Hockeyer Paumen verlaat Den Bosch met elfde landstitel

Scherp is het contrast tussen twee afscheid nemende aanvoerders bij de finale van de play-offs tussen de hockeyers van Den Bosch en Amsterdam. Maartje Paumen blijft tot de laatste seconde de generaal, die haar troepen door de vuurlinie loodst tot ze na haar elfde landstitel in dertien seizoenen bij Den Bosch huilend in de armen van haar teamgenoten valt. 'En nu nog de Europa Cup winnen, kan ik tenminste nog een paar dagen dit mooie shirt dragen.'

Maartje Paumen, die haar laatste competitiewedstrijd voor Den Bosch speelde, met Marloes Keetels en Maartje Krekelaar na het behalen van de 18de titel. Beeld anp

Ellen Hoog maakt zich na de 2-1-nederlaag van Amsterdam tegen Den Bosch zorgen of ze binnenkort kan trouwen zonder gipsmanchet om haar gezwollen pols. Ze heeft zich bij Amsterdam al afgemeld voor de Europa Cup, die komend weekeinde in Den Bosch wordt gespeeld. 'Ik wil me voorbereiden op mijn huwelijk', aldus Hoog. Het is het verschil tussen de hockeybabe die haar trouwjurk wil passen en de onverzadigbare koningin van het vrouwenhockey.

Europa Cup als toetje

Natuurlijk weet Paumen dat de Europa Cup allure mist omdat die bij voorbaat aan een Nederlandse club kan worden uitgereikt. De landstitel is de hoofdprijs, de Europa Cup in eigen huis een leuk toetje. Maar een aanvoerder verzaakt niet, zegt Paumen. Haar vreugdetranen zijn nog niet opgedroogd of het vuur spat uit haar ogen. 'Afzeggen voor de Europa Cup, wat denk je zelf? Ik ga twee dagen feesten en dan gaat de knop weer om.'

In die twee zinnen vat Paumen haar illustere carrière samen. Na dertien jaar Den Bosch gaat ze afbouwen bij Royal Antwerp, in een andere cultuur. Ze laat het topsportleven achter zich, al zal hockey voor de voormalige aanvoerder van de Nederlandse ploeg nooit een vrijblijvende hobby worden. Maar zolang ze het geel en zwart van Den Bosch draagt, beleeft ze haar sport extreem. En gaat ze voorop in de strijd, zoals altijd. 'Als het moet, ben ik op mijn best.'

Het begint al in de kleedkamer, wanneer ze haar teamgenoten toespreekt. 'Al is het 35 graden, het is niet warm. En je voelt geen pijn, pijn bestaat niet.' Ze geeft zelf het voorbeeld. Het Brabantse publiek in het hockeystadion van Den Bosch valt stil als Paumen kermend van de pijn op de grond ligt. In haar minder bekende rol als lijnverdediger bij de strafcorner is ze vol geraakt door een bal, na een forehand van de Duitse Amsterdam-libero Julia Müller.

Beeld anp

Maar pijn bestaat dus niet in de finale van de play-offs. 'Weet je dat ik echt niks voelde?', zegt Paumen, die de bal ongewild met haar buik pareerde. 'Ik zal morgen wel wakker worden met een enorme, blauwe plek. Maar de adrenaline gierde door mijn lijf.' Ze staat op, de fans van Den Bosch applaudisseren opgelucht voor hun boegbeeld.

Paumen laat zich als enige speler niet wisselen, ze staat zeventig minuten op het veld. Vloekend na balverlies, dirigerend, tackelend, passend en zowaar niet scorend uit de strafcorner, haar handelsmerk. 'Maartje was dit keer niet beslissend met een doelpunt', zegt Den Bosch-coach Raoul Ehren, nadat Den Bosch de achttiende landstitel in twintig jaar heeft veroverd. 'Maar ze was de baas op het veld, de absolute regisseur. Ik ken geen grotere winnaar dan Maartje Paumen.'

Paumen had getwijfeld, nadat ze in november 2016 haar vertrek bij de nationale ploeg had aangekondigd. Kon ze het nog opbrengen bij Den Bosch? Ze was gesloopt na een laatste 'reset' van haar lichaam voor de Spelen van Rio de Janeiro. De 31-jarige Paumen wandelde langs de Oosterplas op weg naar het stadion en besloot dat ze haar club slechts op één manier kon verlaten. Als kampioen.

Den Bosch-coeah Raoul Ehren. Beeld anp

Icoon

Dichters winnen geen prijzen in de topsport, betoogde Manchester United-coach José Mourinho na de zakelijke zege op Ajax in de finale van de Europa League. Paumen is dichter, soldaat en icoon en zo speelt ze ook in haar laatste play-offs finale. Mooi als het kan, zakelijk en met overlevingsdrift als het moet. Het is bijna symbolisch dat ze de bal per ongeluk op de hand van Ellen Hoog ramt om haar defensie te ontzetten. Hoog voelt wel pijn.

De aanvallende middenvelder van Amsterdam huilt niet alleen om haar afscheid met een tweede plaats, na de dubbele (1-0, 2-1) nederlaag tegen Den Bosch. 'Ik heb de afgelopen jaren met de Nederlandse ploeg ook alleen maar zilver gewonnen, daar kan deze zilveren medaille wel bij. Wat ik over Naomi van As zei na haar laatste wedstrijd bij Laren geldt ook voor mij. Het is geen smet op mijn carrière.'

Ellen Hoog, die haar laatste wedstrijd voor Amsterdam speelde, en Maartje Paumen. Beeld anp

Haar hand zwelt op, al tijdens het gesprek na de finale. 'Karma', zegt Hoog. 'Maar ik trouw niet in het gips.'

Paumen huilt opnieuw, wanneer ze voor de camera van de NOS erkent dat 'een leven bij Den Bosch' is afgesloten. Bijna dan, want er wacht nog een Europese bokaal. 'Winnen zit in het dna van Den Bosch', aldus Paumen. 'Zoals ik werd opgevoed door cultuurbewakers als Mijntje Donners en Minke Booij, zo heb ik die mentaliteit doorgegeven aan de jonge meiden. Ze kunnen het ook zonder mij.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden