‘Het raakt me diep , ik was nog niet klaar met Oranje’

Ze trainde vorige week voor het eerst bij haar nieuwe club Laren. Eigenlijk had Miek van Geenhuizen zich met het Nederlands elftal willen voorbereiden op het EK, over twee weken in het Wagenerstadion. De 27-jarige aanvallende middenvelder stopte namelijk niet uit vrije wil. ‘Het leek voor de buitenwacht alsof het mijn keuze was’, zegt Van Geenhuizen. ‘Maar ik had iets anders voor ogen. Dit is een bitter afscheid.’

Ze weet nog steeds niet waarom bondscoach Herman Kruis haar op een zijspoor zette. Vlak nadat Van Geenhuizen met Amsterdam na tien jaar de hegemonie van Den Bosch had doorbroken door de landstitel te veroveren, meldde ze zich bij het Nederlands elftal voor een oefenwedstrijd. ‘De speelsters van Den Bosch ontbraken vanwege Europa Cupverplichtingen. Toch zat ik zonder uitleg op de bank.

‘Ik heb met het Nederlands elftal alles gewonnen, ik was net landskampioen geworden. Maar zelfs toen de helft van de internationals ontbrak, zat ik op de bank. Ik vond het heel pijnlijk. In diverse gesprekken had Kruis niet aangegeven wat ik moest verbeteren.

‘Ik had aanvoerder Janneke Schopman eind juni al gezegd dat ik niet blij was met deze situatie. Met die informatie is niets gedaan. We speelden tegen Duitsland en opnieuw zat ik op de reservebank. Ik heb mijn ongenoegen kenbaar gemaakt bij Kruis. Ik zei dat ik het vreemd vond dat ik zonder uitleg op de bank zat en dat het ten koste ging van mijn motivatie.’

Volgens Van Geenhuizen bleef de uitleg van Kruis wederom achterwege. Ze kreeg het idee dat ze door de bondscoach toen al naar de uitgang werd gedirigeerd. ‘Kruis zei: je moet maar eens goed nadenken of je internationaal nog wel verder wilt. Het overviel me, ik vond het raar dat hij daarover begon.’

Op aandringen van Van Geenhuizen leverde Kruis toen wel enkele argumenten voor haar verbanning uit de basis. Ze viel bijna uit haar stoel van verbazing. ‘Volgens Kruis was ik niet goed in de pressing. Je bent nu eenmaal geen aanvalster, maar een controlerende middenvelder, zei hij. Ik was verbijsterd.’

Van Geenhuizen, haar gehele carrière een aanvallende middenvelder die bij Laren misschien wel in de spits gaat spelen, moest de volgende dag opnieuw bij Kruis komen. ‘Ik denk: misschien heeft hij nog iets toe te voegen aan ons gesprek van gisteren.

‘Zegt Kruis: Miek, even over je besluit. Ik wil dat je het morgen kenbaar maakt en dat we er naar de pers toe gezamenlijk netjes uitkomen als je besluit te stoppen. Ik wil je na een periode van tien jaar bij het Nederlands elftal niet beschadigen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Ik antwoordde dat hij ook een poging zou kunnen doen om me te behouden.

‘Na tien jaar Oranje moest ik dus in anderhalve dag beslissen of ik doorging. Ik heb geweigerd het tweede duel met Duitsland te spelen en besloot de volgende dag te stoppen. Bij de hockeybond kwam het blijkbaar hard aan, want ik kreeg het verzoek om er langer over na te denken. Ik had de Champions Trophy in Australië kunnen spelen, maar daar had ik na dat gesprek met Kruis geen zin in.’

Om de kwestie even te laten rusten, werd afgesproken dat studieverplichtingen als officiële reden zou worden aangegeven voor de afwezigheid van Van Geenhuizen bij de Champions Trophy. Van aanvoerder Schopman had ze slechts een sms gekregen.

Van Geenhuizen: ‘Teambelang gaat boven eigenbelang was de boodschap. Ik wist niet dat het teambelang erbij gebaat was als ik op de bank zou zitten. Wekenlang heeft Schopman zich afzijdig gehouden. Ze stond erbij en keek ernaar. Ik vond het acollegiaal, zo hoort een aanvoerder zich niet op te stellen. Ik dacht dat we na al die jaren een betere relatie hadden.’

Nadat het Nederlands elftal als derde was teruggekeerd van de Champions Trophy werd Van Geenhuizen door de bondscoach geconfronteerd met ‘cirkelredenaties’. Hoewel Kruis publiekelijk liet weten dat Van Geenhuizen welkom was voor het EK sloeg hij in hun laatste onderhoud, vlak na de vakantie, een andere toon aan.

Van Geenhuizen: ‘Kruis sprak zichzelf tegen en verklaarde dat het niet zijn taak was om uit te leggen, waarom iemand niet speelde. Ik werd opnieuw gedwongen om te zeggen of ik zou stoppen of niet. Ik ben naar huis gegaan en heb ’s avonds de knoop doorgehakt. Zo wilde ik niet verder, ik laat me niet zo behandelen.’

Van Geenhuizen voelt zich gekwetst. ‘Het raakt me diep. Ik was nog lang niet klaar met tophockey, ik zag mezelf nog aan de Spelen van Londen meedoen. Maar gelet op de omgangsvormen van Kruis had ik niet het idee dat hij me wilde behouden. Nu ik de film terugspoel, overheerst vooral de verbazing. Wat gebeurt hier allemaal? Ik heb nog zoveel vragen.’

De breuk met de nationale ploeg was de pijnlijke apotheose van een toch al roerige zomer, waarin Van Geenhuizen ook vertrok bij Amsterdam. ‘De buitenwereld veronderstelt dat ik met twee coaches ben gebotst, maar het gaat om twee verschillende dingen.’

Tijdens de winterstop vertrokken oud-international Snoeks en manager Koolhaas bij het vrouwenteam van Amsterdam, omdat ze zich niet konden vinden in de werkwijze van coach Robbert Paul Aalbregt. ‘Het hakte er stevig in’, aldus Van Geenhuizen. ‘Met een teamgenote heb ik getracht de onrust te dempen.’

Het nieuwe bestuur van Amsterdam wilde breken met Aalbregt. ‘Het was geen goed moment, het zou nog meer commotie hebben opgeleverd.’

Amsterdam had de landstitel vooral te danken aan de volgens Van Geenhuizen ‘onmisbare’ assistent-trainer Patrick Bakker. ‘Hij was het brein in de technische staf. Aalbregt heeft ons mentale hardheid bijgebracht. Maar in de communicatie ging van alles mis tussen bestuur, team en de technische staf. Ik werd onderdeel van een probleem, niet van de oplossing.’

Met de eerste landstitel voor de vrouwen sinds 1992 was de kritiek op Aalbregt niet verdwenen. Dit keer had Van Geenhuizen een andere boodschap voor het bestuur dan in de winterstop. ‘Ik wist exact wat er leefde in de groep, de meerderheid wilde niet met ‘Aal’ verder. Tot mijn verbazing koos het bestuur voor de coach.’

Patrick Bakker trok zijn conclusies en vertrok naar HIC. Ook voor Van Geenhuizen was een onwerkbare situatie ontstaan. ‘Ik moest weg. Er is teveel gebeurd. Maar ook dit afscheid had ik me anders voorgesteld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden