De speelsters van het Nederlands vrouwenelftal juichen na het winnen van de finale
De speelsters van het Nederlands vrouwenelftal juichen na het winnen van de finale © ANP

Historische avond: Nederlandse vrouwenploeg voor het eerst Europees kampioen voetbal

Finale als langgerekte reclamespot voor voetbal

Een vol stadion en miljoenen kijkers voor de tv zagen de Oranje-vrouwen Europees kampioen worden. Het werd een finale die wervelde. De reis in zes wedstrijden was vermoeiend en opwindend.

Terwijl het laatste zonlicht van de dag in vrolijke stralen op het veld viel, ontlaadde de spanning bij Oranje zich in een catharsis van spontane, unieke vreugde. Gelardeerd met gelukstranen. De vrouwen van de nationale voetbalploeg sprintten over het veld, om in elkaars armen te eindigen. Basisploeg en reserves, als ode aan het team.

De lange reis op de weg naar erkenning van het vrouwenvoetbal kende zondag een glorieuze tussenstop in Enschede, met het behalen van de Europese titel; het was niet onmogelijk geacht, maar een verrassing is de overwinning zeker na de hegemonie van Duitsland met zes kampioenschappen sinds 1995. Het is de eerste Europese titel voor Nederlandse vrouwen in de geschiedenis bij de senioren, de tweede na die van de mannen van Rinus Michels in 1988. Nu is Sarina Wiegman uit Den Haag de bondscoach, die in december de ontslagen Arjan van der Laan afloste.

Uitgelaten

Heerlijk was de uitgelatenheid van de winnaars. In de gangen van het stadion bulderde het 'kampioenen, kampioenen', terwijl bij de spelersbus duizenden supporters wachtten op de speelsters. Nederland versloeg Denemarken met 4-2, in een finale die wervelde, vooral in de eerste helft. Het leek alsof de jacht op doelpunten vrij spel was, alsof was afgesproken dat deze finale na een kwalitatief mager toernooi een reclamespot moest zijn.

Kort na de pauze viel de al bijna beslissende treffer (3-2) van aanvoerder Sherida Spitse, uit een vrije trap, waarbij keeper Petersen net als haar Zweedse collega Lindahl vorige week recht achter de muur ging staan en zichzelf daarmee tot kansloze pion degradeerde. Waarna topschutter Vivianne Miedema aan alle onzekerheid een eind maakte, anderhalve minuut voor het einde van de reguliere speeltijd. Ze joeg de bal in het net, na een mooie schijnbeweging. Met vier doelpunten was ze de beste schutter van Oranje op het toernooi.

Geluk

Nederland veroverde Europa met zes overwinningen op rij. Alles gewonnen dus, met lef gespeeld, met creativiteit en aanvalslust. Geconcentreerd verdedigd. Soms geluk gehad, het zij gezegd, maar zonder geluk zijn weinig kampioenen geboren. Plus de beste speelster van het toernooi geleverd, Lieke Martens, de dribbelaar op de linkerflank. Oranje was bij de aftrap van het toernooi het zesde Europese land op de wereldranglijst, na Duitsland, Frankrijk, Engeland, Zweden en Noorwegen. Het versloeg Engeland, Zweden en Noorwegen, en ook nog Denemarken (twee keer) en België.

De reis naar de top was vermoeiend en opwindend. Wiegman vertelde eerder dit toernooi over de huldiging voor haar honderdste interland, in 2001 door Louis van Gaal, op een amateurveld in Hoogeveen. Ze sprak de ambitie uit bondscoach te worden, nota bene na een kansloos verloren duel met Denemarken. Daar, achter de coulissen van de glorie, voltrok zich het vrouwenvoetbal van toen. En nu was daar die finale in Enschede, voor 28.182 toeschouwers officieel, maar het hadden er ook twee keer zo veel kunnen zijn. Drie keer zoveel. Tien keer zo veel. En miljoenen mensen keken naar tv.

De reis was dus vermoeiend en opwindend. Lieke Martens, een meisje uit Nieuw-Bergen in Limburg, wilde voetballen en niets anders dan voetballen. Jackie Groenen kreeg van haar ouders een doel cadeau met Kerst, om eindeloos te oefenen. Shanice van de Sanden, de razendsnelle publiekslieveling, werd door haar buurman aangemeld bij een club omdat ze altijd met een bal tegen de poort trapte. Vivianne Miedema vocht net als al die anderen tal van duels uit met jongens, tot de puberteit en later. Kika van Es herstelde van een dubbele beenbreuk. Mandy van den Berg verloor haar plek als aanvoerder en mocht in de laatste minuten invallen. Iedereen heeft zijn verhaal. De internationals kozen voor een andere sport dan hun ouders misschien wensten, ze negeerden commentaar op vrouwenvoetbal, ze leefden hun droom. En ze vonden zich zondag terug met de beker in handen.

Vleugels

De wedstrijd was dus open als finales zelden zijn. Nederland viel het hele toernooi aan, op Nederlandse wijze, met gebruik van de vleugels. Denemarken kwam echter op voorsprong door een strafschop van Nadim, die met haar moeder en zusjes vluchtte uit Afghanistan en een internationaal rolmodel voor het vrouwenvoetbal is. Het was snel gelijk, door een van de vele mooie doelpunten van Oranje. De pass van Groenen langs de lijn, de voorzet van Van de Sanden, de treffer van Miedema. Martens zette de ploeg op voorsprong met haar linkerbeen, nadat ze de aanval zelf had opgezet. Bij rust was het weer 2-2, door een schot van Harder.

Na de pauze sloeg Oranje definitief toe: 3-2, 4-2. Vier goals in de finale. Winnaar. Maandag vaart de boot met de kampioenen door de grachten in Utrecht.