REPORTAGEVolleybal

Hoe het volleybal bleef trekken aan Jasper Diefenbach

Jasper Diefenbach (rechts, knielend) van Orion wacht een eventuele kaats uit het blok van Lycurgus af. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Twee jaar geleden had volleybalinternational Jasper Diefenbach (32) het helemaal gehad met zijn sport. Een maatschappelijke carrière bracht hem echter geen voldoening. Dit weekeinde maakte hij zijn rentree.

Het gras bij de buren lijkt altijd groener dan dat van je eigen achtertuin. Het is een oude wet die nog zo vaak van toepassing is. Volleyballer Jasper Diefenbach ontdekte dat het door hem zo verlangde reguliere burgerbestaan toch minder aantrekkelijkheden inhield dan hij had vermoed.

Twee jaar werkte hij, de man van 150 interlands met het Nederlands A-team en een afgeronde opleiding econometrie op zak, ‘voltijds’ als consultant en deed hij daarnaast wat assisterend coachwerk bij de vrouwen van Utrecht. Het was echter iets te veel werk, werk en af en toe een beetje privé. Het topsportbestaan werd gemist.

Zo keerde Diefenbach (32) vorige week terug als broodvolleyballer voor het Achterhoekse Orion dat na de rugblessure van David Bes dringend zat te springen om een middenblokkeerder. ‘Ik wist niet eens dat Jasper beschikbaar was. Ik dacht dat hij was gaan werken’, vertelde Orion-coach Jasper Marcelis.

Diefenbach wist ook niet dat hij nog zo gewenst was. Hij trainde twee keer mee en maakte zaterdag zijn heroptreden bij Orion dat in de Super Cup het favoriete Dynamo in vijf sets de baas was. De volgende dag, in de finale tegen Lycurgus, was een sensatie net even te hoog gegrepen. De Groningers wonnen de vechtwedstrijd in Ede in vier sets: 15-19, 25-23, 23-25 en 25-21.

De nieuwste huurling van de Achterhoekers lag kort na de wedstrijd in de voor publiek verboden Van der Knaaphal op zijn rug. Het 1.95 meter lange lijf was behoorlijk verzuurd na acht sets in twee dagen. Gelukkig is het werk op de middenpositie in volleybal vaak een parttime job. Kon Diefenbach af en toe wat adem halen.

Gestopt

In 2018 was hij volkomen klaar met topvolleybal, zo wist iedereen. Hij werd met Tours landskampioen in Frankrijk en kreeg toen te horen dat zijn contract niet werd verlengd. Bij het Nederlands team stond een WK op het programma en daar kondigde Diefenbach aan dat het na dat eindelijk bereikte toernooi – Nederland deed tussen 2002 en 2018 niet meer in de wereldtitelstrijd – wat hem betreft over en uit zou zijn. Als aanvoerder was hij al eerder gestopt.

Het was overigens een bijzonder WK. Nederland versloeg olympisch kampioen Brazilië en het Europese topland Frankrijk. In Milaan mochten de Lange Mannen afsluiten tegen Rusland en Italië, voor een coulisse in het Forum Mediolanum van Assago dat de sportmens gemiddeld maar één keer in zijn leven meemaakt.

Kriebels

Na de mooiste dagen van zijn loopbaan, naar eigen vaststelling, maakte de Dordtenaar in september 2018 de sporttas leeg en ging hij werken. Dagelijks naar kantoor. Zoals zovelen in deze samenleving. ‘Maar na een half jaar had ik echt al weer behoorlijke kriebels. Door het werk met de volleybalsters van Utrecht, drie, vier keer per week, dacht ik: ik wil zelf wel weer een balletje slaan’, aldus Diefenbach.

Hij, de zaalspeler die in België (Lennik en Argex Duvel Puurs) en Frankrijk (Nantes en Tours) zijn geld verdiende, ging beachvolleyballen. Hij hield zich daarmee in conditie. Hij speelde met Daan Haanappel eerstedivisietoernooien. Het bood plezier.

Tot het telefoontje van Orion kwam. Diefenbach kende de club. In 2009 speelde hij voor de club uit Doetinchem dat toen de naam Langhenkel Orion droeg. Zijn teamgenoot was destijds de Australiër Adam White, een goedlachse reus van 2 meter 3.

In het Super Cup-weekeinde werd de Utrechter herenigd met de Aussie die geweldig veel energie in een team pompt. Het is wonderbaarlijk dat deze man aan het einde van een best imposante loopbaan, hij speelde op de Spelen van 2012, in de Achterhoek is beland. White is gekend van een carrière in Italië, Duitsland, Frankrijk en zelfs Zuid-Korea. Hij kan het verschil maken in de nationale competitie die volgende week van start gaat.

White, de wereldreiziger, zal zich op zijn gemak voelen in het knokkersteam van Orion dat in 2019 Lycurgus de baas was in de strijd om het landskampioenschap. De speler die toen het verschil maakte, de boomlange Joris Marcelis (2.11 meter), is nu de coach van het gezelschap.

Hij heeft Jasper Diefenbach met open armen verwelkomd. Die rijdt dit seizoen elke dag van Utrecht naar Doetinchem en weer terug. ‘Ja, als je eredivisie wilt spelen, dan heb je de clubs niet voor het kiezen. Mijn vriendin en ik hebben een huis gekocht in Utrecht. Dus dit is de beste optie’, aldus Diefenbach.

De ervaren middenman had een best moeilijke middag in de finale te Ede. Hij blokkeerde aardig, maar de afstemming met spelverdeler Markus Held, een van de drie broers Held in het Nederlandse topvolleybal, hield nog niet over. Diefenbach: ‘Normaal heb je twee maanden in de voorbereiding om de samenwerking met de spelverdeler optimaal te krijgen. Nu hadden we twee dagen, twee trainingen. Ja er zijn nog wel wat verbeterpunten. Maar dat valt te trainen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden