Hoe ziet de perfecte fietsdag van Tom Dumoulin eruit?

Wil Tom Dumoulin na 26 jaar Erik Breukink opvolgen als Nederlandse geletruidrager in de Tour, dan zal vandaag alles moeten kloppen. Hoe heeft hij zijn dag uitgestippeld?

Tom Dumoulin. Beeld Klaas Jan van der Weij
Tom Dumoulin.Beeld Klaas Jan van der Weij

08.00 Rustig wakker worden

Tom Dumoulin (24) ligt alleen op een kamer. Niet dat hij een einzelgänger is, maar hij koestert zijn momenten van rust. De hele dag al wordt hij in de Tour omringd door ploeggenoten: aan het ontbijt, in de bus, in het peloton, tijdens het diner. En anders zijn er wel wielerfans of journalisten die iets van hem willen. Daarom prefereert hij die spaarzame momenten voor zichzelf. Even weg van de hectiek.

Ja, natuurlijk heeft Dumoulin zichzelf al talloze keren op het podium in Utrecht zien staan, met dat pluchen leeuwtje in zijn hand en die gele trui om zijn schouders. Iedereen heeft zijn dromen, hij ook. Maar is het reëel? Als hij ergens tegenop heeft gezien, de afgelopen weken, dan is het wel de druk van de natie. Alsof hij zomaar eventjes gaat winnen vandaag.

Tot zijn opluchting voelde hij zich steeds meer op zijn gemak in Utrecht. Bij de ploegenpresentatie, in park Lepelenburg, werd hij donderdagavond als een popster toegejuicht. Tot hilariteit van zijn teamgenoten. Je zag ze kijken: die Tom toch... Hij voelde de energie in zijn lijf stromen. Er heerste een positieve vibe in Utrecht.

In de weken voorafgaand aan de Tourstart had hij nog gevreesd voor het 'Bradley Wiggins-scenario'. De Brit nam afscheid bij Parijs-Roubaix. Daar was zo veel om te doen dat het voor Wiggins iets negatiefs werd, dat afscheid. Een obsessie. En dus liep hij gewoon maar weg bij de persconferentie. Dat soort toestanden wilde Dumoulin voorkomen, en dat is hem gelukt.

En nu? Ook al werkt hij zich vanmiddag weer in het zweet, hij gaat nu eerst een douche nemen. Dat hoort nu eenmaal bij zijn ochtendrituelen.

De Tour in de Volkskrant

De routiniers Bart Jungmann en Klaas Jan van der Weij (fotograaf) alsmede debutant Iwan Tol doen de komende weken voor de Volkskrant verslag van de Tour de France. Mart Smeets schrijft vanaf vandaag een dagelijkse column over de Ronde van Frankrijk, Bart Jungmann doet dat elke maandag op de achterpagina. Verder zijn alle vaste elementen te vinden, zoals uitslagen, het parcours van de komende etappe en korte voorbeschouwingen.

Op de site blogt Just Fontein dagelijks over de Tour. Ook zal hij geregeld verslag doen van gesprekken met onze verslaggevers ter plaatse. Lidewey van Noord schrijft iedere dag een column op de website.

08.45 Een bescheiden ontbijtje

Twee boterhammen met een omelet en een bakje yoghurt met fruit en muesli, daar heeft Dumoulin vandaag genoeg aan. De tijdrit van vanmiddag bedraagt slechts 13,8 kilometer. Geen afstand waarvoor hij zich vol moet proppen om over genoeg brandstof te beschikken.

Dit mag dan de belangrijkste dag van het jaar, wat heet, van zijn carrière zijn, dat betekent niet dat hij de zaken anders moeten benaderen dan hij normaal doet. Niet ziek worden, dat is eigenlijk het enige waarmee hij tot vandaag extra rekening heeft gehouden.

Hij waste de afgelopen tijd extra vaak zijn handen. Drukte het knopje in de lift met zijn knokkel in, in plaats van met zijn vinger. En gaf zijn ploegmaten geen hand maar een boks. Maniakaal? Het zal wel. Maar als topsporter heb je twee keer zo veel kans om ziek te worden, met die lage vetpercentages, dus dan moet je ook maar twee keer zo veel veiligheid inbouwen.

CV

1990 geboren in Maastricht op 11 november
2010 wint eerste rit en eindklassement GP Portugal
2013 derde plek NK tijdrit zilver NK wegwedstrijd debuut Tour de France tweede plek Eneco Tour
2014 Nederlands kampioen tijdrijden bronzen medaille op WK tijdrijden wielrenner van het jaar
2015 winst tijdrit Ronde van Baskenland winst in proloog en tijdrit en vier dagen leider in Ronde van Zwitserland

10.00 Kalm rondje op de fiets

Het losrijden gebeurt in de buurt van het hotel. Rustig aan, beetje de spieren opwarmen. En beginnen met de mentale voorbereiding. Als hij eerlijk is, weet Dumoulin ook wel dat Tony Martin de grote favoriet is. Maar aan eerlijk zijn heeft hij nu even niks. Hij moet denken aan positieve dingen.

Aan afgelopen april bijvoorbeeld, toen hij in de Ronde van het Baskenland voor het eerst in zijn leven sneller was dan Martin. Of aan de Ronde van Zwitserland, toen hij bij de proloog en afsluitende tijdrit Fabian Cancellara versloeg. Tekenen dat een machtswisseling aanstaande is.

En anders moet hij maar denken aan zijn eerste tijdrit. In Portugal was dat, als belofte. Omdat hij pas laat was geselecteerd voor die wedstrijd had hij niet eens een tijdritfiets bij zich. Uit arren moede leende hij er maar eentje van een teamgenoot. En... hij won! Ja, daar zal hij vandaag aan denken.

Het hoofd koel houden, dat moet hij. Rustig blijven. Vorig jaar tijdens het NK tijdrijden was hij veel te nerveus. Hij was een bocht veel te hard ingegaan en onderuit gegleden. Dat kwam voort uit pure stress. Gelukkig won hij, maar hij had zijn kop er niet bij. Dumoulin leerde er een belangrijke les: altijd je rust bewaren.

Tom Dumoulin. Beeld epa
Tom Dumoulin.Beeld epa

11.15 Terug naar bed

Weer even gaan liggen, dat is nu het verstandigst. Misschien een beetje surfen op internet met zijn telefoon. Twitter, Hotmail, nu.nl.; het gebruikelijke rondje. In elk geval geen negatieve gedachten laten binnenkomen. Of gaan denken aan de gele trui. Dat gaat hem nu niet helpen.

Dumoulin weet wat hij moet doen vandaag. Met een goede houding op de fiets zitten, de bochten aansnijden, zijn benen het werk laten doen. Nergens seconden verliezen, daar gaat het om. De rest is bijzaak.

Meteen na het klassiekerseizoen, in mei, was hij er een paar dagen tussenuit geweest. Even naar Istanbul met zijn vriendin. Fysiek misschien niet verstandig, een paar uur per dag slenteren door een metropool, maar mentaal had hij dat nodig, zo'n break.

Dumoulin bezocht het Topkapipaleis, de Hagia Sophia-moskee en een rooftopbar. Prima tijd gehad. Batterij opgeladen. En na een weekje bijtrainen zat hij weer helemaal op zijn oude niveau.

Tom Dumoulin. Beeld anp
Tom Dumoulin.Beeld anp

12.30 Koolhydraten stapelen

Lunchtijd. Pasta met tomatensaus, dat gaat hij eten. Géén vlees in elk geval. Dat verteert niet. Als voormalig student gezondheidswetenschappen weet Dumoulin dat als geen ander. Niet dat hij geobsedeerd is door eten. Gewoon zorgen dat je de juiste hoeveelheden van de juiste producten binnenkrijgt, zo simpel is het.

Als hij in de spiegel kijkt, heeft hij aan één blik genoeg om te weten hoeveel hij weegt. Vandaag weegt hij 71 kilo, zijn ideale gewicht. Vooruit, een kilootje extra mag ook; het is niet dat hij zijn lijf een zware berg moet optorsen.

Maar lichter dan 71 kilo moet hij zeker niet zijn. Dat kost spierkracht. En juist daar komt het vandaag op aan: zo veel mogelijk vermogen wegtrappen in ongeveer 16 minuten.

Over die studie gezondheidswetenschappen gesproken: die heeft hij niet afgemaakt. Het greep hem niet. Liever had hij geneeskunde willen studeren, maar daarvoor werd hij uitgeloot. Bij het Rabobank Continental Team ging het ondertussen steeds beter. In 2012 bood Argos-Shimano hem een contract aan. Zo werd hij profwielrenner.

Niet dat hij wielrennen nou als een echt beroep ziet. Een beroep is het alleen op dagen dat hij geen zin heeft om op de fiets te stappen. Dan zegt hij tegen zichzelf: kom op Tom, je krijgt er goed voor betaald. Maar op de meeste dagen is het wielrennen gewoon heel erg leuk. Een uit de hand gelopen hobby.

13.30 Nog één keer het parcours verkennen

Het inrijden doet hij rustig, alleen de bochten gaat hij vol door. Achter hem rijdt zijn ploegleider, in de auto. Die kan hij doorgeven: 'Herinner me straks even aan dit punt' of: 'Deze bocht kan ik in de beugel door, zeg me dat ook nog even.' Dat is dan ook het enige wat Dumoulin wil weten. Voor hem geen 'hop, hop, hop'-getetter in zijn oren.

Utrecht kent hij wel. Vooral het nachtleven. Oude schoolvrienden van hem studeren er, vandaar. Maar het parcours? Pas op woensdagavond 13 mei verkende hij de tijdrit voor het eerst. Eerder hoefde ook niet. Wat zou hij daarmee zijn opgeschoten?

Zeven politieagenten op de motor zetten die avond de weg af, zodat hij en zijn ploegmaten niet werden gehinderd door het verkeer. Voor heel even voelde hij zich de president van Amerika. Heel veel opgeleverd had die verkenning trouwens niet. Bochten rijden is voor Dumoulin toch vooral een kwestie van gevoel.

Sterker nog: hij heeft nog nooit een tijdrit maniakaal voorbereid. Dat werkt voor hem alleen maar averechts. Gewoon, een paar dagen van tevoren het parcours rijden, weten waar de moeilijkheden zitten, dat is voor hem genoeg.

Tom Dumoulin bij de Domtoren. Beeld anp
Tom Dumoulin bij de Domtoren.Beeld anp

15.25 Het laatste contact met de buitenwereld

Een uur voor de start stuurt hij nog een appje naar zijn vriendin. Meestal met zo'n nietszeggend tekstje als 'ik ga me nu klaarmaken'. Alsof zij dat niet weet... Maar daar gaat het nu ook niet om. Hij wil graag nog even contact. Vertrouwdheid voelen van mensen die weten hoe lang hij hiermee bezig is geweest. Daarna is het klaar en sluit hij zich af. Dan kan zijn vriendin recht voor hem gaan staan, hij herkent haar niet meer. Hij zit in zijn cocon.

Natuurlijk, hij vindt het geweldig, de steun van al die mensen. Hij rijdt een thuiswedstrijd. Maar Nederland mag dan helemaal Tourgek zijn, Dumoulin is dat niet. Zijn vader is hoofd ivf op het laboratorium van het academisch ziekenhuis Maastricht, zijn moeder beleidsmedewerker bij de gemeente Heerlen. Thuis ging het vroeger over andere dingen dan 'Parijs is nog ver' en 'de Tour wacht op niemand'.

Bovendien was hij voetballer, middenvelder bij Leonidas-Wolder in Maastricht. Lang en slungelig en bepaald geen groot talent. Als hij al door een wielerwedstrijd was gefascineerd, dan was het door de Amstel Gold Race. Die kwam bij hen voor de deur langs.

Herinneringen aan de Ronde van Frankrijk heeft hij eigenlijk nauwelijks. Toevallig zag hij laatst in een fotoalbum een vakantiekiekje terug van toen hij 5 jaar was. De familie stond bij een Touretappe in Frankrijk te kijken. Iedereen was in rep en roer toen Miguel Indurain langsfietste. Maar Tom? Die keek een beetje dromerig naar de wolken.

15.40 een uitgekiende warming-up

Drie kwartier nog. Dat ziet hij op de klok die aan de deur van de bus hangt. Vanaf nu staat elke handeling vast. Op de rollerbank voor de bus rijdt hij in. Koelvest over zijn lijf. Langzaam voert hij de intensiteit op, net zo lang tot hij het juiste ritme te pakken heeft en zijn streefvermogen haalt. Daarna weer uitfietsen om de benen los te maken. Handschoenen aan. Rugnummer op. Oortje in. En naar de start.

Voor Tom Dumoulin is de tijdrit hetzelfde als een potje energie. De vraag in de afgelopen maanden was: hoe kan hij de inhoud van dat potje, zijn energie, het beste verspreiden over die 13,8 kilometer? Na de bochten snel optrekken of juist op de lange stukken alles geven? Dat vindt hij het interessante aan een tijdrit, dat al die puzzelstukjes in elkaar gaan vallen.

16.25 Starttijd Tom Dumoulin

In december praatte hij voor het eerst met zijn begeleidingsteam over de tijdrit. Wetenschappers van universiteiten in Delft en Amsterdam werden ingeschakeld. Minutieus plozen ze elk detail uit. Van een hoogtestage tot testen in de windtunnel, niets werd aan het toeval overgelaten. Tienduizenden kilometers maakte Tom Dumoulin tot nu toe. Maar de komende 13,8 zijn de belangrijkste in zijn leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden