aan hun coaches. Yankees-coach Aaron Boone glimlacht en moet zoeken naar woorden om de waarde van Gregorius voor zijn team te beschrijven. ‘Didi, man. Hij is zó goed, zó allround. En ook nog eens creatief. Hij tekent veel en gisteravond speelde hij ook nog piano in ons hotel. Ik dacht: kan hij dat ook al? Hij is zo iemand die alles goed kan. Hij is gewoon goed in het leven.’

Gregorius speelde in juni pas zijn eerste wedstrijden dit seizoen vanwege een operatie aan zijn elleboog. Hij was twee maanden eerder terug dan verwacht. Boone: ‘Dat zegt wat over iemands arbeidsethos en taaiheid. Hij is echt een van onze leiders.’

Bogaerts was dit seizoen een van de bes­te korte stops in de Major League. Vorige maand sloeg hij zijn duizendste honkslag. Toch werd hij niet direct geselecteerd voor de All-Star Game, de wedstrijd voor de beste spelers van de competitie. Dat ergerde hem, geeft hij toe. ‘Maar het is niet anders. Ik focus in de eerste plaats op mijn team.’ Red Sox-coach Alex Cora begreep het gevoel van zijn speler wel. ‘Hij is een intelligente speler en enorm van waarde voor ons, aanvallend en verdedigend. Daarom zijn we ook die langdurige samenwerking met hem aangegaan’, zegt Cora refererend aan de lucratieve contractverlenging van Bogaerts (117 miljoen euro over zeven jaar).

Joe Castiglione (72) is sinds 1983 de vaste radiocommentator van de Red Sox. Hij maakte in die hoedanigheid honderden Red Sox-spelers mee. ‘Maar Xander is een van mijn favorieten’, zegt hij. ‘Hij analyseert zichzelf voortdurend. Hij wordt steeds meer een leider. Hij neemt jonge spelers onder zijn hoede, net als dat hijzelf vroeger is geholpen door een grootheid als David Ortiz. Hij is misschien wel de waardevolste speler van het team. Zijn contract verlengen was het beste dat ze konden doen. Daar komt bij dat hij rustig is, altijd spreekt vanuit het hart en hij is ook nog eens welbespraakt in vier talen.’

Die taalvaardigheid demonstreert Bogaerts in Londen door tijdens een persconferentie moeiteloos over te schakelen van Engels en Nederlands naar Spaans, tot hilariteit van de journalisten.

Xander Bogaerts Beeld Getty

Overeenkomsten

Castiglione ziet veel overeenkomsten tussen Bogaerts en Gregorius, die hij ook goed kent vanwege de gemiddeld negentien keer per seizoen dat ze tegenover elkaar staan. Allebei moesten ze flinke hordes overwinnen op weg naar de top.

Gregorius kwam zonder overweldigend cv binnen bij de Yankees, als opvolger van korte stop en clubicoon Derek ­Jeter. Na een moeizame start schreeuwden de fans plagerig bij elke slagbeurt de naam van zijn beroemde voorganger. Maar Gregorius bleef stoïcijns zijn wedstrijden spelen, werd beter en veroverde de harten van de fans met zijn talent en enthousiasme.

Bogaerts werd in de jeugd bij de Red Sox al een gouden toekomst voorspeld. Hij speelde een paar maanden na zijn debuut in de Major League als 19-jarige meteen een sleutelrol in de World Series-winst van zijn club. Het seizoen daarna, met de druk vol op zijn schouders, ging het alleen plots minder.

Didi Gregorius Beeld Getty

Bogaerts moest zichzelf herpakken. En dat lukte. Volgens Castiglione was dat minstens zo pittig als wat Gregorius heeft moeten doorstaan bij de Yankees. ‘Want Boston is de moeilijkste stad om in te honkballen. Moeilijker dan New York. Iedereen ademt honkbal en er is maar één team om voor te juichen. Als je uit eten gaat, sta je in de roddelrubriek. Dat lijkt hem allemaal niets te doen. Hij blijft altijd kalm. Dat is zijn grote kracht.’

Hoewel de Red Sox dit seizoen niet de play-offs haalden, kende Bogaerts zijn bes­te seizoen ooit met 33 homeruns. ‘Ik denk dat hij hall-of-famer kan worden’, zegt Castiglione over de eretitel voor de allergrootsten. ‘Hij zei mij eens dat hij niet heeft gehonkbald tussen zijn 12de en 16de, omdat hij met zijn moeder verhuisde naar Bonaire. Daar ging hij softballen. Dat zijn belangrijke, vormende jaren. Dus hij wordt nog altijd beter.’

Bogaerts had zijn persoonlijke succes dit seizoen graag ingeruild voor een gooi naar de World Series. Voor Gregorius draait alles nog om de titeljacht met de Yankees. Vorig weekeinde sloeg hij in de play-offs tegen de Minnesota Twins een homerun die goed was voor vier punten; een zogenoemde grand slam. Na de wedstrijd vroeg hij de fan bij zich die zijn bal ving. Niet om die zelf in bezit te krijgen, zoals spelers weleens willen na een speciale homerun, maar om de bal te signeren.

Gregorius geniet van zijn leven als profhonkballer. ‘Het is de beste baan denkbaar, zeg ik altijd tegen iedereen.’ Zijn passie drijft hem. Daarom hoeft van hem ook niet heel Nederland opeens te gaan honkballen. ‘Daar is voetbal heel groot, je kunt mensen niet dwingen iets leuk te vinden. Het begint bij iets vinden waarbij jij je op je gemak voelt. Daarna focus je op elke dag beter worden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden