Column Willem Vissers

Hoeveel topsporters zouden stiekem doodongelukkig worden van al hun verplichtingen?

Plezier is de oorsprong van sportbeleving. De sporter omarmt een sport omdat hij heel graag wil. Het gevaar ontstaat als dat willen gaat voelen als moeten. Als willen en wensen verwordt tot knellen, als het plezier van het kind verdwijnt in de mist van verplichtingen.

Na de bulk aan voetbal stond op pagina 14 van het sportkatern van het AD zaterdag een opmerkelijk interview met Laura Aarts, een van de beste keepers ter wereld in het waterpolo. Aarts is gestopt bij de nationale ploeg. ‘Een heel jaar ongelukkig zijn, dat wil ik niet’, was de kop. Het ging over de aanloop naar de Olympische Spelen van Tokio.

Ze verfoeit de wijze van voorbereiding op de Olympische Spelen. Ze kan het niet meer verdragen, een jaar verblijven in Zeist, monomaan leven voor haar sport, want waterpolo is een zware bezigheid. Elke dag, van 9 tot 6, in een volgens haar geestdodende omgeving. Ze wil het niet op de manier zoals de anderen het willen, of zoals de anderen het moeten. Ze wordt doodongelukkig. Ze woog voor- en nadelen af en concludeerde dat de prijs te hoog is. Voor haar althans.

Met haar beslissing zet ze ook aan tot denken. Is die totale toewijding de enige weg naar de top? Een jaar in een geestdodende omgeving zitten, vrijwel zonder vrijheid, is dat belangrijker of beter dan een voorbereiding met meer vrijheid en plezier? Uit het stuk schemert door dat ook de anderen zo hun bezwaren hebben, maar die weten ze blijkbaar te onderdrukken. Hun willen is nog net wat groter dan hun moeten. Ze durven bij wijze van spreken niet eens te denken aan falen, aan de mogelijkheid van een mislukking bij de Spelen. Of, nog erger, als de ploeg zich niet eens plaatst voor Tokio, want dat kan ook nog na het mislukte WK.

Over haar afgrijzen zegt Aarts in het gesprek: ‘Ik moet elke ochtend invullen hoe goed ik heb geslapen. En meer van die dingen. Ik ben klaar met dat moeten.’ Aarts blijft wel bij haar club in Hongarije spelen. Daar heeft ze veel meer vrijheid. Daar hoeft ze ook nooit in te vullen hoe het met haar slaap is gesteld. Mede daarom blijft ze overeind in wat begon als liefhebberij.

Nog een citaat: ‘Ik heb geen zin meer om ’s nachts wakker te liggen van de pijn in mijn lichaam en een uur te moeten rollen en rekken om te kunnen slapen.’

Het is een mooi en eerlijk stuk, in de zaterdagkrant. Het is bijna studiemateriaal. Want het is vrijwel ondenkbaar dat de problematiek die Laura Aarts aankaart niet geldt voor veel meer topsporters. Het zou interessant zijn eens een uitgebreid universitair onderzoek te laten doen naar het wel en wee van topsporters, op basis van anonimiteit, en vooral gericht op dergelijke aspecten.

Het kan nuttig zijn om het vernis van klatergoud eens weg te schrapen. Wie weet welk tranendal van eenzaamheid, faalangst en eeuwig moeten we dan aantreffen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden