Column Willem Vissers

Het leven is meer dan trainen en voetballen, hoe mooi dat op zich al is

Carpaccio en vitello tonato als voorgerecht. Daarna wildschotel of visschotel. Varkenshaas met truffelroomsaus. Stoofperen. Aardappelgratin. Groenteschotel. Kerstdessert. Zo luidt het menu van een diner in Naaldwijk, maandag, op Kerstavond. Vijf eenzame mensen schuiven aan bij de familie van Mandy van den Berg, profvoetballer bij Valencia en bijna 100-voudig international van Oranje.

Die vijf zijn geen familie of vrienden, zelfs geen vage bekenden. Het zijn eenzame mensen die anders alleen waren geweest met Kerst, die met de ziel onder de arm hadden verlangd naar het lengen der dagen, naar het geruisloos verglijden van de feestdagen. Vier mannen en een vrouw. Twee van hen hebben zich gemeld na een oproep van Van den Berg op social media. De andere drie via via. Van den Berg dacht al jaren na over zo’n actie. Nu komt het er eindelijk van.

Mandy van den Berg was jarenlang aanvoerder van de Nederlandse vrouwenploeg. Tijdens het gewonnen toernooi om de Europese titel, vorig jaar in Nederland, verloor ze haar plaats in het hart van de verdediging van het elftal. Ze was intens teleurgesteld en hield haar gevoelens knap verborgen, omdat voetbal nu eenmaal een teamsport is en de bondscoach bepaalde wie speelde.

Ze schopte geen rel. Niets mocht de titelkansen in gevaar brengen, zeker geen oprisping van woede. Ze meldde zich met haar opvolgster Sherida Spitse op het podium om de beker te ontvangen in Enschede. Ze lachte, maar van binnen brandde het gemoed.

Ze voetbalt tegenwoordig bij Valencia en is dolgelukkig in Spanje. Ze wil dolgraag terug in Oranje, nu het WK in Frankrijk nadert. Bondscoach Sarina Wiegman doet alleen geen beroep op haar. Nou ja, dat is aan Wiegman. Zijzelf kan alleen haar best doen, op het veld en in het leven zelf. Ze heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan. Dat is er thuis met de paplepel ingegoten.

Het leven is meer dan trainen en voetballen, hoe mooi dat op zich al is. Haar ouders zijn, toen zij nog in Spanje was voor de laatste wedstrijden van het jaar, even wezen kennismaken met twee van de vijf disgenoten. Met de andere drie was kort telefonisch contact. Het is best spannend, de gedachte aan hoe de avond verloopt als de drank is ingeschonken en de carpaccio opgediend.

Het zou voor velen van ons wennen zijn als we opeens met vreemdelingen zouden samenzijn voor een intiem diner, als we niet precies wisten wat we moesten zeggen of doen. De kunst is juist om dan toch tot ieders tevredenheid samen te zijn. Hoe lopen de gesprekken?

Ze zullen veel over muziek praten, denkt Van den Berg, want daarvan houden de gasten aan tafel, is gebleken uit de gesprekjes. Muziek is vaker de verbindende kracht.

Van den Berg hoopt op een grote diversiteit aan gesprekken en uitwisseling van ervaringen. Ze heeft geleerd dat het goed is om in de maatschappij naar elkaar om te kijken, elkaar te helpen. Ze kijkt enorm uit naar maandag, Kerstavond 2018.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.