Column Peters leest voetbal

Het WK-debuut van de videoscheidsrechter laat zien: de verwarring neemt alleen maar toe

Peters leest voetbal Beeld Chris Rovroy

Met de videoscheidsrechter, in werkelijkheid een roedel verzenuwde hulpscheidsen die in een bedompt hok naar 33 camera’s turen, is er veel onrust aan het voetbal toegevoegd. Het was de bedoeling dat er snel een objectief oordeel zou komen over heikele kwesties als goal, buitenspel en schwalbe of niet. Maar in de praktijk legt de scheidsrechter eerst het spel stil met het gebaar dat lang geleden in het tv-spelletje Hints betekende: ik ga een tv-programma uitbeelden.

Vervolgens is het wachten op de bevindingen uit dat hok. Maar ik heb ook zaterdag scheidsrechter Cunha gezien, die naar de kant beende omdat hij zelf terug wilde kijken. Toen zaten wij, door iedereen vergeten, te kijken naar een scheidsrechter die Uitzending gemist kijkt. Gelukkig is Frans Derks niet meer actief. De praalhans aller arbiters zou niet meer weg te slaan zijn uit het hok waar hij zijn eigen strakke broekje van 33 kanten kon bekijken.

De uiteindelijke beslissingen blijven aanvechtbaar. De geijkte klachten achteraf (‘Onterecht gefloten!’ ‘Onterecht niet gefloten!’) hoor ik nog steeds. En niemand weet volkomen zeker wie de eindverantwoordelijke is. De toegenomen verwarring werd pregnant uitgebeeld toen ik laatst een scheidsrechter zelf een overtreding zag maken. Zijn hand ging al naar de borstzak, aarzelend: moest hij nou zichzelf geel geven?

Wat zei videoscheidsrechter Danny Makkelie: ‘Het gevaar is dat je als video-arbiter een beetje in slaap valt, omdat er weinig gebeurt in een wedstrijd.’

Luister mensen. Ik heb het nu bijna een week aangezien. Hier volgt de uitslag uit het thuishok van deze kijker: het mooie aan voetbal is dat de buitenwereld gedurende 90 minuten niet bestaat. Alle opwinding en verdriet gelden uitsluitend de wedstrijd in dat besloten universum. De scheidsrechter en zijn grensrechters zijn daar op het veld onderdeel van – feilbaar, zonder voldoende overzicht, maar we zien ze bezig.

Dat is te verkiezen boven een veto van een onzichtbare collega die misschien zit te knikkebollen, of stiekem een oude band van Frans Derks heeft opgestart onder het neuriën van diens meezinger uit 1973, De gele kaart. Gooi dat zweethok dicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden