Hij zucht, drinkt en vervloekt de hele wereld om hem heen

Bijna drie weken lang rijdt Steven Kruijswijk een perfecte Giro. Superieur in de bergen, koelbloedig op weg naar de zege. Dan: die stuurfout, de sneeuwwal. Dagboek van een persoonlijk drama.

Vrijdag 27 mei. Enkele kilometers voor de dramatische val op de Colle d'Agnello.Beeld Klaas Jan van der Wij / de Volkskrant

Maandagmiddag 23 mei

Brixen

Ploegleider Jan Boven zegt dat zijn kopman een bedeesde indruk maakt. Bedeesd is een ouderwets woord waarvoor synoniemen bestaan als verlegen, timide en beschroomd. Maar dat is Steven Kruijswijk allemaal niet. Hij is het type dat de kat uit de boom kijkt.

De Ronde van Italië maakt vandaag een pas op de plaats, alvorens de derde en beslissende week in te gaan. De eerste twee weken heeft Kruijswijk inderdaad de kat uit de boom gekeken. Het voorbije weekeinde heeft hij in de Dolomieten alle veronderstelde schroom van zich afgeworpen.

'Zal ik aanvallen', had hij gevraagd aan de ploegleiding en voegde de daad bij het woord. Een uurtje later stond een nieuwe rozetruidrager op het erepodium te wrikken aan de kurk van een fles champagne. Oefening zal kunst baren.

Op de rustdag zijn de buitenlandse media ruimschoots naar hotel Flötscherhof gekomen om antwoord te krijgen op twee vragen: wie is Steven Kruijswijk en waarom fietst hij zo hard?

Jan Boven: 'Een superfijne jongen om mee te werken. De Giro ligt hem goed. Hier heb je niet de druk van de Tour, waarover iedereen een mening heeft. Tegelijkertijd is het knap om te zien hoe hij nu met het roze omgaat. Steef heeft het vermogen ervan te genieten. Daardoor haalt hij de druk bij zichzelf weg.

'Toen hij bij ons binnenkwam hadden we Robert Gesink en Bauke Mollema al. Op die twee lag de nadruk. Langzaam maar zeker heeft Steven zich aan dat niveau opgetrokken. Door zijn persoonlijkheid dwingt hij gemakkelijk wat af bij de jongens. Is heel collegiaal. Weet wat hij wil. Houdt het graag zo eenvoudig mogelijk.'

Zaterdag 21 mei. Het erepodium.Beeld belga

Dinsdagmorgen 24 mei

Brixen

De deelnemers aan de 99ste Giro verzamelen zich voor de zestiende rit op een parkeerterrein aan de rand van de stad, ver verwijderd van de officiële start in het historische centrum. Onwezenlijke plek voor wat een razend spannende dag belooft te worden.

Vandaag wordt een aanval op de leiderspositie verwacht. Er zijn speculaties over samenzweringen, een tijdelijk verbond tussen Valverde en Nibali, de gevallen helden. Zelf denkt de leider dat het zo'n vaart niet loopt. Hij is er in elk geval niet bang voor. Zo bedeesd als hij lijkt, zo rotsvast is zijn zelfvertrouwen.

Vincenzo Nibali.Beeld afp

Drie Nederlandse wielertoeristen nemen een kijkje bij de bus van Lotto Jumbo. Een van hen heeft een roze stuurlint op zijn fiets. Maar dat is nog ter ere van Tom Dumoulin, met wie het drie weken geleden begon in Apeldoorn.

Nu wil hij op de foto met Steven Kruijswijk. Hij zet zijn helm af en probeert het ijs te breken. Zegt dat ze broers zouden kunnen zijn vanwege het haar. De rozetruidrager ondergaat zoiets.

Eenmaal op de racefiets lijkt er sprake van een gedaanteverwisseling. Hij is deze Giro zo koelbloedig en sterk. Wie niets van wielrennen weet, zou denken dat het altijd zo is geweest.

Zondag 22 mei. In de klimtijdrit naar Alpe di Siusi.Beeld epa

Dinsdagmiddag 24 mei

Andalo

Toen de Nederlandse televisie met reclame begon, had je een getekend figuurtje dat Joris Driepinter heette. Met hem werd geadverteerd voor melk. Joris was een soort Superman, maar dan zonder alle poespas. Gewoon een Hollands ventje met appelwangetjes. En gewoon onverslaanbaar. Drie glazen melk per dag, dat was zijn geheim.

Een halve eeuw later is Joris Driepinter een volwassen wielrenner. Rijdt reputaties aan gort, maar weigert daarvan een groot spektakel maken. Lijkt op weg historie te schrijven, weigert daarvan zelf te spreken.

In Andalo, een skioord van bescheiden afmetingen, arriveert hij in het spoor van ritwinnaar Valverde die hem uitroept tot de aanstaande winnaar van de Ronde van Italië.

Joris Driepinter.

Woensdagmiddag 25 mei

Molveno

Startplaats Molveno ligt aan een meer. Aan de ene kant torenen de Dolomieten boven de daken uit. Aan de andere kant spreidt de Povlakte zich uit. Die kant gaat het op vandaag. De gevaren, voor zover nog reëel, zijn even geweken.

Voor de start van elke rit moeten wielrenners hun handtekening zetten op de presentielijst. Het is een ritueel waarvan veel werk wordt gemaakt. Praatje met de ceremoniemeester, zwaaien naar het publiek. In de Ronde van Italië is de rozetruidrager als laatste aan de beurt.

Steven Kruijswijk zit op een trappetje te wachten tot het zijn beurt is. Andere renners, onder wie Vincenzo Nibali en Esteban Chaves, schudden hem de hand. De verslaggever die het ziet, vergelijkt het met een audiëntie bij de nieuwe koning.

Esteban Chaves.Beeld afp

Kruijswijk, die er naderhand naar wordt gevraagd, zegt dat ze hem slechts feliciteerden met zijn prestaties van een dag eerder.

Jos van Emden reed al met hem bij de opleidingsploeg van de Rabobank. Kruijswijk was geen buitengewoon klimmer destijds, maar had wel het postuur daarvoor. 'Steven heeft zichzelf echt ontdekt. Meestal verliezen wielrenners hun kwaliteiten als ze bij de profs komen, maar bij hem is het juist andersom gegaan. Dat typeert de grote kampioenen. Opeens gaat die bloem open.'

Deze Giro hadden hij en Bram Tankink, ook zo'n ouwe rot, gauw in de gaten wat er in het vat zat. 'In zo'n eerste week merk je al een hoop aan de kopman. Het is nerveus koersen en Steven reed heel attent. Niet nerveus attent, maar zeker attent.' Het erepodium leek ze haalbaar.

In 2009 maakte Jos van Emden zijn debuut in de Ronde van Italië, één jaar voor Steven Kruijswijk dat deed. Van Emden stond in zijn eerste Giro de Rus Dennis Mentsjov bij toen hij er zegevierde. 'Met hem had ik geen band. Zei geen woord, vrat alleen maar biefstukken. Daarom zou het zo mooi zijn dat nu met Steven nog een keer te doen. We zijn geen vrienden, maar dat hoeft ook niet. Er is wel een band.'

Wat hem deze weken opvalt, is hoe evenwichtig Kruijswijk is. 'Vroeger kon hij weleens boos zijn om dingen waarvan ik dacht: gast, wees relaxed. Dat is dan vaak de spanning die eruit komt. Dat heeft hij nu helemaal niet. Weet je, Steven is geen eikel. Ik gun hem dit gewoon en ik hoop ook dat het wat losmaakt in Nederland.'

Woensdagmiddag 25 mei

Cassano d'Adda

Elke dag moet de rozetruidrager op een persconferentie vertellen hoe hij de dag is doorgekomen. Vandaag zit Kruijswijk achter een tafeltje in de Villa Borromeo, een paleis dat een adellijke familie ooit voor zich liet bouwen.

Na de gebruikelijke uitwisselingen wordt het toch eens tijd voor de d-vraag. Heeft Steven Kruijswijk ervaring met doping? Heeft hij behoefte een verklaring af te leggen? Nee, het een noch het ander.

'Ik weet dat het wielrennen het de laatste jaren moeilijk heeft gehad daarmee. Ik weet van mezelf dat ik zonder doping rijd. Mijn prestaties bewijzen ook dat het kennelijk kan.' Eerder al heeft Kruijswijk gezegd dat hij in de periode van Rabobank nooit heeft samengewerkt met ploegarts Geert Leinders, inmiddels persona non grata.

Woensdag 26 mei.Beeld epa

Op de wielersite Strava deelt Steven Kruijswijk zijn trainingen en fysieke vermogens met het publiek. 'Dat maakt het wielrennen geloofwaardiger. Ik vind het ook fijn om dat te delen.' Zijn huidige vermogens schijnen iets boven die van de vorige Giro te liggen.

Het is niet het vlammende betoog waarmee Tourwinnaar Bradley Wiggins zich in 2014 bij vrijpleitte, maar het is wel duidelijk en Steven Kruijswijk ten voeten uit. In zijn prestaties zitten ook geen merkwaardige schommelingen. Hij is gewoon steeds beter geworden.

Donderdagmiddag 26 mei

Muggiò

Op weg van Dolomieten naar Alpen, het laatste slagveld is de Giro halverwege. Het kamp van Lotto Jumbo heeft zijn kampement opgeslagen in de Via Rocco in startplaats Muggiò. Langste rit staat op het programma. Het is al warm.

Terwijl een met de dag groeiend groepje Italianen de zon trotseert, staat Ed Kruijswijk in de schaduw en een beetje achteraf. De familie is zondag naar Italië gekomen. Soms gaan ze even kijken, zegt hij, maar het liefst zondert vader zich af met een flink tv-scherm. Steven Kruijswijk heeft het niet van een vreemde.

Donderdag 26 mei. Concentratie voor de start in Muggiò.Beeld Klaas Jan van der Wij / de Volkskrant

Via hem is hij ook gaan wielrennen. Samen deden ze mee aan toertochten. Steven raakte zo enthousiast dat het voetbal naar de achtergrond verdween. Ed Kruijswijk wist wel een club voor zijn zoon. Dat was Trap met Lust in Geldrop.

Hij is vanzelfsprekend onder de indruk. 'Zoals Steven zondag die tijdrit reed. Het was net alsof hij boodschappen ging doen.'

Donderdagmiddag 26 mei

Pinerolo

Elke dag zegt Steven Kruijswijk dat hij het van dag tot dag bekijkt. Na vandaag zijn dat er nog drie, al telt de laatste niet mee. De finale op weg naar Pinerolo. Op het einde test Valverde hem nog even, maar het lijkt meer voor de vorm.

Eerder deze week heeft Steven Kruijswijk gezegd dat de prestatie van Tom Dumoulin vorig jaar in de Vuelta een eyeopener was. 'Dat kan ik me voorstellen', zegt ploegleider Addy Engels. 'Als iemand van jouw generatie tot zoiets in staat is, ga je automatisch bij jezelf te rade.'

Engels stond Dumoulin ook bij in Spanje. Maar alleen de toenemende druk is volgens hem vergelijkbaar. 'Een paar seconden voorsprong of een paar minuten, dat is wel een verschil. Tom was ook niet de beste bergop. Hij voelde de laatste dagen ook dat het minder ging. Steven is een stuk kalmer, maar je merkt het nu ook wel aan hem. Het gaat erom hoe je ermee omgaat. Het beïnvloedt zijn prestatie in elk geval niet.'

Vrijdagmorgen 27 mei

Pinerolo

De hoteleigenaar monstert bij vertrek mijn paspoort. Zijn ogen lichten op. 'Il vincitore è di voi?' Ja, antwoord ik. De winnaar komt bij ons vandaan.

Vrijdagmiddag 27 mei

Risoul

'Kut' is het eerste dat Steven Kruijswijk zegt wanneer hij eenmaal tot stilstand is gekomen in het Franse skioord Risoul. Zijn vlucht voor een zwerm opschrijfboekjes, camera's en microfoons eindigt in de schaduw van een flat. Hij zucht, drinkt en vervloekt de hele wereld om hem heen. En nog een keer. En nog een keer.

De winnaar die bij ons vandaan zou komen, is niet meer. Hij heeft een scherpe bocht gemist in de afdaling van de Colle dell'Agnello, het hoogste punt in deze Giro. Wat een zegetocht leek te worden, eindigt tegen een manshoge sneeuwwal.

Kruijswijk net na de val.

Je kunt op een hoogte van 1.862 meter schrijven dat een droom is verstoord, maar dat is te gemakkelijk. Je kunt vaststellen dat de historie aan barrels is, maar ook dat is bezijden de waarheid. Wat zich in de laatste 60 kilometer van de op twee- na-laatste rit in de Ronde van Italië voltrekt, is een persoonlijk drama.

Bijna drie weken lang heeft Steven Kruijswijk een perfecte Giro gereden. Toen het erop aankwam, in de bergen, toonde hij zich superieur. Eén stuurfout moet de herinnering daaraan niet bederven.

Joris Driepinter kan trots zijn op zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden