Het mooiste moment om te stoppen

Bij zijn laatste avontuur op Wimbledon vond Jacco Eltingh toch nog de schat, wat dubbelspel-partner Paul Haarhuis tot de conclusie bracht dat nog zeker 'drie seizoenen met successen' in het verschiet liggen....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

LONDEN

Sinds ze zeven jaar geleden in Schenectady de handen ineen sloegen, hadden Eltingh en Haarhuis driftig en de laatste jaren zelfs desperaat gejaagd op de Wimbledon-titel. Hun missie vond afgelopen weekeinde zijn climax in een zinderende vijfsetter tegen hun rivalen Woodbridge en Woodforde (2-6, 6-4, 7-6, 5-7, 10-8). Ruim vier uur nam het duel in beslag, een voor dubbels zeldzame marathon. Vorig jaar wonnen de Australiërs de finale in vier sets van de Nederlanders.

De entourage - achtduizend touschouwers keken in de schemering op het centre court ademloos toe - en de allure van de tegenstander gaven volgens Eltingh de zege extra cachet. 'Dit was dubbelen van het allerhoogste niveau. We wisten dat we in absolute vorm waren, maar dat is tegen de Woodies nog lang geen garantie om te winnen. Die jongens hebben hier de afgelopen vijf jaar gewonnen.'

Eltingh is dit seizoen met afstand de beste 'dubbelaar' van de wereld en kan bovendien in zijn laatste jaar als professional een historische daad verrichten. Eerder dit jaar won hij reeds de titels bij de open Australische en open Franse kampioenschappen.

Een zege in september bij de US Open maakte hem tot de eerste dubbel-speler in de geschiedenis die in één seizoen de vier Grand Slams wint. In januari in Melbourne moest Haarhuis verstek laten gaan en schaarde Björkman zich eenmalig aan Eltinghs zijde.

Met Haarhuis vormt Eltingh evenwel een twee-eenheid. Hun successtory begon zeven jaar geleden met een zege in Guaraja en inmiddels verstaan beide tennissers elkaar zonder woorden. 'We zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat we aan één teken of gebaar vaak genoeg hebben. Alleen in de moeilijke momenten praat je op elkaar in. Zoals na die eerste set. Ik verloor drie keer mijn service, ik speelde niet lekker. Dan praat Jacco op mij in en een paar games later begint het dan weer te lopen', zei Haarhuis.

De Australische tandem loopt niet minder gesmeerd. Hun samenwerking dateert van acht jaar terug en vond zijn bekroning in negen Grand Slam-zeges. De enige parel die aan hun kroon ontbreekt is de titel van Roland Garros. Vorig jaar leken Woodbridge en Woodforde zich van dat trauma te verlossen, maar in de finale zetten Kafelnikov en Vacek hen de voet dwars.

In de vijftien duels die de Australiërs tot zaterdag met hun Nederlandse rivalen uitvochten trokken de Woodies achtmaal aan het langste eind en veelal op de cruciale momenten. Van de vijf eerdere Grand Slam-finales kwamen vier op naam van Woodbridge en Woodforde. Die geschiedenis vertaalde zich zaterdag in een magistraal duel. 'Waarschijnlijk de beste wedstrijd die we ooit tegen elkaar gespeeld hebben', zei Woodforde.

Eltingh vond de ontknoping eveneens passen in het historisch perspectief. 'We hebben zo vaak tegen die jongens gespeeld, zo vaak er dichtbij gezeten. Maar meestal verloren we die hele spannende wedstrijden van ze. Dan is het extra mooi om nu een keer met 10-8 in de vijfde set van ze te winnen.'

De Nederlanders vormden zaterdag het evenwichtigste team. Haperingen in de services van Haarhuis werden gecompenseerd door sterk volleren van Eltingh, die op zijn beurt een periode van zwak retourneren zonder schade doorkwam omdat Haarhuis op dat moment amper een bal miste.

Bij de Australiërs lag de druk voortdurend op de schouders van Mark Woodforde, veruit de beste speler in de arena. Maar hij was in de vijfde set niet meer bij machte de missers van zijn compaan te corrigeren.

Na eerdere triomfen in Melbourne en New York (beide in 1994) en Parijs (1995 en 1998) maakten Haarhuis en Eltingh zaterdag hun verzameling in Londen compleet. Graag zou Haarhuis de verzoening met het gras als een startsein voor een tweede jeugd zien ('dit smaakt naar meer'), maar Eltingh laat zich niet verleiden. Chronische knieblessures dwingen hem tot een afscheid en dat gaat zeker niet gepaard met tranen.

Eltingh: 'Stoppen wordt steeds mooier. Als ik nog in het enkelspel mee zou kunnen doen, zou ik nog vijf jaar doorgaan. Maar de single gaat echt niet meer en dan is het alleen maar extra mooi als je in het dubbel zo kunt stoppen. Dit was mijn mooiste overwinning ooit. De US Open nog, dan is het voorbij.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden