Achtergrondrentree in competitie

Hoe het is om na een jaar een rentree te maken? ‘Ik zie bij Robben dezelfde drive’

Het lijkt een grote gok, om na een jaar zonder echte competitie een rentree te maken. Arjen Robben gaat het proberen bij FC Groningen. Hockeyster Eva de Goede en roeister Inge Janssen, beiden ervaringsdeskundigen, voelen met hem mee.

Eva de Goede met Nederland in actie tegen China.Beeld Hollandse Hoogte

Naam: Eva de Goede (31)
Sport: Hockey

Voor hockeyster Eva de Goede was elke training met haar personal trainer een confrontatie met zichzelf. De spierpijn die de dag erna als een langgerekte pijnscheut door haar lichaam trok, vertelde haar de harde waarheid: Ze kon niet ongestraft wegkomen met een jaar zonder hockey.

‘Ik zag altijd op tegen de eerste training na een vakantie, omdat je er dan achter kwam dat je niet topfit was. Maar dit was een veel grotere drempel die ik over moest. Het voelde alsof ik vanaf nul moest beginnen. Dat had ik niet eerder meegemaakt.’

Een opgebrande De Goede stopte na de Olympische Spelen van Rio in 2016 met hockey en vertrok naar haar vriend in Zuid-Afrika. Tien jaar tophockey hadden haar fysiek en mentaal gesloopt. Plots ging ze van zes naar nul keer trainen per week. De eerste maanden raakte ze geen hockeystick aan. Ze deed letterlijk niets.

Geen opluchting

Ondertussen maalde het in het hoofd van de tweevoudig olympisch kampioen: zonder hockey was ze bevrijd van de jarenlange zelfopgelegde druk, maar het voelde niet direct als een opluchting. Had ze haar laatste interland voor het Nederlands team gespeeld? En hoe moest ze haar leven nu inrichten?

Pas toen haar vriend zei dat ze alles los moest laten, kreeg ze rust. Hij was het ook die De Goede na een half jaar wees op de plaatselijke hockeyvereniging in Kaapstad. Tijdens een training op een doordeweekse avond kreeg ze weer het gevoel dat ze in de jaren daarvoor was verloren. Het vuur was nog niet gedoofd.

Bij haar personal trainer in Nederland merkte ze pas dat haar lichaam veranderd was. In de spiegel zag ze dat haar spieren terugkwamen. Fysieke en conditionele testen lieten een opwaartse lijn zien. De kracht was gedurende het jaar stilletjes uit haar lichaam geslopen. ‘Ik ben nog nooit zoveel met mezelf bezig geweest. Ik wist dat ik harder dan ooit moest werken om terug te keren op topniveau.’

Onwennig

Toch voelde de 230-voudig international zich de eerste maanden onwennig in het shirt van Amsterdam. Ze trainde twee maanden met haar personal trainer om topfit aan de voorbereiding te beginnen. Fysiek was ze in orde. Duels ging ze onverschrokken aan. Maar tijdens wedstrijden ontbrak het aan onderlinge afstemming met haar teamgenoten.

Haar loopacties of passes werden niet begrepen. Of andersom. Bij het inzetten van een tackle timide ze verkeerd. En ze had spierpijn in beide duimen. Na een jaar zonder stick was ze niet meer gewend om kracht te zetten met haar handen.

Had ze er wel verstandig aan gedaan om terug te keren? ‘Ik heb geen moment getwijfeld’, zegt ze. ‘Ik had een enorme drive. Ik wist: als ik fysiek en mentaal in orde ben, dan moet het met het hockeygedeelte ook goed komen.’

Meer dan ooit investeerde ze in zichzelf. Haar mindset is veranderd. Waar ze voorheen vooral met de groep bezig was, heeft ze geleerd naar zichzelf te luisteren. In 2018 en 2019 werd ze uitgeroepen tot beste speelster van de wereld. Het lijkt uitgesloten dat eenzelfde droomscenario mogelijk is voor Arjen Robben. De Goede: ‘Maar ik zie bij hem dezelfde drive als die ik had bij mijn comeback.’

Naam: Inge Janssen (31)
Sport: Roeien

Inge Janssen (tweede van rechts) in de dubbelvier.Beeld Hollandse Hoogte

Haar schouders waren smaller geworden. Evenals haar bovenarmen. De mouwen van haar T-shirts zaten losser. Terwijl haar teamgenoten een jaar lang dag in dag uit trainden, stortte roeister Inge Janssen zich op haar maatschappelijke carrière en ging weekenden weg met vriendinnen.

Janssen raakte in 2017 langzaam het plezier in haar sport kwijt. Ook olympisch zilver op de Spelen van Rio in 2016 met de dubbelvier, de boot waarin ze roeide, en de wereldtitel een jaar later konden daar geen verandering in brengen. Ze besloot een punt achter haar carrière te zetten, zonder zeker te weten of ze na een jaar zou terugkeren.

De beslissing voelde raar. Onlogisch. Hoeveel tijd zou ze verliezen ten opzichte van haar teamgenoten als ze een jaar niet zou roeien? En wat zou er met haar lichaam en eetlust gebeuren? Ze zette haar plek in de dubbelvier op het spel. Maar de gedachte nog drie jaar hetzelfde te doen voelde beklemmend.

Ze ging naar feestjes en bracht veel tijd door tijd door met vrienden en familie. ‘Ik leefde als een niet-atleet’, zegt ze. Toch verdween de topsporter in haar nooit helemaal. In plaats van de roeiboot sprong ze op de fiets. Janssen voelde zich onwennig wanneer ze helemaal niet sportte, iets wat ze tien jaar lang elke dag had gedaan.

Gemis aan structuur

Na een half jaar miste ze de structuur die haar kort daarvoor zo had beklemd. Nu ze alle vrijheid had, voelde ze de behoefte om planmatig ergens naartoe te werken. Ook het roeien zelf begon ze te missen. ‘Door afstand te nemen kon ik beter antwoord geven op vragen als: wat vind ik leuk en waar krijg ik energie van?’

Janssen begon anderhalve maand eerder aan de voorbereiding op het seizoen dan haar teamgenoten. Voor haar gevoel was ze fit, maar de scores op de ergometer vertelden haar een ander verhaal. ‘Ik had aan kracht en explosiviteit ingeboet. Mijn ritme was laag. Het was het gevolg van een jaar lang geen kracht- en specifieke roeitraining.’

Ze zei tegen zichzelf dat het niet erg was. Hoe traag ze ook ging. Alleen door de tijd te nemen en de trainingsintensiteit geleidelijk op te bouwen, was de kans het grootst dat ze blessurevrij op haar oude niveau zou komen. ‘Ik zag het als een uitdaging.’

Concurrent

Voor haar teamgenoten, die bij haar vertrek baalden dat ze een sterke pion richting de Spelen kwijtraakten, was ze plots de concurrent die haar plek in de boot wilde terugveroveren. ‘Ik kreeg het gevoel dat ze het leuk vonden dat ik terug was, maar tegelijk zorgde het voor een extra selectiemoment. De talenten hadden hun kans gepakt. Ik wist dat de bewijslast bij mij lag’, aldus Janssen die zich met de dubbelvier voorbereidt op Tokio.

Zonder dat ze Arjen Robben persoonlijk kent, kan ze zich voorstellen dat voor hem de afgelopen maanden veel duidelijk is geworden. ‘Als je jarenlang met Bayern München kampioen van Duitsland bent geworden, snap ik dat je niet meteen weet of je bij FC Groningen wil spelen. Door afstand te nemen kom je erachter wat je mist en wat niet.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden