Analyse Wimbledon

Hoe angst voor de aanval Kiki Bertens op Wimbledon alweer de kop kost

De nummer 4 van de wereld stond zaterdag op Wimbledon weer geparkeerd achter de baseline. Zo gaat Kiki Bertens geen grandslamtitels winnen, beseft ook coach Raemon Sluiter.

Kiki Bertens veegt zweet van haar gezicht in het duel met Strycova. Beeld AP

Als nummer 4 van de wereld behoort Kiki Bertens tot de elite van het vrouwentennis, maar die status toont ze te zelden bij de grandslamtoernooien. De balans na haar pijnlijke nederlaag op Wimbledon tegen Barbora Strycova is veelzeggend: 3de ronde US Open, 2de ronde Australian Open, 2de ronde ­Roland Garros na een opgave en 3de ronde Wimbledon. Opnieuw vluchtte Bertens naar de bunker, toen aanvallend tennis vereist was. Het is een ­terugkerend dilemma.

Zaterdagmiddag trof Bertens in de 33-jarige Strycova de nummer 3 van de wereld in het dubbelspel. In het enkelspel staat de Tsjechische 54ste en ­bereikte ze alleen op Wimbledon de kwartfinales. De modale Strycova was bepaald geen onoverkomelijk obstakel, maar Bertens vond op het gras van Wimbledon geen moment haar ritme. Het blijft de ondergrond, waarop ‘haar bal niks doet’, zoals ze het zelf formuleert.

Het was geen excuus voor de baggerpartij die ze op baan 3 van Wimbledon afleverde tegen Strycova. Al in de tweede ronde ontsnapte Bertens tegen Taylor Townsend aan vroegtijdige uitschakeling, toen de Amerikaanse op matchpoint haar zenuwen niet in bedwang hield. Strycova is eveneens handiger aan het net en ze ontdekte snel dat Bertens weer eens verstrikt raakte in de twijfels.

Bij grandslamtoernooien is coaching niet toegestaan, anders had ­Raemon Sluiter ongetwijfeld weer in zijn rol als ‘ambulance’ de baan betreden. Sinds vorig jaar is de oud-prof veel meer een hulplijn geworden, maar op Wimbledon was de innerlijke strijd bij Bertens opnieuw tastbaar.

Niet voor het eerst stond ze geparkeerd achter de baseline, in strijd met de opdracht om agressief en aanvallend te spelen. Sluiter raakte de kern al in Rosmalen, toen de vijf gemiste matchpoints voor Bertens in de finale tegen Alison Riske ook een blauwdruk waren van haar persoonlijkheid. ‘In haar hart is Kiki een verdediger.’

Die film werd herhaald in het duel met Strycova, bij maar liefst zes verspeelde breakpoints in de cruciale game op 4-4 in de eerste set. Achteruit schakelen bleek wederom de slechtste oplossing. Maar hoe sleutel je aan een karakter in de wetenschap dat de kernwaarden juist onder druk zichtbaar worden?

Ergernis

Zie hoe Bertens zaterdag uit ergernis de bal met een harde klap over het net ramt en je denkt: waarom doe je dat ook niet in de rally? ‘Ik zeg het voortdurend tegen mezelf’, aldus Bertens. En ik hoor de stem van Raemon in mijn hoofd. Kom in op elke korte slice, sla door, ga naar het net en blijf ervoor gaan. Maar als je het niet doet?

‘De ballen kwamen niet lekker van mijn racket. Het zit niet in mij om aanvallend te denken. Ik blijf zeker op gras zoeken naar de juiste balans. En als ik dan een volley mis? Kruip ik toch weer liever naar achteren.’

Je zou Bertens nog meer zelfbewustzijn toewensen. Op andere baansoorten dan gravel mist ze geregeld de flair en het vertrouwen om modale speelsters op te vreten. Hoe wordt ze de killer die haar wapens overal inzet? Bertens serveerde zo matig tegen Strycova dat ze nauwelijks vrije punten kreeg of het initiatief in de rally kon nemen. Het schamele percentage van 49 op de eerste service was al een indicatie, ze won slechts 65 procent van de punten.

Bertens staat dit seizoen al op 300 aces, dat wapen bleef juist op gras totaal onzichtbaar. Met haar tweede service behaalde Bertens 41 procent van de punten, Strycova had met 80 procent op de eerste service en 50 procent met de tweede opslag een hoger rendement. Nadat ze de eerste set onnodig uit handen had gegeven, ging het rap in set 2. Strycova bewoog veel beter dan Bertens en zat achter het stuur in de langere rally’s.

Typerend voor de machteloosheid bij Bertens was haar reactie na een defensieve lob van Strycova. De bal viel boven op de lijn en Bertens lachte ­cynisch naar coach Sluiter en haar aanstaande echtgenoot Remko de Rijke. Het was de lach van de overgave. Roemloos afgevoerd in de derde ronde op Wimbledon, dat dwingt tot bezinning.

Het is de ultieme uitdaging voor Bertens om zichzelf opnieuw uit te vinden. Om een grandslamtitel te winnen zal ze uit haar comfortzone moeten durven treden. Het vergt volgens Sluiter een ‘drastische aanpassing van haar spel’ om op Wimbledon een hoofdrol te spelen. Maar ook over twee maanden op het hardcourt van de US Open.

Alleen in een aanvallende modus zal Bertens een barrière doorbreken, stelt Sluiter. ‘Kiki hinkt constant op twee gedachten, want voor iemand die zich oncomfortabel voelt op gras heeft ze het al goed gedaan. Waar speel je voor? Willen we nog eens waanzinnig verrassen op Wimbledon? Dan zal Kiki desnoods zeven volley’s moeten missen en voor de achtste volley moeten gaan in plaats het punt verkeerd te spelen. Het zit nu er telkens tussenin.’

Juist in een veld dat openlag, had Bertens op Wimbledon minstens de tweede week moeten halen. Maar je voelt aan alles dat ze stiekem via de achterdeur naar een grandslamfinale moet sluipen. ‘Als ik niet goed speel, kan ik van iedereen verliezen. Zo simpel is het.’

Een speelster uit de top-5 moet zich op de grandslamtoernooien minder bescheiden opstellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden