reportagetadej pogacar

Hoe debutant Pogacar in de Tour de macht greep

Tadej Pogacar wordt toegejuicht tijdens de voorlaatste etappe van de Tour de France zaterdag.Beeld EPA

Tadej Pogacar spotte zaterdag met allerlei wielerwetten en greep de macht in de Tour. De bijna 22-jarige Tourdebutant koerste opvallend volwassen.

Het blijkt dan toch niet altijd te regisseren, een zege in de Tour de France. Jumbo-Visma leek alle zaakjes perfect op orde te hebben, een traject van 4,5 jaar met de Sloveen Primoz Roglic naar het geel in Parijs zou zondag worden afgerond. Felicitatiepagina's in de kranten van maandag waren al besteld.

Totdat zaterdag een jongeman van 21, bijna een snotneus nog, uit Komenda, ook Slovenië, het feest grondig bederft. Die rijdt op een helling van zes kilometer alle scenario’s, alle minutieuze voorbereidingen, alle puntjes op de i en twee volle weken aan heerschappij in de koers zomaar aan gort. Hij oogt zaterdagmiddag wat bleekjes, de laatste meters op La Planche des Belles Filles, maar Tadej Pogacar is wel degelijk bezig wielergeschiedenis te schrijven en er trekt wel degelijk al de schaduw van een lach over het gelaat. Hij is de op één na jongste winnaar van de grootste wielerwedstrijd ter wereld.

De Sloveen – maandag wordt hij 22 – klopt in de afsluitende tijdrit over 36 kilometer de gedoodverfde winnaar. Niet Roglic, maar een Tourdebutant draagt het geel op de Champs-Élysées. Het was een ontknoping die deed denken aan die andere thriller in de Tour, het duel tussen de latere winnaar Greg Lemond en Laurent Fignon, beslist met een verschil van 8 seconden.

Tadej Pogacar na zijn triomf in de tijdrit op de voorlaatste dag van de Tour. Hij verraste iedereen, inclusief zichzelf, door de macht te grijpen in de ronde.Beeld BELGA

Dit keer was het onderscheid groter, maar de sensatie was er niet minder om. Pogacar moest 57 seconden terugwinnen op de leider in het klassement. Op de streep, bovenaan de venijnige klim, staat hij er maar liefst 59 voor. Hij grijpt nog meer: de winst in de etappe, de bolletjestrui als beste klimmer en de witte trui als beste jongere. Hij kan het niet geloven. ‘Ik droomde ervan deel te nemen aan de Tour de France. Nu heb ik hem gewonnen.’

Als Roglic (30) boven komt, is de verbijstering van zijn gezicht te lezen. De aerodynamische helm is onhandig naar achteren geschoven, de haren plakken van het zweet aan het voorhoofd, waarover diepe rimpels trekken. Zijn ogen lijken zich vast te klampen aan de streep. Wanneer komt aan deze marteling een eind?

Ze leken op z’n minst gelijkwaardig in de afgelopen confrontaties op de bergen, de vrienden en rivalen tegelijk. Soms was de jongste beter. Hij won twee keer. Één zege was er voor de ander. Maar strategisch toonde de rookie  zich al behoorlijk volwassen. Hij slaagde erin halverwege wat tijdverlies, opgelopen in een waaieretappe, goeddeels weg te poetsen. Waar Roglic zo comfortabel oogde in de bescherming van de indrukwekkende klimtrein van zijn ploeg, peddelde Pogacar, met nauwelijks helpers in zijn buurt, in dezelfde luwte mee – totdat ze elkaar in de slotfase de maat namen. Niet dat hij ooit het idee had dat de gele trui in zijn bereik lag. ‘Ik was al blij met een tweede plaats’, zegt hij na de race.

Dat was niet zomaar. De conduitestaat van Roglic op de tijdrit was voorafgaand aan de broedermoord in de Vogezen beter. In de Vuelta van vorig jaar had hij Pogacar nog ver achter zich gelaten. In 2017 greep hij op de WK in Bergen zilver, achter Tom Dumoulin. Dat zijn landgenoot hem in juni op het Sloveens kampioenschap had geklopt was hooguit een accident de parcours. Het was mogelijk wat onderschatting geweest, de echte topvorm was er nog niet.

Het is een bittere pil voor Jumbo-Visma. Twee weken lang gedomineerd, als Team Sky in de beste dagen, maar dan zonder de geur van verdachtmakingen. De bekroning lag binnen handbereik, de verklaringen voor het succes waren al geschreven. De loyaliteit van de sponsors, die contracten voor onbepaalde tijd hebben afgesloten, creëert ruimte voor investeringen in selectie, begeleiding en materiaal. Maar zaterdag kijken ploeggenoten Dumoulin en Wout van Aert ontzet naar het scherm op de top van La Planche. Uitgerekend op de enige dag dat hun kopman het in zijn eentje moet opknappen, glipt het geel uit hun handen.

In de eerste kilometers lijkt er nog niet veel aan de hand voor Roglic. Dat de tussentijden licht in zijn nadeel oplopen, verontrust hem niet meteen. Dat jochie hiervoor moet toch ook op de toppen van zijn kunnen rijden? ‘Ik hoopte dat hij ook moeilijke momenten zou krijgen’, zegt hij later.

Het echte verschil wordt op La Planche gemaakt. Beiden wisselen van tijdritfiets naar koersfiets – het verloopt bij UAE Emirates wat gesmeerder dan bij Jumbo-Visma. Als de steiltes zich aandienen, loopt Pogacar snel verder uit. Hij trapt een zwaardere versnelling dan zijn tegenstander, maar elke omwenteling is raak. Roglic schuddebolt, zijn nieuw ontworpen hoofddeksel waggelt en lijkt in zijn nek te prikken – ‘misschien niet zo’n goed idee’, oordeelt hij achteraf. Als Roglic nog vier kilometer verwijderd is van de top, is het gat overbrugd. 0 wordt 9, 10, 20 seconden. Het is 1.56 minuut aan de finish.

Anekdotes over eerdere huzarenstukjes van Pogacar duiken op. Hoe hij al 9-jarige op een circuit van 3 kilometer een groep oudere jongens dubbelde. Hoe hij, intussen prof, in dertig kilometer samen met een andere renner, een gat van vier minuten dichtreed. Voor de buitenstaander mag hij dan uit het niets komen, ingewijden wijzen op jarenlange training en extreme motivatie.

Tadej Pogacar rijdt over de finishlijn.Beeld AFP

Hij zoekt anderhalf uur na zijn zege nog naar woorden. Als jochie keek hij de hele dag naar de Tour op tv, naar Alberto Contador, naar Andy Schleck. ‘En nu zit ik zelf hier.’ Hij voelt mee met Roglic. ‘Hij was hier de beste renner met een heel goed team. Ik heb veel respect voor hem, hij is een goede vriend. Maar dit is racen. We proberen allemaal te winnen.’

Roglic zoekt niet naar excuses. Natuurlijk is hij ontgoocheld. Hij heeft al gehuild, bekent hij, in de armen van zijn vriendin, en misschien zijn er straks wel weer tranen. ‘Het was niet mijn beste dag, ik zag dat ik niet voldoende power had. Maar ik heb alles gegeven. Tadej verdiende te winnen. Hij is een supertalent, hij is er een voor de toekomst. Maar ik ben trots op de tweede plaats.’ Excuses maakt hij wel naar zijn team. ‘Sorry, jongens. Ik heb het doel niet gehaald waar we samen zo voor hebben gevochten.’ Voorlopig wil hij rust, nadenken over hoe het verder zal moeten.

Als Roglic geslagen over de finish rijdt, slaat Pogacar zijn handen voor het gezicht. Het zijn de emoties van een winnaar die maar weinigen hadden voorzien. Roglic zakt ineen op het asfalt, de troostende woorden en schouderkloppen van Dumoulin en Van Aert ontgaan hem. Dan verbergt ook hij het gelaat in de handen. Het is het gebaar van de onverwachte verliezer. Hij krabbelt overeind en loopt naar zijn landgenoot voor een omhelzing. Daar zijn ze vrienden voor.

Wie zijn Roglic en Pogacar?

De bevriende rivalen Roglic en Pogacar streden om de Tourwinst. Zo werkten de twee Slovenen zich op tot de wereldwijde wielertop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden