Het sprookje eindigt in een anticlimax

‘Dit wordt de grootste sportprestatie die ik ooit heb gezien’, riep een toch heel ervaren BBC-verslaggever zondagmiddag op het moment dat de 59-jarige Amerikaanse golfer Tom Watson zijn perfect lijkende tweede slag op de 18de en laatste hole in de richting van de green maakte.

Van onze verslaggever Peter de Waard

Maar de bal rolde net over de green heen en kwam pas tot stilstand tegen een dikke graspol. Niettemin zou Watson met twee putts alsnog het 138ste Britse Open kunnen winnen, een van de meest tot de verbeelding sprekende sportevenementen.

Voor het eerst in vier dagen liet zijn putter hem echter in de steek. Een totaal onverwachte bogey verplichtte Watson op de winderige baan van Turnberry aan de Schotse westkust een play-off over vier holes te spelen. Tegenstander was zijn landgenoot Stewart Cink.

Fysiek kapot maar vooral mentaal gebroken speelde Watson als een grijsaard van een willekeurige golfclub. In vier holes had hij meer afzwaaiers dan in de 72 daarvoor.

Het sprookje eindigde daardoor in een fikse anticlimax. De kale reus Cink, bijgenaamd the quiet man, won de belangrijkste Europese golftitel. ‘Het was een dijk van een verhaal geweest. Is het niet zo? Maar het mocht niet zo zijn’, excuseerde Watson zich bij zijn entree in de persruimte tegenover de journalisten.

Watson moest zijn tranen inhouden. Hij had historie kunnen schrijven. Al vijf keer eerder had hij het Britse Open, de enige majortitel in Europa gewonnen. Maar de laatste titel dateerde van 1983 – 26 jaar geleden.

Nooit had iemand boven de 50 dit toernooi op zijn naam geschreven. De oudste winnaar was Old Tom Morris op 46-jarige leeftijd in 1867.

Maar iemand van 59 – in september wordt Watson 60 – die vorig jaar ook nog een nieuwe heup had gekregen, zou in het moderne golf, waar spelers uren in krachthonken doorbrengen, echt geen potten kunnen breken. Het zou zoiets zijn als Björn Borg met een nieuwe Wimbledontitel.

Watson had zijn uitnodiging voor het toernooi alleen te danken aan zijn overwinningen uit het verre verleden die hem het recht geven tot zijn dood mee te doen. Hij was op de wereldranglijst niet eens meer bij de beste duizend te vinden.

Toch stond de Amerikaanse veteraan na de eerste dag al op de tweede plaats met een score van -5. En terwijl alle andere toppers de dagen daarop bij de aantrekkende wind slagen moesten inleveren, hield hij fier stand op de uiterst moeilijke links-course, waar de geringste afwijking de bal soms onvindbaar in het hoge gras deed belanden.

Met een brede glimlach kon hij als beste de bal op de fairways houden en ontspannen putts van soms tien meter maken. Echt afstand van de concurrentie kon hij niet nemen, maar nadat zijn twee belangrijke Engelse tegenstrevers Lee Westwood en Ross Fisher (twee jaar geleden nog winnaar van de KLM Open op Zandvoort) zondag onder de druk waren bezweken, leek hij op de titel af te stevenen.

De onverstoorbare Amerikaan Stewart Cink – al jaren een topper in het Amerikaanse circuit maar nimmer een majorwinnaar – dompelde echter de hele golfwereld alsnog in rouw. ‘Als kind wilde ik graag in de voetsporen treden van Watson. Maar ik had nooit gedacht dat ik eens tegen hem een play-off zou spelen’, zei Cink, die in vier dagen geen enkele keer de ranglijst had aangevoerd.

Het scenario van het Britse Open was dit jaar heel anders dan iemand had kunnen dromen. Nadat tennisser Roger Federer twee weken geleden op Wimbledon zijn vijftiende Grand Slam had gewonnen, sms’te hij zijn vriend Tiger Woods dat die nu aan de beurt was zijn vijftiende major op te halen.

Indien Woods behalve de best verdienende sportman ter wereld ook de grootste atleet wilde zijn, zou hij over twee weken minimaal terug moeten sms’en: 15 all square.

Maar Woods faalde. Voor de vijfde keer in zijn carrière en voor de tweede keer in een major haalde hij op vrijdag de zogenoemde cut (schifting) niet eens en ontbrak hij in het weekeinde.

Over hem sprak zaterdag en zondag daarom ook niemand meer in Turnberry. Watson maakte van hem haast een vergeten grootheid. Zijn bijna-overwinning deed de veertien titels van Woods verbleken. De enige troost die Woods (33) eruit kan putten, is dat hij in zijn sport nog heel veel jaren de tijd heeft om records te verbeteren, zoals dat van Jack Nicklaus van 18 major-overwinningen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden