Interview Emmanuel Mayonnade

Hoe handbalcoach Mayonnade koos voor routine en defensieve kracht

De bondscoach van de handbalsters is dienstbaar en heeft een luisterend oor. Tijdens het WK wisselde hij jeugd voor routine, met groot succes tot gevolg. 

Emmanuel Mayonnade kijkt gespannen toe tijdens de halve finale tegen Rusland. Beeld AFP

Hij coachte de Nederlandse handbalsters naar de begeerde wereldtitel, maar Emmanuel Mayonnade is geen man om dan vooraan te gaan staan. Dinsdag bij de teamhuldiging in Hoofddorp moest de Fransman echt overtuigd worden toch even op het podium bij zijn ‘girls’ te komen. Even snel was hij er ook weer af.

Dat hij door NOCNSF niet genomineerd werd voor de ereprijs van coach van het jaar, het zal hem niet gespeten hebben. De wereld draait niet om hem. Hij wijst voortdurend naar zijn ploeg, en niet uit bescheidenheid. Want Manu, zijn vaste aanspreeknaam, is geen directieve coach. Hij overlegt. Hij is dienstbaar. Spelers weten soms meer dan de coach.

‘Ik ben het type dat graag met zijn speelsters discussieert. Ik ben niet van: we gaan dit zo en zo doen. Ik ben liever aardig in de omgang. Zo van: kunnen jullie dit doen? En zijn jullie daarmee akkoord? Nee, waarom dan? Ik ben een democraat. Vergeet niet, met Jessy Kramer, Danick Snelder, Lois Abbingh en Estavana Polman kun je over handbal praten. Die spelen zoveel wedstrijden. Ik denk dat het de beste manier is om met dit team te werken.’

‘Dit team’ is de nationale handbalploeg van Nederland, bemand met een stel zeer ervaren vrouwen, in de buurt van 200 interlands en er soms overheen. Vanaf de laatste wedstrijd uit de WK-hoofdronde, tegen Zuid-Korea, koos Mayonnade voor de routiniers. De jonkies liet hij, ook in de halve finale tegen Rusland en de finale tegen Spanje, buiten de basis, waarbij hij slechts ervaren wissels in het veld bracht.

‘De jonge speelsters waren belangrijk in de eerste ronde en een deel van de hoofdronde. Zodat de grote spelers, onze sterren, fit aan het slot van het WK konden beginnen. Ik heb de youngsters niet uitgelegd of apart genomen waarom ze in die fase van het toernooi niet meer aan bod kwamen. Ze hebben het vanzelf begrepen. Ik wilde met de routiniers spelen. Voor mij is dat veel gemakkelijker.

‘Ik weet niet of ik altijd het beste team heb laten spelen. Maar het was wel het meest ervaren team. Ik leunde in Japan op de ervaring en op onze defensieve kracht. Daarom stonden Jessy Kramer en Danick Snelder opgesteld als middelste verdedigers. Geen twijfel, zij begonnen. Dat was tegen Zuid-Korea zo, toen we een sterk begin nodig hadden. En tegen Rusland en Spanje hebben we het net zo aangepakt.’

Nederland had een fitte ploeg, met snelle handbalsters als Angela Malestein. ‘Tegen Zuid-Korea en Rusland hebben we onze favoriete spel van run, run, run kunnen laten zien. Spanje was erop ingesteld. Zij scoorden eerder uit de fast-breaks. Wij waren zelf te gretig in de aanval. Estavana Polman kreeg dan de bal en schoot graag.’

Ups en downs

Het toernooi in Kumamoto verliep met ups en downs. Van de tien wedstrijden gingen er drie verloren. De valse start tegen Slovenië nam Mayonnade voor zijn eigen rekening. ‘Ik had een systeem bedacht om Ana Gros tegen te houden, zij speelde vier jaar bij mijn Franse club, Metz. Dat pakte verkeerd uit. Stanko schoot nu veel raak. Ik heb gezegd: girls, deze defensie was alleen voor deze wedstrijd bedacht. Dit is niet het systeem voor de rest van het WK.

‘Het was een toernooi waarin je heel erg gefocust moest blijven op jezelf. Er gebeurden zulke merkwaardige dingen. Wij versloegen Servië eenvoudig en dat won op haar beurt van Duitsland en Denemarken, twee ploegen die ons te machtig waren in de hoofdronde, maar nu met lege handen staan, geen olympische pre-kwalificatie. Helemaal niks.

‘Wij stuitten in die twee verloren wedstrijden uit de hoofdronde, op twee doelvrouwen, de Duitse Eckerle en de Deense Toft. Ik heb gezegd: we kunnen doen wat we willen, maar als we niet scoren tegen deze keepsters dan is het onmogelijk te winnen.’

De moeilijkste opdracht bij het WK was voor Mayonnade het afzeggen van een vaste kracht, Lynn Knippenborg. Zij moest wijken voor jongeren die straks de wacht zullen overnemen. ‘Lynn was er altijd bij, de voorbije jaren. En nu moest ik haar thuislaten. Straks voor de Olympische Spelen mag ik veertien speelsters op het wedstrijdformulier plaatsen. Twee minder dan bij het WK. Dat is nog moeilijker.’

Mayonnade richt zich in de aanloop naar het toernooi in het Yoyogi-stadion van Tokio op de huidige groep. De gestopte Yvette Broch kwam in september vier keer bij hem trainen, in Metz. ‘Ze heeft daar vroeger gespeeld en kent nog veel spelers. Maar ik zie Yvette geen handbal meer gaan spelen.’

Aan Nycke Groot, voorheen de grote roerganger van de nationale ploeg, gaat de Fransman niet trekken. ‘De deur is open. Maar ik ga Nycke niet bellen. Ik respecteer haar keuze. Ze besloot niet met handbal te stoppen maar met het Nederlands team een stap terug te doen. Ik volg haar nog wel, ik zie de video’s van Odense waar zij en Tess Wester spelen. En ja, Nycke is nog steeds erg goed.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden