InterviewSander de Wijn

Hockey-international De Wijn hard aan het revalideren na ‘een routineballetje’

Hockey-international Sander de Wijn (30) voert een race tegen de klok. Op tijd herstellen van een ernstige en zeldzame liesblessure om deze zomer het EK in eigen land en de Olympische Spelen van Tokio te halen. Hij vordert gestaag.

Sander de Wijn van Kampong (in blauw shirt) passeert Xavi Lleonart Blanco (Bloemendaal) tijdens de EHL finale in 2018.   Beeld ANP
Sander de Wijn van Kampong (in blauw shirt) passeert Xavi Lleonart Blanco (Bloemendaal) tijdens de EHL finale in 2018.Beeld ANP

Sander de Wijn kan het plastisch verwoorden. Het ging van ‘bammm’ en ‘pang’ toen hij bij een novembertraining met het Nederlands elftal de lies scheurde. Om preciezer te zijn: ‘De pees die van je lies naar het schaambeen gaat, was bij mij van het schaambot afgescheurd.’

‘Een zeldzame blessure’, zeiden de chirurg en de orthopeed tegen hem. De Wijn noteerde het in zijn zakboekje blessure-ellende. ‘Ik sloeg een routineballetje uit de heup, op 60 procent van mijn kracht. Een licht balletje, van links naar rechts bewegend. Ik wist meteen dat het foute boel was. Ik had lichte klachten gehad, preventieve oefeningen gedaan, maar die dag voelde ik me prima. Niet voelen aankomen.’

De 30-jarige speler, een gewaardeerd international die tot voor kort als een van de fitste hockeyers bekendstond, is bezig aan een race tegen de tijd. Er wacht een EK in eigen land in juni. In juli zijn de Olympische Spelen. Zelf zegt hij over een bescheiden perspectief: ‘Ik hoop de 150 interlands te halen.’ Hij staat op 148.

Vier tot zes maanden herstel waren voorzien. De Wijn, van zijn werkplek uitkijkend op het veld van FC Utrecht, de plek van de WK-hockeyfinale van 1998, ligt voor op schema. ‘Ik train al weken weer volle bak met Kampong, mijn club. Ik zit in de laatste fase van de revalidatie. Ik mis nog dat laatste beetje fitheid en hardheid, maar dat is ook een kwestie van weer gaan spelen. Ergens in de komende weken zal ik mijn rentree maken.’ 

Zoveelste blessure

De Wijn was juist bezig geweest zijn ‘oude’ niveau aan te tikken toen hij voor de zoveelste maal geblesseerd raakte. Het topniveau van 2017 toen hij, de sturende verdediger, met Nederland Europees kampioen werd. Hij nam daarna een jaar pauze om zijn studie commerciële economie af te ronden.

In 2018 keerde hij terug bij het Nederlands elftal. In een half jaar moest hij weer hardheid en ritme opdoen om het WK in India te spelen. Daar scheurde de hamstring. ‘Dat was vreselijk. Zo’n WK is in één keer voorbij. Toen ik terug was op Nederlandse bodem, brak ik.’

Er moest een psycholoog aan te pas komen om De Wijn, toen nog de aanvoerder van Kampong, over zijn ‘mini-trauma’ te helpen. Hij praat er open over. Er zijn volgens hem te veel sporters die te lang zwijgen over wat hun dwars zit en naar defaitisme en depressie neigen. Hij noemt, ongevraagd, volleybalster Celeste Plak, wielrenner Tom Dumoulin en zwemmer Michael Phelps. ‘Je zult als Phelps 28 medailles hebben gewonnen op de Olympische Spelen. En dan doet je vriendin een noodoproep. Dat is een andere kant van de medaille. Het is continu doorgaan en pas na je carrière afvragen: heb ik ervan genoten?’

De Wijn kreeg in 2019 een bal op zijn voet bij zijn befaamde uitlopen op de strafcorner. Hij brak een middenvoetsbeentje en kwam toen ook voor zichzelf aan basale vragen. ‘Dat was een blessure uit de categorie pech. Ik was nooit bang bij het uitlopen. ‘t Hoeft niet supergevaarlijk te zijn. Snel uitkomen, de bal kan je hooguit tot net onder de knie treffen. Zeker als je goed blijft kijken. Ik nam altijd die verantwoordelijkheid. Ik was iemand die qua karakter alles deed om te winnen. Ik werd erom geprezen. Net als mijn aangeven van de strafcorner. Door de krachttrainingen gaf ik de bal sneller en harder aan. Zodat bij de Olympische Spelen van Londen Van der Weerden en Weusthof daarvan konden profiteren.’

Dan komt de maar: ‘Ik heb toen, na die voetblessure uit 2019, besloten met het uitlopen te stoppen. Weer door een knullige blessure aan de kant staan, ik had daar geen zin meer in. Het was beter als ik op een andere plek mijn kwaliteit aan het elftal zou geven. Dat gold ook voor het aangeven. Daar ben ik ook mee gestopt. Het vraagt heel veel van je, van de polsen, van de hamstrings. Ik moet mezelf niet door dergelijke zaken buitenspel zetten. Ik noem dat risicominimalisatie. Dat ben ik aan mezelf verschuldigd.’

Dragende speler

De Wijn wordt beschouwd als een dragende speler. Of hij vergelijkbaar is met de Bloemendaalse Belg Arthur van Doren, de beste hockeyer van de wereld? ‘Ik vind hem aan de bal beter dan ik. ik vind mezelf verdedigend beter dan hij.’

Hockey is veranderd. ‘Vroeger was hockey een minder fysiek spel en won altijd de beste. Het was met tweemaal 35 minuten een ander spel. Nu is het vier kwarten van een kwartier. Hockey is geëvolueerd, ook door de vliegende wissel. Iedereen blijft maar lopen. Het fysieke aspect is steeds belangrijker geworden.’

Hij speelt het nog graag, op het allerhoogste niveau. ‘Maar ik heb ook tegen mezelf gezegd: dit is de laatste keer dat ik van zo’n zware blessure ga terugkomen. Nog een keer zoiets en ik ga als recreant spelen.’

De Wijn heeft zijn studiebreak, de blessureperiodes en de lockdown aangegrepen om te reflecteren. ‘Waar word je gelukkig van? Is dit het leven zoals je het zelf voor je ziet? Van hot naar her rennen, het voldoen aan andermans verwachtingspatroon, de sociale druk? Ik heb het heft meer in eigen hand genomen. Je kunt in deze pandemie minder, je kring wordt kleiner. Ik heb zelf corona gehad, in het begin, heel heftig zelfs.

‘De oogkleppen zijn af. Vroeger had ik ze op en dat heeft me ook veel gebracht. Maar dan loop je tegen de lamp. Bij mij kwam dat in de vorm van blessures. Je lichaam liegt nooit. Het is op een bepaalde manier toch te veel geweest. Nu zoek ik naar balans. Wil ik dit nog? Ik zie dat veel mensen zich die vraag stellen. Ik beloon mezelf tegenwoordig aan het eind van de dag met een nulpuntnulletje. Hard gerevalideerd, feestelijk eind van de dag.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden