Column Peter Winnen

Het zou handig zijn voor Velon om ook wat frustratie-software toe te voegen aan dat kastje onder de rennerskont

Peter Winnen.

Ik zit er nog van bij te komen. Wat een koersjes waren me dat. Gedroomde koersjes. Ik heb het natuurlijk over de Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne. Hoe een somber landschap kleur krijgt omdat een peloton wielrenners erdoorheen trekt dat niet te beroerd is de handjes uit de mouwen te steken, in dit geval de beentjes uit de pijpen van de bibshort. Hoe hard het ging, en hoe meedogenloos de wind en de vettige kasseien de benen leeg lepelden. Gevleugelde Vlaamse dagen waren het.

Ik kreeg er associaties bij van zwart trappistenbier en dikke friet uit veel te oud vet.

Heel hard ging het, amateuristisch hard. Alsof wielrennen ineens geen kwestie meer was van berekening. Het was een god zegene de greep. Je zag ze doodgaan in grauwe schoonheid.

Tijdens de Omloop Het Nieuwsblad verscheen af en toe een pop-upje op het scherm. Het getrapte wattage op dit of dat cruciale punt in de koers van een op dat moment cruciale renner werd zomaar de huiskamer ingesmeten. Dat kan omdat bepaalde ploegen een samenwerkingsverband zijn aangegaan onder de naam Velon. Velon beoogt de fans dicht op de realiteit van de koers te brengen. Sterker nog, Velon beoogt de koers begrijpelijk te maken voor de fans. Velon-renners zijn te herkennen aan een zendstation onder het zadel dat eruitziet als een opbergdoosje voor manicurebenodigdheden.

Ik zie de getallen op het scherm; het zijn stomvervelende interrupties. Dichter op de koers brengen ze me niet. Sterker nog, de getallen halen de organische schoonheid uit de koers.

Op de magere site van Velon vind ik in retrospectief nog wat getalletjes omtrent het exploot van Zdenek Stybar, de winnaar van de Omloop Het Nieuwsblad. De getalletjes pogen een verhaal te vertellen maar kunnen dat niet. De overwinning van Stybar was er een uit frustratie: te lang goedbetaald drooggestaan in een van de beste klassieke wielerploegen ter wereld.

Het zou handig zijn voor Velon om ook wat frustratie-software toe te voegen aan dat kastje onder de rennerskont. Het zou de koers voor de fans inzichtelijker maker. Variabelen als liefdesverdriet, rouw om een dode hond, konijn, huisrat, of van een menselijk maatje moet ook algoritmisch te wegen en te verwerken zijn. Alles voor de fan.

De fan die tegelijkertijd meester en slaaf is in het wieleruniversum, is vooral het onpeilbare, wankelmoedige schepsel dat zich niet klakkeloos een verdienmodelletje als dat van Velon laat aanleunen.

Verdienmodel, het is het woord met de meest decadente connotatie dat ik ken: verdienen om te verdienen, ook al is het niet verdiend.

Het rauwe Vlaamse weekend ging elk verdienmodel te boven. De koers als manna. Onbetaalbaar.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.