interviewVolleybalinternational Celeste Plak

Het onverschrokken kanon van het Nederlandse volleybalteam neemt rust: ‘Limiet is bereikt’

Celeste Plak Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Jong, sterk, energiek. Maar nu even niet voor volleybalinternational Celeste Plak (24). Ze schakelt terug, om tot zichzelf te komen. Het volleyballeven heeft haar een beetje opgegeten. ‘Voor mij is het even te veel volleybal.’

Toen Celeste Plak maandag de volleybalhal van Papendal binnenstapte om de boombox van het nationale team terug te brengen, besefte ze opnieuw hoe goed haar besluit was om 2020 tot sabbatsjaar te maken. ‘Er was een jeugdteam aan het trainen. Ik zag dat. En ging meteen weg. Nee, dit is echt effe klaar.’

Het kwam vorige week best als een redelijk schokkend nieuwsfeit uit de sport: Celeste Plak, het onverschrokken kanon van het Nederlandse volleybalteam, de onbedaarlijke bron van energie in de ploeg van Marko Klok, neemt rust. 24 jaar oud, maar tijd voor een druk op de pauzeknop.

Ze kon letterlijk geen bal meer zien. Een appcontact met de vraag namens de fotograaf of zij misschien een bal – het liefst een leeggelopen exemplaar – in huis heeft, werd beantwoord met een meerkeuze antwoord. ‘Hoi, heb helaas/gelukkig geen volleybal in huis’. Het was ‘gelukkig’. Daar hoeft zij niet moeilijk over te doen in haar huis in het centrum van Apeldoorn waar zij Nelson Mandela groot aan de muur heeft en zich momenteel uiterst senang voelt.

In het weekeinde was er een olympische reünie, van de vierde plaats van 2016, op de boerderij van Femke Stoltenborg. Om coronaredenen had iedere international een tentje meegebracht. ‘Het was inderdaad een soort festivalletje’.

Een teamgenoot, ze noemt geen naam, deed een analyse van wat Plak naar de rand van haar eigen kunnen en daar overheen had geduwd. ‘Dat teamgenootje zijn: wij topsporters moeten altijd onze grenzen verleggen. Buiten onze comfortzone treden. Het is altijd pushen, pushen, pushen. Ze zei: op een gegeven moment push je zo ver dat je jezelf weg pusht. Van wie ben ik eigenlijk.’

Ze is het ermee eens: ‘Een normaal mens geeft zijn of haar grenzen aan. Wij moeten juist zorgen dat we geen grenzen hebben. Altijd maar doorgaan. En nu is bij mij de limiet even bereikt.’

In haar hart was ze er al een tijdje uit. ‘Maar in het hoofd dacht ik: Celeste, je moet nog even doorgaan. Maar een paar weken geleden was ik er opeens uit. Een stem in mijn hoofd zei: het is goed zo, doe maar. Komt goed.’

Dat ze pas 24 is, een tegenwerping bij dit rigoureuze besluit, komt niet over. Plak kijkt naar haar volleybaljaren. ‘Ik doe dit al elf jaar. Op mijn dertiende zat ik bij een nationale selectie. En heb enorm veel meegemaakt. Veel gewonnen. De mensen zien mijn energie in het spel. Maar die moet wel ergens vandaan komen. Ik ben erachter gekomen dat die energie niet meer van de goede plek komt.’

Celeste Plak (links), hier nog als het onverschrokken kanon van het Nederlandse volleybalteam. Beeld Visual China Group via Getty Ima

Uitstraling

Ze werd geleefd. Ze is groot (1.90), wordt met haar uitstraling niet snel over het hoofd gezien. Mensen vragen haar altijd naar haar volleybal. ‘Snap ik. Voor die mensen is dat leuk. Maar voor mij is het even te veel volleybal.’

Plak noemt zichzelf ‘afgestompt’ maar ook ‘gedempt en gedimd’. Zo wil zij niet in het leven staan. ‘Ik wil blij zijn, boos zijn. Als dingen je niet meer raken, dan weet je dat er wat aan de hand is. Ik dacht: Celeste, dit is niet oké.’

Toen kwam het besluit er tot januari uit te stappen. Ze moet wel zegt ze, ‘omdat ik het vuurtje niet heb dat normaal zo mooi is. Ik ben niet on fire. Ik kan wel in het veld gaan staan, maar dan staat er een mak lammetje. Ik lever niet wat ik kan. Het Nederlands team heeft nu vrij weinig aan me. Ja, ik ben beter geweest. Omdat ik toen hongeriger was dan nu.’

De analyse hoe het zover heeft kunnen komen is redelijk gemakkelijk te maken. In volleybal overlappen clubseizoen en interlandzomer elkaar min of meer. Plak kan getuigen van die enkele dagen die tussen een Champions League-finale in Berlijn en de start van de Volleybal Nations League in Japan zit. ‘Dat kan helemaal niet.’

Gezond

Ze wil niet te diep ingaan op de inspanningen van het volleyballeven, lang in Italiaanse dienst (Bergamo en Novara), kort in Turkije (Aydin). ‘Ik wil nu niet van de daken roepen: ik heb een zwaar leven. Er zijn andere dingen in het leven die dat echt zwaar kunnen maken. Gelukkig ben ik gezond, mijn familie is gezond.’

Ze vertelt van het nooit vrij zijn; voor haar het omslagpunt. De langste vakantie kreeg ze in 2017 van bondscoach Morrison om met haar vader twaalf dagen in Suriname door te brengen. ‘Daar ben ik hem nog dankbaar voor.’

Een volleybaldag in het leven van Celeste Plak heeft een vast patroon. ‘Ontbijt, trainen, video: tot drie keer toe per wedstrijd, lunch, verplicht rusten, de snack, de bus in, bespreking in de kleedkamer, wedstrijd, handtekeningen en selfies. En dan proberen te slapen. Dat valt niet mee. Vooraf een cafeïnepil om scherp te zijn, dan de adrenaline van de wedstrijd. Dan komt de slaappil, want bij sommige toernooien is het om 10 uur al weer de vloer op.’

De zes maanden met de nationale ploeg, twee jaar geleden de nummer vier van het WK, is intensief. ‘je traint elke dag vijf, zes uur, met 100 procent. Die eis je van jezelf en je medespeelsters. Je moedigt aan, je wordt boos op elkaar. Gelukkig zijn wij goed met elkaar. Andere nationale teams vechten elkaar de tent uit. Dan komt het reizen, rondhangen op vliegvelden en busstations waar je helemaal niet wilt zijn. Een rondje wandelen bij het hotel, maar niet te ver want het is gevaarlijk in Thailand of Brazilië.’

Ze is voor een tijdje van dat voorgeprogrammeerde leven af en dat bevalt haar buitengewoon. ‘Wakker worden en zelf bepalen wat je die dag gaat doen. Of op maandag niet weten wat je woensdag gaat afspreken. Je gedragen en zeggen wat je zelf wilt.’

Maar thuis op de bank wil Plak haar zo gewenste vrijheid niet doorbrengen. Ze heeft genoeg doelloos op hotelkamers rondgehangen. Ze heeft een diploma communicatie en marketing, maar ze wil zich maatschappelijk inzetten voor jongeren met verslavings- en gedragsproblemen. ‘Zoiets als Dream School van Lucia Rijker.’ Ander idee: ‘Ik heb op Instagram een dag op een boerderij meegelopen en laten zien wat dat werk inhoudt. Celeste komt werken. Voor kinderen.’

En dan op een dag komt ze weer boven, als die oude Celeste. ‘Zie het als een balletje, hoe dieper je dat onderduwt in het water hoe hoger het er bovenuit springt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden